Η Τριλογία της Απόκλισης: Ανταρσία

Οι αποκλίνοντες μιας μελλοντικής ανθρωπότητας γίνονται αντάρτες και πολεμάνε, για να ελευθερωθούν από τα νύχια μιας σκοτεινής φατρίας και της αδίστακτης αρχηγού της.

Στα χνάρια του Hunger Games και άλλων αντίστοιχων εφηβικών περιπετειών, το δεύτερο μέρος της Τριλογίας της Απόκλισης και είναι βασισμένο στο αντίστοιχο βιβλίο-φαινόμενο. Τα δύο βιβλία μαζί που έχουν κατακτήσει με χαρακτηριστική ευκολία την πρώτη θέση στη λίστα με τα πιο επιτυχημένα best sellers των New York Times, έχουν πουλήσει περισσότερα από 3 εκατομμύρια αντίτυπα και συγκαταλέγονται ανάμεσα στα πιο δημοφιλή e-books όλων των εποχών. Έχουν γραφτεί από τη Veronica Roth, αμερικανίδα συγγραφέα που είναι μόλις 26 ετών.

Η Τρίς Πράιορ καλείται πλέον να αντιμετωπίσει τους εσωτερικούς της δαίμονες και να συνεχίσει να μάχεται ενάντια στην ισχυρή συμμαχία που απειλεί να καταστρέψει τη ζωή της.

Ένα μυστικό κουτί κρύβει ένα μήνυμα, που απειλεί να ανατρέψει τα δεδομένα. Η κακιασμένη σφετερίστρια Τζανίν (Kate Winslet) χρειάζεται όμως μία 100% Divergent για να το ξεκλειδώσει. Κι η Divergent αυτή είναι η Ίρις. Προδοσίες, ανατροπές, προσομοιώσεις της πραγματικότητας και διάφορα κλισέ των εφηβικών περιπετειών εμφανίζονται σε αυτήν την περιπέτεια, όπου τους ηγετικούς ρόλους έχουν αναλάβει γυναίκες.
1 τριλογία

Διάσημο καστ με τις Kate Winslet και Naomi Watts να ξεχωρίζουν, σε ρόλους αδίστακτων γυναικών και τον γοητευτικό Theo James να ερμηνεύει το σκληροτράχυλο αντικείμενο του πόθου της πρωταγωνίστριας (Shailene Woodley). O James είναι αρκετά ανέκφραστος, ενώ κι η Woodley περισσότερο παίζει με γκριμάτσες. Στο ρόλο του μπαλαντέρ ο νεαρός Miles Teller, που τον θυμόμαστε από την ταινία “Χωρίς Μέτρο”.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Όχι πολλή ουσία- οι χαρακτήρες είναι απλοϊκοί και η μελλοντολογική αλληγορία της υπόθεσης επιφανειακή και με καθαρά εμπορικούς σκοπούς. Αλλά την έχει την πλάκα της, λόγω των δυναμικών σκηνών δράσης, του σασπένς και των ωραίων σκηνικών. Βοηθάει και το γεγονός ότι είναι πιο σύντομο από την πρώτη ταινία της τριλογίας. Η τελευταία σκηνή του έργου είναι κι η καλύτερη, κατά τη γνώμη μου.