Παράλληλες ιστορίες

Μια δύστροπη και αγοραφοβική συγγραφέας ψάχνει να βρει το ερέθισμα για να ολοκληρώσει το νέο της μυθιστόρημα, στην παρακολούθηση μέσω τηλεσκοπίου των γειτόνων της απέναντι πολυκατοικίας.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ («Ένας χωρισμός») Ασγκάρ Φραντί επιστρέφει στις διεθνείς συμπαραγωγές και καταπιάνεται εκ νέου με ένα γαλλόφωνο δράμα, μετά τις ανάμεικτες – αν όχι κυρίως αρνητικές- εντυπώσεις που άφησε το «Αυτό που ξέρουν όλοι». Δυστυχώς και πάλι δεν καταφέρνει να δημιουργήσει ένα άρτιοέργο, καθώς δείχνει χαμένος στην… γαλλική μετάφραση.

Η κεντρική ιδέα είναι μια παραλλαγή της ταινίας «Μικρή ερωτική ιστορία» από τον αριστουργηματικό «Δεκάλογο» του Κριστόφ Κισλόφκσι. Ο φιλοσοφικός στοχασμός του σπουδαίου πολωνού σπάνια βρίσκει χώρο έκφρασης και ανάπτυξης στα καλοφροντισμένα (αλλά και χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση) κάδρα του Φαραντί.

Η σκηνοθεσία του τελευταίου προσπαθεί επίμονα να συλλάβει τον ουμανισμό που πρεσβεύει το σινεμά του Κισλόφσκι (διαρκής και έντονη η χρήση της μουσικής του Ζμπίγκιεφ Πράισνερ) αλλά η τελική αίσθηση που αφήνει είναι εκείνη της σεναριακής αφέλειας και της ανικανότητας να αντιληφθεί το μεγαλειώδες στοιχείο του «Δεκάλογου».

Στην βιασύνη του να δέσει όλα τα θεμελιώδη μυσταγωγικά στοιχεία των ταινιών του Κισλόφσκι (υπάρχουν αναφορές και στη «Διπλή ζωή της Βερόνικα» και στην τριλογία των χρωμάτων) σε ένα έργο ενιαίο και κυρίως ρεαλιστικό, προβαίνει σε άγαρμπες, επιδερμικές λύσεις. Έχει πάντως κάποιες ενδιαφέρουσες – αλλά αποσπασματικές – ιδέες πάνω στο δέσιμο των ερωτικών ιστοριών των ηρώων του με την μελέτη του συστήματος αξιών της σημερινής Ευρώπης (το Πάρισι ως η ουσιαστική πρωτεύουσα της Γηραιάς Ηπείρου).

Το μεγάλο του πρόβλημα όμως είναι η απουσία οποιασδήποτε υπαρξιακής αγωνίας όταν επιχειρεί το μεγάλο άλμα στη σύνδεση φαντασίας – πραγματικότητας. Τότε κυριολεκτικά βρίσκεται μετέωρος στο κενό.