W.E.
Η ιστορία ως διαφήμιση: Το νέο σκηνοθετικό πόνημα της βασιλολάγνας Madonna είναι γυαλιστερό αλλά αφόρητα κενό…
Βρισκόμαστε στο 1998, και το Μανχάταν ζει στους φρενήρεις ρυθμούς της ανυπομονησίας που έχει προκαλέσει η επερχόμενη δημοπράτηση της περιουσίας του Δούκα και της Δούκισσας του Ουίνσδορ. Η δημοπρασία αυτή όμως, για την Γουόλι Γουίνθορπ (Άμπι Κόρνις) είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό γεγονός. Παγιδευμένη σε έναν κακό και δυστυχισμένο γάμο, η Γουόλι «χάνεται» στη λάμψη της ζωής των Ουίνσδορ και παθαίνει εμμονή με το ρομάντζο της Γουόλις Σίμπσον (Άντρεα Ράϊσμπορο), της σικάτης χαρισματικής Αμερικανίδας και του Βασιλιά Εδουάρδου Η’ (Τζέιμς Ντ’Aρσι). Ανακαλύπτοντας τις θυσίες που συνεπαγόταν η επιλογή της Γουόλις να περάσει τη ζωή της με τον Εδουάρδο, η Γουόλι βρίσκει το θάρρος και το κουράγιο να ακολουθήσει τη φωνή της καρδιάς της και να κατακτήσει την προσωπική ευτυχία…
Στη δεύτερη μυθοπλαστική σκηνοθετική απόπειρά της, η Madonna προσπαθεί αλλά πέφτει σε όλες τις παγίδες. Με ικανούς συνεργάτες στους καλλιτεχνικούς τομείς, η ταινία είναι γυαλιστερή στην όψη, αλλά αφόρητα κούφια και αβαθής. Ακόμα και αν αγνοήσουμε τις προθέσεις αγιοποίησης της αμφιλεγόμενης Δούκισσας και τον φετιχισμό του royalty, το ρετρό ρομάντζο ποτέ δεν παίρνει ρυθμό, παρά την καλή προσπάθεια της Άντρεα Ράϊσμπορο. Μοιάζει με μια συρραφή από ιλουστρασιόν βινιέτες, με τις συνεχείς παρεμβολές της (καταγέλαστης) παράλληλης σύγχρονης πλοκής να είναι επιεικώς εκνευριστικές… Τελικά οι τίτλοι δεν είναι άστοχοι: «Madonna» για τη μεγαλομανία της, «Βασίλισσα» (της pop έστω) για τη λαγνεία της αριστοκρατίας, αλλά πρώτα και κύρια «Material Girl», η κυρία Ciccone έφτιαξε ένα εξοντωτικής διάρκειας διαφημιστικό: Πραγματικοί πρωταγωνιστές εδώ είναι τα λαμπερά κοστούμια, έπιπλα και κοσμήματα…
Θοδωρής Τσιάτσικας
