O Αγγελιοφόρος Πρέπει να Πεθάνει

Με σκηνοθέτη τον Michael Cuesta δημιουργού του HOMELAND, επικεντρώνεται στην υπόθεση του βραβευμένου με Πούλιτζερ δημοσιογράφου, Garry Webb. Επειδή πρόκειται για μια πραγματική ιστορία (και για μια πολύ σοβαρή μάλιστα), ένα σημαντικό σκέλος είναι κατά πόσον η ταινία αφηγείται την πραγματικότητα και δεν το γυρίζει στην κλασική χολυγουντιανή μυθοπλασία. Από ό,τι φαίνεται, τα γεγονότα που συνέβησαν είναι περίπου, όπως τα δείχνει η ταινία. Κι ο Garry Webb είναι ένας τραγικός ήρωας της ελεύθερης δημοσιογραφίας.

Ο Webb τόλμησε πριν από 18 χρόνια (1996) να τα βάλει με την CIA και άρχισε να ερευνά την πιθανή διασύνδεσή της με κύκλωμα που διακινούσε μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών στην Αμερική. Όπως εξήγησε στο άρθρο 20 χιλιάδων λέξεων (δημοσιευμένο σε 3 μέρη) στην σχετικά άσημη εφημερίδα San Jose Mercury News, η CIA έκανε τα στραβά μάτια στη διακίνηση τεράστιων ποσοτήτων ναρκωτικών, των οποίων τα μεγάλα κέρδη χρησιμοποιήθηκαν από τους Κόντρας (συμμάχους των ΗΠΑ) στον εμφύλιο πόλεμο με τους Σαντινίστας.

Οι καταγγελίες εις βάρος της CIA έφεραν μεγάλη αντίδραση. Οι μεγάλες εφημερίδες της Αμερικής προχώρησαν σε μπαράζ δημοσιευμάτων που αμφισβητούσαν την εγκυρότητα των πηγών και των συμπερασμάτων του δημοσιογράφου. Ήταν τέτοια η αντίδραση, που κατέστρεψε την καριέρα του Webb και τον ώθησε στην κατάθλιψη και, όπως όλα δείχνουν, στην αυτοκαταστροφή.

Αν και πολλά έχουν γραφεί για το κατά πόσον είναι πραγματικά τα όσα έγραψε o Webb, μετά το πέρας τόσων ετών και μια πιο ψύχραιμη ματιά στα γεγονότα, φαίνεται πως ο δημοσιογράφος έχει δικαιωθεί. Σύμφωνα με τον ιστορικό Mark Fenster «η κοινή θέση μεταξύ απροκατάληπτων δημοσιογράφων και ανθρώπων που μελέτησαν την έρευνα του Webb και είναι ειδικοί στο ρόλο των Κόντρας και της CIA στη Νικαράγουα είναι πως τα γεγονότα είναι βασικά σωστά και ότι ο Webb ήταν ένας εξαιρετικός δημοσιογράφος.» Και τα μεγάλα ΜΜΕ της Αμερικής, που του επιτέθηκαν, ελέγχονται πλέον ότι δεν έκαναν δημοσιογραφία, αλλά damage control προς όφελος της CIA, που είχε βρεθεί εκτεθειμένη από τις αποκαλύψεις του Webb. Το μόνο θέμα πλέον που φέρνει διχογνωμία είναι το πόση ήταν η έκταση του εμπορίου ναρκωτικών και όχι αν αυτό συνέβη. Άρα ο Webb δεν έγραψε ψέματα.

Η ταινία, συνεπώς, λέει την πραγματική ιστορία. Και είναι μια ιστορία, που αξίζει να ειπωθεί. Ως προς το καλλιτεχνικό μέρος, θα μπορούσε να ήταν λίγο πιο συναρπαστική, με πιο πολλά στοιχεία αγωνίας. Ίσως η ταινία να μην ήθελε να δημιουργήσει ένα δημοσιογραφικό- κατασκοπικό θρίλερ, αλλά να εστιάσει στον άνθρωπο Webb και στο πώς τον ισοπέδωσε με τον ύπουλο τρόπο τους η συμπαιγνία Τύπου και CIA. Αλλά ούτε και σε αυτό το κομμάτι έχουμε μια τόσο βαθιά κατάδυση στην ψυχή του ήρωα, που υποφέρει την απαξίωση, ενώ έκανε μια εξαιρετική δουλειά ερευνητικής δημοσιογραφίας και βυθίζεται τελικά στην κατάθλιψη.

Όσο για την ερμηνεία του Jeremy Renner, είναι λίγο άνευρη, χωρίς να είναι κακή- αλλά έδειχνε λίγο έξω από τα νερά του. Βέβαια, ο σκηνοθέτης δεν είναι αυτό που λέμε «δάσκαλος ηθοποιών» (σαν τον Καζάν για παράδειγμα) και οι ερμηνείες συνολικά κινήθηκαν σε ρηχά νερά, με ηθοποιούς, όπως ο Andy Garcia και η Paz Vega να παίζουν αυτό που έχουν συνηθίσει να παίζουν. Πιο πολύ ξεχώρισα σε ένα σύντομο πέρασμα του τον Ray Liotta από άλλους ηθοποιούς, που είχαν πιο πρωταγωνιστικούς ρόλους.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: «Ο αγγελιοφόρος πρέπει να πεθάνει» δεν κουράζει τον θεατή, αλλά δεν τον συναρπάζει κιόλας. Αφηγείται, όμως, μια πολύ σημαντική ιστορία, που, όπως φαίνεται, την λέει όπως έγινε, χωρίς ψέματα και μυθοπλασίες. Κι αυτό είναι το σημαντικό με την ταινία αυτή.

Γιώργος Σμυρνής