Χαμένος Παράδεισος

Ο Νικ (Josh Hutcherson, «The Hunger Games») φτάνει στην Κολομβία όπου ζει ο αδερφός του, έτοιμος να εκμεταλλευτεί στο έπακρο όλα όσα έχει να προσφέρει η, εξωτική στα μάτια του, χώρα. Με φόντο το ειδυλλιακό τοπίο, τις μπλε λίμνες και τις λευκές παραλίες, ερωτεύεται βαθιά την πανέμορφη Μαρία και η ζωή του μοιάζει ιδανική, ώσπου συναντά τον θείο της – τον θρυλικό έμπορο ναρκωτικών, Pablo Escobar (Benicio del Toro). Σιγά-σιγά, ο Νικ θα μπει όλο και πιο βαθιά στην τεράστια εγκληματική οργάνωση του Escobar, η δεσποτική αλλά και χαρισματική προσωπικότητα του οποίου ελέγχει τους γύρω του. Θα μπορέσει να ξεφύγει από τα δίχτυα του καρτέλ όταν πια η κατάσταση εκτροχιαστεί;

Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, αλλά και των δεύτερων ρόλων είναι αρκετά πειστικές, ενώ οι σκηνές δράσης είναι καλογυρισμένες.  Το σχεδόν πολιτικό χάρισμα του Escobar και οι θριλερικού τύπου ανατροπές είναι αυτά που δίνουν στην ταινία το ενδιαφέρον της.

Μόνο, που δυστυχώς το ένα συγκρούεται με το άλλο. Η προσπάθεια που γίνεται αρχικά να αναδειχθούν γοητευτικές πλευρές του μεγάλου εγκληματία- φορέα μιας περίεργης προσωπικής ηθικής- αναιρούνται από τις αδίστακτες επιλογές του στο τέλος. Μέσα από αυτές τις επιλογές του Escobar, ένα δόλιο δολοφονικό σχέδιο, ο κεντρικός πρωταγωνιστής βρίσκεται παγιδευμένος και προσπαθεί να γλιτώσει. Οι ανατροπές αναιρούν κάθε συνέπεια στην ανάλυση του χαρακτήρα του Escobar και το φινάλε είναι ένα ηθικολογικό κλισέ, του τύπου “όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες”. 

Ούτε και οι χρονικές παρεκβάσεις στην αφήγηση είναι πολύ ευρηματικές. Και δεν μπορεί κανείς να πει ότι παίρνει μια ιδέα του πολέμου των καρτέλ και των σύνθετων πολιτικών και κοινωνικών καταστάσεων στην Κολομβία από την απλουστευτική προσέγγιση της ταινίας. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Μία ταινία που ξεκινά σαν κάτι πιο σύνθετο και πρωτότυπο, αλλά καταλήγει ένα τυπικό θρίλερ, καλογυρισμένο, με αρκετό σασπένς κι αίμα, αλλά με σχηματικές ιδέες και διαπιστώσεις.

Γιώργος Σμυρνής