Anissa Touati: Η κεραμική είναι μια γλώσσα μνήμης, τελετουργίας και κοινών ιστοριών

Πριν από δύο χρόνια, η Λουκία Θωμοπούλου, εμπνεύστρια, ιδρύτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια της Biennale of Contemporary Keramics, μας σύστησε στη Σαντορίνη την πρώτη διεθνή Μπιενάλε Κεραμικής στην Ελλάδα. Το 2026, ο θεσμός επιστρέφει με τη δεύτερη διοργάνωσή του στη Ρόδο, σαφώς πιο ώριμος, πιο εξωστρεφής και πιο φιλόδοξος: με 42 καλλιτέχνες από 18 χώρες, με έργα που απλώνονται σε πέντε ιστορικούς χώρους της Μεσαιωνικής Πόλης και με μια επιμελητική πρόταση που μετατρέπει το νησί σε ζωντανό πεδίο σύγχρονης κεραμικής τέχνης.

Με τίτλο Where the Day Starts / Εκεί που Αρχίζει η Μέρα, η BCK 2026 αντλεί από τον Ήλιο, τη Μεσόγειο, τη γεωγραφία και το ιστορικό παλίμψηστο της Ρόδου. Από το Αρχαιολογικό Μουσείο και την Παναγία του Κάστρου μέχρι την Οπλοθήκη de Milly, την Κοσμητική Συλλογή Ρόδου και την πλατεία Κλεόβουλου του Παλατιού του Μεγάλου Μαγίστρου, η έκθεση διαμορφώνει μια διαδρομή όπου η κεραμική συνομιλεί με την ιστορία, το φως και τις πολλαπλές ταυτότητες του νησιού.

Οι επιμελήτριες της Μπιενάλε Σύγχρονης Κεραμικής 2026: Σταματία Δημητρακοπούλου, Aνίσα Toυάτι και Λουκία Θωμοπούλου.

Η φετινή εντυπωσιακή ανάπτυξη της Μπιενάλε οφείλεται και στη συνεισφορά των δύο επιμελητριών που συνυπογράφουν την έκθεση μαζί με τη Λουκία Θωμοπούλου. Όπως ανέφερε η ίδια στον χαιρετισμό της έναρξης, η Anissa Touati «πίστεψε στο όραμα της Μπιενάλε και συνέβαλε ουσιαστικά στη διαμόρφωση της φετινής διοργάνωσης, φέρνοντας σημαντικούς καλλιτέχνες και ανθρώπους της τέχνης από όλο τον κόσμο», ενώ η Σταματία Δημητρακοπούλου, «με την εμπειρία της και τον στρατηγικό της τρόπο σκέψης, συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη και την αναγνωρισιμότητα της διοργάνωσης στην Ελλάδα και το εξωτερικό».

Το αρχαιολογικό Μουσείο της Ρόδου είναι ένα από τα εντυπωσιακά μνημεία που φιλοξενούν την BCK 2026.

Η Anissa Touati, διεθνώς αναγνωρισμένη επιμελήτρια και ερευνήτρια στο Brown University, όπου αναπτύσσει την έννοια των «Αλληλένδετων Κληρονομιών του Χώρου» (Intertwined Legacies of Space), φέρνει στη Ρόδο μια μακρά διαδρομή γύρω από τη Μεσόγειο ως χώρο κυκλοφορίας, ανταλλαγών και διασυνδεδεμένων ιστοριών. Έχει διατελέσει guest curator στο Musée d’Art et d’Histoire της Γενεύης, curator-at-large στο Paris Internationale και καλλιτεχνική διευθύντρια του Contemporary Istanbul, όπου εισήγαγε την έννοια της μεσογειακότητας (Mediterraneanism).

Με αυτή την επιμελητική ματιά, μάς μίλησε για τη Ρόδο ως έναν τόπο όπου οι ιστορίες, οι μνήμες και οι πολιτισμικές διαδρομές της Μεσογείου επιστρέφουν στο παρόν μέσα από τη σύγχρονη κεραμική. Αναφέρθηκε στη Μεσαιωνική Πόλη ως ένα ζωντανό εκθεσιακό σώμα, στον χώρο ως φορέα εμπειριών και στην κεραμική ως γλώσσα που μεταφέρει μνήμη, τελετουργία και κοινές ιστορίες.

Οι επιμελήτριες της έκθεσης με τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην BCK 2026

Είναι η Μεσόγειος ως ένα ζωντανό, κυκλοφορούν πεδίο συνδέσεων, όπου οι πολιτισμοί διαμορφώνονται συνεχώς μέσα από την κίνηση, τη μετάδοση και τον μετασχηματισμό. Λαμβάνοντας τη Ρόδο ως το σημείο «όπου αρχίζει η μέρα», η έκθεση πλαισιώνει το νησί ως τόπο ανάδυσης, τόσο μυθολογικά όσο και συμβολικά, έναν τόπο όπου ιστορίες, παραδόσεις και μέλλοντα συναντιούνται και επανενεργοποιούνται. Από τη δική μου οπτική, αφορά το να γίνουν ορατές αυτές οι βαθιές συνέχειες: το πώς τεχνικές, μορφές και φαντασιακά, έχουν διασχίσει ακτές επί αιώνες και συνεχίζουν να αντηχούν σήμερα.

Η έκθεση το φέρνει αυτό στο παρόν, μέσα από σύγχρονα έργα που επανεξετάζουν ενεργά την κοινή κληρονομιά της Μεσογείου ως κάτι ρευστό, διασυνδεδεμένο και διαρκώς εν τω γίγνεσθαι.

H εγκατάσταση “A House Awaits” (2026) της Meriem Chabani, σε συνεργασία με την Gorbon Ceramics, στο Παλάτι των Ιπποτών.

Οι «Αλληλένδετες Κληρονομιές του Χώρου» (Intertwined Legacies of Space) αντιμετωπίζουν τον πολιτισμό ως κάτι εγγενώς πορώδες, ποτέ σταθερό, πάντα σε κυκλοφορία, που εκτείνεται πέρα από τον εαυτό του. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το πώς οι μορφές, οι χειρονομίες και οι μνήμες ταξιδεύουν, διασπείρονται και επανεμφανίζονται αλλού, δημιουργώντας απρόσμενες συνέχειες ανάμεσα σε διαφορετικές γεωγραφίες.

Η Ρόδος καθιστά αυτή τη συνθήκη ορατή. Η έκθεση ξεδιπλώνεται μέσα από στρώματα ιστοριών, μνημών, οικειοτήτων και σιωπών, με έργα που κατοικούν τους χώρους εκ των έσω: ορισμένα είναι νέες αναθέσεις, δημιουργημένες ως απάντηση σε συγκεκριμένα επίπεδα του νησιού, ενώ άλλα είναι προϋπάρχοντα έργα που μπαίνουν σε διάλογο με τη μυθολογία του, το φως του και τη μεσογειακή του θέση.

Η έκθεση φέρνει κοντά καλλιτέχνες από όλη την περιοχή και γίνεται μια συλλογική ανάγνωση αυτών των διασυνδέσεων, όπου ο χώρος γίνεται αντιληπτός ως κάτι που διαμορφώνεται συνεχώς από ό,τι τον διαπερνά, ό,τι παραμένει μέσα του και ό,τι επανεμφανίζεται με τον χρόνο.

Το έργο “Essaïda Carthage 1.618”, του Τυνήσιου καλλιτέχνη Malek Gnaoui στον κήπο του Αρχαιολογικού Μουσείου.

Είναι η ίδια η δομή της έκθεσης. Καθώς κινείσαι μέσα σε αυτήν, δεν συναντάς έργα σε ουδέτερους χώρους· τα βιώνεις μέσα σε τόπους που ήδη φέρουν μνήμη και ίχνη ζωής. Αυτό μετατρέπει την Μπιενάλε σε μια χωρική διαδρομή. Η πόλη χορογραφεί την εμπειρία: κάθε έργο αναδύεται από το πλαίσιό του, το απορροφά και, με τη σειρά του, επανενεργοποιεί τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον ίδιο τον τόπο.

Τα κεραμικά του Ben Wolf Noam εκτίθενται στην Οπλοθήκη de Milly

Αυτοί οι χώροι είναι ήδη φορτισμένοι με ιστορία, μνήμη και νόημα. Δεν βρίσκονται σε ουδέτερες συνθήκες· απορροφούν, αντανακλούν και μερικές φορές διαταράσσουν ό,τι ήδη υπάρχει εκεί. Αυτό δημιουργεί ένα διαφορετικό είδος προσοχής, όπου ο θεατής κινείται διαρκώς ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, και όπου το έργο γίνεται ένας τρόπος να ξαναδιαβαστεί ο ίδιος ο χώρος.

Αυτό που είναι επίσης ιδιαίτερο είναι η ένταση της συνάντησης. Σε αυτούς τους ιστορικούς χώρους, οι καλλιτέχνες καλούνται να εμπλακούν άμεσα με την αρχιτεκτονική και τις ιστορίες της. Τα έργα δεν μπορούν να παραμείνουν αυτόνομα· πρέπει να διαπραγματευτούν, να προσαρμοστούν και τελικά να γίνουν ένα με τη δομή. Αυτό δημιουργεί μια σχεδόν οικεία σχέση ανάμεσα στο έργο και τον τόπο. Το παρελθόν δεν είναι κάτι μακρινό· γίνεται υλικό με το οποίο εργάζονται οι καλλιτέχνες, διαμορφώνοντας τον τρόπο με τον οποίο υπάρχει το έργο και τον τρόπο με τον οποίο ο θεατής βιώνει τόσο το έργο τέχνης όσο και τον χώρο.

Τα “Τοπόσημα (2026)” του Γιώργου Βαβάτση εκτίθενται στον κήπο του Αρχαιολογικού Μουσείου Ρόδου.

Για μένα, η μεσογειακότητα είναι ένα κριτικό εργαλείο με το οποίο εργάζομαι εδώ και χρόνια, προκειμένου να σκεφτώ πώς οι πολιτισμοί διαμορφώνονται μέσα από την εγγύτητα, την κυκλοφορία και τη διαπλοκή. Αντιστέκεται στην ιδέα μιας σταθερής ταυτότητας ή αισθητικής. Αυτό που ονομάζω μεσογειακότητα είναι ακριβώς αυτή η πορώδης συνθήκη: το πώς μορφές, τεχνικές και φαντασιακά ταξιδεύουν, επεκτείνονται και επανεμφανίζονται σε διαφορετικές ακτές, σαν μια συνεχής εκδίπλωση και όχι σαν μια οριοθετημένη επικράτεια.

Έτσι, στην Μπιενάλε, η Μεσόγειος είναι ταυτόχρονα γεωγραφική και εννοιολογική. Η γεωγραφία αγκυρώνει το έργο -πρόκειται για καλλιτέχνες συνδεδεμένους με την περιοχή- αλλά εννοιολογικά λειτουργεί ως ένα πεδίο σχέσεων, όπου ιστορίες, υλικά και ευαισθησίες διασταυρώνονται και μετασχηματίζονται διαρκώς. Η Μεσόγειος υπήρξε πάντα ένας χώρος κυκλοφορίας μορφών, τεχνικών και γνώσης, αλλά και ένας χώρος πάνω στον οποίο προβάλλονται, επανερμηνεύονται και μετασχηματίζονται νοήματα. Επομένως, αν υπάρχει μια «μεσογειακή ευαισθησία», αυτή βρίσκεται σε αυτή την πυκνότητα και ρευστότητα, στον τρόπο με τον οποίο όλα συνδέονται μεταξύ τους, υλικά και συμβολικά.

Το έργο “Εchoes (2024)” της Ελύσιας Αθανάτου εκτίθεται στην Παναγία του Κάστρου

Στα έργα της Lynn Kodeih “Τhe Impossibe Gardens” και “Εchoes (2024)” της Ελύσιας Αθανάτου απονεμήθηκε Τιμητική Μνεία συνοδευόμενη από χρηματική διάκριση 1.000 ευρώ η καθεμία.

Η Μπιενάλε έχει μια ιδιαίτερη φωνή: είναι ένα σημείο σύγκλισης. Είναι ριζωμένη στη Μεσόγειο, ως κοινό πεδίο πρακτικών, ιστοριών και μεταδόσεων. Φέρνοντας κοντά καλλιτέχνες από διαφορετικές ακτές, η Μπιενάλε δημιουργεί έναν χώρο όπου αυτές οι διαδρομές συναντιούνται, αντηχούν και μερικές φορές αποκλίνουν.

Ο ρόλος της είναι να κάνει ορατές αυτές τις διασυνδέσεις, να συμβάλει σε ένα ευρύτερο οικοσύστημα που είναι ήδη ενεργό, αλλά συχνά κατακερματισμένο, προσφέροντας μια πλατφόρμα όπου η Μεσόγειος μπορεί να νοηθεί συλλογικά, εκ των έσω.

Τα έργα Quatrefoil 2026 της Αταλάντης Μαρτίνου ανοίγουν έναν διάλογο με αντικείμενα της Κοσμητικής Συλλογής Ρόδου, που προέρχονται από τους περίφημους πιατελότοιχους του Ιζνίκ, του Τσανάκκαλε και της Κιουτάχειας.

Σε όλη τη Μεσόγειο και πέρα από αυτήν, η κεραμική δεν περιορίστηκε ποτέ στη «χειροτεχνία». Πάντα έφερε ταυτόχρονα γνώση, τεχνική, συμβολισμό και κοινωνική ζωή.

Η Μπιενάλε βασίζεται σε αυτή την κατανόηση. Προσεγγίζει την κεραμική όχι ως κατηγορία, αλλά ως γλώσσα: μια γλώσσα που κινείται ανάμεσα στην τέχνη, τη χρήση, την τελετουργία και την ιστορία. Οι καλλιτέχνες την προσεγγίζουν εννοιολογικά και υλικά, διευρύνοντας τις δυνατότητές της χωρίς να χρειάζεται να τη δικαιολογήσουν ως «καλή τέχνη». Υπό αυτή την έννοια, δεν επαναπροσδιορίζουμε το όριο. Απλώς το διαλύουμε, τοποθετώντας την κεραμική μέσα στην πλήρη πολιτισμική και διανοητική της πολυπλοκότητα.

Το έργο του Διονύση Καβαλλιεράτου Upward Downfall (Hoplite) 2026, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ρόδου

Για παράδειγμα, το A House Awaits της Meriem Chabani, σε συνεργασία με την Gorbon Ceramics, φέρνει κοντά την αρχιτεκτονική και την κεραμική παραγωγή σε μια μνημειακή εγκατάσταση στο Παλάτι των Ιπποτών, όπου η κεραμική γίνεται ταυτόχρονα δομή, επιφάνεια και δημόσια παρουσία. Ο Μανώλης Μπόνης, ως Ρόδιος καλλιτέχνης, επανερμηνεύει την παραδοσιακή κεραμική του νησιού εκ των έσω, ως ζωντανή πρακτική. Και η Elif Uras ενεργοποιεί την κεραμική για να διερευνήσει ζητήματα θηλυκότητας και φεμινισμού, εντάσσοντας το μέσο σε ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές αφηγήσεις.

Ορισμένοι ωθούν τα υλικά της όρια μέσα από την κλίμακα, την ευθραυστότητα ή απρόσμενες διαδικασίες. Άλλοι κινούνται πέρα από το αντικείμενο, εμπλέκοντας την κεραμική στην εγκατάσταση, την αρχιτεκτονική ή την επιτέλεση.

Εννοιολογικά, αυτό που έχει σημασία είναι ότι επανασυνδέουν την κεραμική με όσα πάντοτε έφερε: κυκλοφορία, χρήση, τελετουργία και μνήμη. Με αυτή την έννοια, δεν την απομονώνουν ως πειθαρχία· την ανοίγουν, επιτρέποντάς της να λειτουργεί μέσα από ιστορίες, γεωγραφίες και μορφές γνώσης.

Tα κεραμικά έργα της Elif Uras στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ρόδου

Πολλά από τα έργα είναι νέες αναθέσεις και βαθιά site-specific. Οι καλλιτέχνες δεν τοποθετούν έργα μέσα σε ουδέτερους χώρους· εμπλέκονται άμεσα με αρχιτεκτονικές που φέρουν ιστορία, μνήμη και συμβολισμό. Η Vuslat αναπτύσσει ένα σώμα έργων μέσα σε ένα τζαμί του 15ου αιώνα, ανταποκρινόμενη στη χωρική και οικεία του διάσταση. Η Elif Uras αντλεί τόσο από τις ροδίτικες όσο και από τις κεραμικές παραδόσεις του Ιζνίκ, επανενεργοποιώντας μοτίβα του ήλιου και της σελήνης.

H εγκατάσταση της εικαστικού Vuslat στην Παναγία του Κάστρου

Ο Malek Gnaoui παρήγαγε την εγκατάστασή του στο νησί, εντάσσοντάς τη στους κήπους του Αρχαιολογικού Μουσείου, ενώ η Lucile Uhlrich δημιουργεί ένα έργο γύρω από τον Ήλιο, σε διάλογο με τα σιντριβάνια του μουσείου. Ο Robert Brambora αναπτύσσει μια νέα εγκατάσταση με τη μορφή πλακοστρωμένων επίπλων, στοχαζόμενος πάνω στον τουρισμό και την εποχική ζωή. Σε αρχιτεκτονική κλίμακα, το A House Awaits της Meriem Chabani και της Gorbon Ceramics παίρνει μορφή ως μια εφυαλωμένη τούβλινη δομή που συνομιλεί με το φως και τη θάλασσα στο Παλάτι των Ιπποτών, ενώ η Zoe Paul συλλαμβάνει μια έκθεση που κατοικεί ολόκληρο το Κατάλυμα της Γαλλίας (Auberge de France).

Σε κάθε περίπτωση, το έργο διαμορφώνεται από τον χώρο, μπαίνοντας σε έναν άμεσο, συχνά οικείο διάλογο με την ιστορία, τη δομή και την ατμόσφαιρά του.

Τα κεραμικά νομίσματα της Lucille Uhlrich αντλούν έμπνευση από την αρχαία νομισματοκοπία της Ρόδου η οποία συνδέεται με τη μορφή του Ήλιου. Το έργο βρήκε τη θέση του σε μια κρήνη στον κήπο του Αρχαιολογικού Μουσείου Ρόδου

Για παράδειγμα: Στο ¡Cuánto río allá arriba!, η Asunción Molinos Gordo ενεργοποιεί λαϊκά αγγεία νερού για να επανενεργοποιήσει οικολογίες μοιράσματος και προσαρμογής, όπου το κλίμα και η μετανάστευση ενσωματώνονται σε συλλογικές πρακτικές επιβίωσης.

Τα έργα της ισπανίδας εικαστικού Asunción Molinos Gordo

Με το Essaïda Carthage 1.618, ο Malek Gnaoui επαναδιατυπώνει την αρχιτεκτονική γλώσσα μέσα στον χρόνο, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στην Καρχηδόνα και τη Ρόδο, που αποκαλύπτει πώς οι μορφές —και μαζί τους οι ιστορίες— κυκλοφορούν και επιμένουν.

Το έργο “Parmi les tilleuls” της λιβανέζας καλλιτέχνιδας Etel Adnan

Στο Parmi les tilleuls, η Etel Adnan προσεγγίζει τη μετανάστευση όχι ως μετακίνηση μέσα στον χώρο, αλλά ως συνθήκη ύπαρξης, όπου το τοπίο μεταφέρεται εντός, θραυσματοποιείται και ανασυγκροτείται μέσα από τη μνήμη, τη γλώσσα και την αντίληψη.

Αυτό που αναδύεται είναι μια μετατόπιση από την αναπαράσταση στην ενσώματη εμπειρία: η μετανάστευση, το κλίμα και οι κοινές ιστορίες γίνονται δομικές δυνάμεις -υλικές, χωρικές και υπαρξιακές- μέσα από τις οποίες τα έργα αποκτούν παρουσία.

Εργαστήκαμε μέσα από συνεχή διάλογο, με ένα κοινό επιμελητικό όραμα, φέρνοντας καθεμία ένα διαφορετικό πεδίο προσοχής. Η Σταματία Δημητρακοπούλου φέρνει μια βαθιά γνώση της Ελλάδας, της ιστορίας, του πλαισίου και των θεσμών της. Η Λουκία Θωμοπούλου φέρνει ισχυρή εξειδίκευση τόσο στη σύγχρονη όσο και στην ιστορική κεραμική. Από τη δική μου πλευρά, έχω αναπτύξει μια ευρύτερη κατανόηση της μεσογειακής λεκάνης ως χώρου κυκλοφορίας και διασυνδεδεμένων ιστοριών.

Μυρσίνη Ρουμελιώτη: “Τhe Vessels of the first Light (2025)”

Το να εργάζεσαι σε ένα νησί όπως η Ρόδος σημαίνει ότι ο χώρος και η υλικοτεχνική οργάνωση δεν είναι δευτερεύοντα ζητήματα: διαμορφώνουν την έκθεση. Η ιδιαιτερότητα των χώρων, η κλίμακα των τόπων και οι περιορισμοί της μεταφοράς και της παραγωγής μάς ανάγκασαν να σκεφτούμε με μεγάλη ακρίβεια κάθε έργο και κάθε καλλιτέχνη. Ορισμένες αποφάσεις ήταν, επομένως, βαθιά επιμελητικές: η πρόσκληση καλλιτεχνών ικανών να εμπλακούν στενά με τους χώρους, να προσαρμοστούν ή να παράγουν επί τόπου. Άλλες ήταν πιο πραγματιστικές, αλλά εξίσου καθοριστικές. Στο τέλος, η επιλογή προέκυψε μέσα από αυτή τη συνεχή διαπραγμάτευση ανάμεσα στην έννοια, τον χώρο και τις ιδιαίτερες συνθήκες του νησιού.

Τα έργα Quatrefoil 2026 της Αταλάντης Μαρτίνου ανοίγουν έναν διάλογο με αντικείμενα της Κοσμητικής Συλλογής Ρόδου, που προέρχονται από τους περίφημους πιατελότοιχους του Ιζνίκ, του Τσανάκκαλε και της Κιουτάχειας.

Η κεραμική δεν εξαφανίστηκε ποτέ. Ήταν πάντα παρούσα, μεταφέροντας μορφές γνώσης, χρήσης και μετάδοσης μέσα στον χρόνο. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι μάλλον μια μετατόπιση της προσοχής: μια ανανεωμένη αναγνώριση της πολυπλοκότητάς της, της ευφυΐας της και της ικανότητάς της να λειτουργεί διαθεματικά. Φυσικά, υπάρχει επίσης μια επιθυμία επανασύνδεσης με το υλικό, με τη χειρονομία, με τον χρόνο, αλλά όχι με νοσταλγικό τρόπο. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο οι καλλιτέχνες προσεγγίζουν σήμερα την κεραμική ως κάτι ταυτόχρονα απτικό και εννοιολογικό, γειωμένο και υποθετικό.

Επομένως, η «αναβίωση» αφορά λιγότερο μια επιστροφή και περισσότερο μια διεύρυνση: την επανεξέταση της κεραμικής ως ενός χώρου όπου η χειροτεχνία, η τέχνη, η ιστορία και η σύγχρονη σκέψη μπορούν να διασταυρωθούν πλήρως.

Στα έργο της Lynn Kodeih “Τhe Impossibe Gardens” και απονεμήθηκε Τιμητική Μνεία στις καλλιτέχνιδες Ελύσια Αθανάτου και Lynn Kodeih, συνοδευόμενες από χρηματική διάκριση 1.000 ευρώ η καθεμία.

Υπάρχει μια στιγμή κατά την οποία το πρότζεκτ μετακινείται από την ιδέα σε κάτι βιωμένο, όταν οι καλλιτέχνες εμπλέκονται με τους χώρους, απορροφούν τις ιστορίες τους και αρχίζουν να τους μετασχηματίζουν. Το να βλέπεις αυτόν τον διάλογο να αναδύεται, συχνά με πολύ ακριβείς και απρόσμενους τρόπους, είναι αυτό που καθιστά τη διαδικασία ουσιαστική.

Είναι επίσης η αίσθηση της σύγκλισης: το να φέρνεις κοντά καλλιτέχνες από όλη τη Μεσόγειο και να βλέπεις έναν κοινό χώρο στοχασμού να παίρνει μορφή, όχι ως δήλωση, αλλά ως βιωμένη εμπειρία.

Η εικαστικός Tülay Kulbay με το έργο της “Stories of Nur” το οποίο απέσπασε το 1ο Βραβείο της διοργάνωσης το οποίο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο ύψους 5.000 ευρώ.