Η πνευματικότητα απέναντι στη βία, σε μια ταινία με δάφνες από το Φεστιβάλ Καννών και πρόταση της Γαλλίας για τα Όσκαρ. Αξιόλογη, χωρίς να πλησιάζει για παράδειγμα το αριστούργημα του Μπρεσόν ΄Το Ημερολόγιο Ενός Εφημέριου’.
Ένα μοναστήρι στα βουνά της βόρειας Αφρικής τη δεκαετία του ’90. Οκτώ χριστιανοί καλόγεροι από τη Γαλλία, ζουν σε αρμονία με τους αδελφούς τους μουσουλμάνους. Όταν ένα συνεργείο από ξένους εργάτες σφαγιάζεται από μια ομάδα φανατικών ισλαμιστών, ο φόβος κυριεύει την περιοχή. Ο στρατός θα προσφέρει προστασία στους μοναχούς, αλλά εκείνοι θα αρνηθούν. Αρχίζουν να αναρωτιούνται αν θα πρέπει να εγκαταλείψουν το μοναστήρι ή όχι. Παρά την αυξανόμενη απειλή, συνειδητοποιούν ότι πρέπει να μείνουν… με ότι αυτό συνεπάγεται. Η ταινία εμπνεύστηκε από τη ζωή των Κιστερκιανών μοναχών που ζούσανε στην Αλγερία, από το 1993, έως την απαγωγή τους το 1996…
Ο Ζαβιέ Μποβούα κινείται με αργούς ρυθμούς και αντιπαραβάλλει με αρκετή επιτυχία την πνευματικότητα και την ήρεμη καθημερινότητα των μοναχών με την απειλή του φανατισμού που σταδιακά τους πλησιάζει, προκαλώντας μια αγωνιώδη εσωτερική αναζήτηση. Θα κέρδιζε περισσότερο σε δύναμη με μια μεγαλύτερη οικονομία λόγου. Δεν είναι τυχαίο ότι η πιο έντονη σκηνή της ταινίας λίγο πριν το τέλος, στηρίζεται μόνο στη μουσική του Τσαϊκόφσκι και στα πρόσωπα των μοναχών.
Θοδωρής Τσιάτσικας
