Παράδεισος: Έρωτας

Η Τερέζα είναι πενήντα χρονών, ζει στην Αυστρία και έχει μια κόρη στην εφηβεία. Αποφασίζει να πάει ένα ταξίδι στις κατάλευκες ακτές της Κένυας. Οι διακοπές της περνούν ήσυχα στον αυστηρά περιφραγμένο για τους ευρωπαίους τουρίστες ‘παράδεισο’ του ξενοδοχείου, ώσπου δελεάζεται από μια φίλη της να δοκιμάσει τη δημοφιλή συνταγή: Να ‘ξανανιώσει’ με την ερωτική παρέα νεαρών Αφρικανών με αντάλλαγμα χρήματα και δώρα. Όμως η Τερέζα ονειρεύεται κάτι διαφορετικό για να ξεφύγει από τη μοναξιά της, έχει τη ρομαντική ελπίδα να βρει επιτέλους κάποιον που θα την αγαπήσει γι’ αυτό που είναι. Τελικά θα αφήσει τον εαυτό της να παρασυρθεί από τον Μούνγκα, ένα ντόπιο άντρα που μοιάζει διαφορετικός από τους άλλους…

Σημαντική και διαπεραστική η ματιά του Ούλριχ Ζάιντλ («Dog Days»), βέβαια η διάθεσή του να φέρει το θεατή αντιμέτωπο με τη λιγότερο κολαυτική εικόνα στον καθρέφτη της σύγχρονης κοινωνίας δεν είναι για όλα τα στομάχια. Το πρώτο μέρος της τριλογίας «Παράδεισος» δεν ξεφεύγει από την προβληματική του, αν και είναι πιο εύκολα προσβάσιμο. Το στοιχείο της εντομολογικής παρατήρησης, της αποστασιοποίησης και της ειρωνίας παραμένει, όμως ο αυστριακός σκηνοθέτης αντιμετωπίζει με μια κάποια τρυφερότητα την ηρωίδα του, μια μοναχική μεσήλικη που, απρόθυμα αρχικά, θα προσπαθήσει να ξεφύγει από τη μοναξιά της στις αφρικανικές διακοπές της, και θα αποδυθεί σε μια μάταιη προσπάθεια να σπάσει τους ‘κανόνες του παιχνιδιού’ του σεξοτουρισμού. Τα χαμόγελα που προκαλεί είναι σίγουρα πικρά, και δεν κρύβουν την αίσθηση της θλίψης καθώς παρακολουθούμε την Τερέζα (εξαιρετική η Μαργκαρέτε Τίζελ) να βυθίζεται με αφελή αφοσίωση στην αναπόφευκτα συντριπτική αυταπάτη της. Ο χρόνος είναι αδυσώπητος για τα σώματα, ο ‘έρωτας’ είναι πάντα συναλλαγή, το όνειρο του μικροαστού δύει στο αεροπλάνο της επιστροφής, και ο φτωχός της ‘αποικίας’ θα συνεχίσει να πουλάει ότι έχει…

Θοδωρής Τσιάτσικας