ΠΕΜΠΤΗ
23
ΑΠΡΙΛΙΟΥ
Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!
Στον φάρο ενός απομονωμένου νησιού ζει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, αποκομμένο από τον κόσμο. Με ανυπομονησία περιμένουν τους καλεσμένους τους που, όπως πιστεύουν, φτάνουν ένας ένας στην προβλήτα. Ο ηλικιωμένος άνδρας έχει μάλιστα προσλάβει έναν επαγγελματία ομιλητή για να μεταφέρει εκ μέρους του το μεγάλο μήνυμα της ζωής του: όλα όσα έμαθε, όλα όσα κατάλαβε. Καθώς η αναμονή κορυφώνεται, ο χώρος γεμίζει με καρέκλες. Όλο και περισσότερες καρέκλες. Καρέκλες που προορίζονται για τους καλεσμένους που καταφθάνουν, αλλά που τελικά παραμένουν πεισματικά άδειες. Και μέσα σε αυτή την αλλόκοτη τελετουργία, αποκαλύπτεται σταδιακά το πραγματικό βάρος της μοναξιάς.
Στις «Καρέκλες» του Ευγένιου Ιονέσκο, ο χρόνος μοιάζει να αιωρείται. Δύο άνθρωποι κουβαλούν ολόκληρες ζωές, όμως δεν υπάρχει κανείς για να τις επιβεβαιώσει. Η σχέση τους θυμίζει δύο παιδιά που παίζουν ένα παιχνίδι φαντασίας για να αντέξουν την πραγματικότητα, και η ένταση γεννιέται από μια βαθιά, ανθρώπινη αγωνία: να ειπωθεί το μήνυμα πριν να είναι αργά. Ίσως όμως το πραγματικό ερώτημα του έργου να είναι άλλο. Μήπως το νόημα της ζωής δεν βρίσκεται τελικά στο αποτύπωμα που θα αφήσουμε στον κόσμο, αλλά στο πώς τη ζούμε; Στο αν τη ζούμε γεμάτα, στο αν τολμάμε να φορέσουμε το «καλό» εκείνο ρούχο χωρίς να περιμένουμε την ιδανική περίσταση, στο πόσο αληθινά συναντάμε τον άλλον όσο είμαστε ακόμα εδώ.
Η Μαρία Διακοπαναγιώτου και ο Πάνος Παπαδόπουλος ενώνουν τις ιδιαίτερες καλλιτεχνικές τους ιδιοσυγκρασίες, σκηνοθετούν και ερμηνεύουν τους δύο ήρωες με ευαισθησία και χιούμορ, φωτίζοντας τη λεπτή ισορροπία του έργου ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό. Μια παράσταση που σε κάνει να χαμογελάς, να συγκινείσαι και –κυρίως– να φεύγεις λίγο πιο σκεπτικός για το τι σημαίνει τελικά να έχεις ζήσει.
Ευδοκία Βαζούκη
Την Παρασκευή πήγα στο πρώτο από τα τρία “ανήμερα” live των ody icons x Billie Kark – και ακόμα δεν είμαι σίγουρη ότι μπορώ να μεταφέρω με ακρίβεια όσα είδα, άκουσα και έζησα εκείνο το βράδυ στο Ίλιον Plus. Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι αυτές οι βραδιές μοιάζουν περισσότερο με φεστιβάλ, παρά με απλά live. Opening act ήταν η εξαιρετική Nefleli, μια νέα καλλιτέχνιδα που ανακάλυψα χάρη στο live και με εξέπληξε με το vibe που έφερε στη σκηνή, τον πολύ catchy ρυθμο της μουσικής της και παράλληλα τους δυναμικούς στιχους της. Μόλις προστέθηκε ένα νέο τραγούδι στα αγαπημένα του Spotify μου. Headliners, ήταν φυσικά οι Ody Icons με την Billie Kark – δύο καλλιτέχνες, τους οποίους συνδέει η ανάγκη για πειραματισμό με την παραδοσιακή μουσική, όμως εφεραν στο τραπέζι δύο διαφορετικά, αλλά εξίσου υπέροχα set. Ο ody με την χαρακτηριστική θεατρικότητά του μάς μετέφερε στον κόσμο του polydrama, μας συγκίνησε με το Where are my pearls, μας έκανε να χορέψουμε τσιφτετέλι σε ένα show που σε “κράταγε” από την αρχή μέχρι το τέλος. Εννοειται, η special guest Νεφέλη Φασουλή τα σάρωσε όλα με δύο μόνο τραγούδια. Όσο για την Billie, μας χάρισε ένα υπερβατικό set, από εκείνα που σε κάνουν να χάνεσαι στη μουσική. Ακούσαμε μερικά αγαπημένα μας τραγούδια της και από τον νέο δίσκο της ΕΡΕΒΟΣ, για πρώτη φορά live, ενώ η στιγμή που μας τραγούδησε ένα κομμάτι σε acoustic version ήταν μαγική. Το φιναλε ανήκε στους Kobrah Habibi, οι οποίοι μας εκαναν να χορεύουμε μέχρι τις 3 το πρωί σε ένα set με αστείρευτη ενέργεια, φοβερές μίξεις, πολύ χορό. Αν δεν το ζήσεις – όντως – δεν μπορείς να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάω. Προφανώς, θα σου πρότεινα να μη χάσεις τα δύο επόμενα “ανήμερα” με special guests την Γιάννα Τερζή και τον Akylas. Τατιάνα Γεωργακοπούλου
(+) «Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase» – Μια παράσταση που φωτίζει τη γυναίκα πίσω από τον μύθο
Περισσότερα από 60 χρόνια μετά τον θάνατο της, η Μέριλιν Μονρόε παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ και το ΚΘΒΕ σε συμπαραγωγή με την Πολιτεία Πολιτισμού ανεβάζουν στη Θεσσαλονίκη, μια παράσταση αφιερωμένη στην εμβληματική ηθοποιό. Η παράσταση «Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase» σε κείμενο της Ροδής Στεφανίδου και σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολλάρι, ξεκινά από τη στιγμή του θανάτου της και σταδιακά ξετυλίγει τους σημαντικότερους σταθμούς στη ζωή της: από τις λιγότερο γνωστές πτυχές της παιδικής της ηλικίας, τα τραύματα μέχρι και τα σκάνδαλα που συγκλόνισαν την αμερικανική κοινωνία.
Το έργο επιχειρεί να φωτίσει όσα η ίδια προσπάθησε να κρατήσει κρυφά. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου καταφέρνει να αποδώσει την αθέατη πλευρά της Μονρόε, αυτή πίσω από τον μύθο. Η αφήγηση πλαισιώνεται από τον Χρήστο Παπαδημητρίου, ο οποίος λειτουργεί σαν καθρέφτης των αναμνήσεων της, ζωντανεύοντας με ειλικρίνεια τα πρόσωπα που τη στιγμάτισαν, όπως τον Τζον Φ. Κένεντι και τη μητέρα της. Η παράσταση ακροβατεί ανάμεσα στο ντοκουμέντο και τη μυθοπλασία και πετυχαίνει κάτι αρκετά δύσκολο: να μη μυθοποιήσει ξανά τη Μέριλιν. Αντίθετα, δείχνει μια γυναίκα που υπήρξε θύμα των άλλων, αλλά και ταυτόχρονα της εικόνας που δημιούργησε η ίδια για τον εαυτό της. Φεύγοντας από το θέατρο δεν μπορείς να μη νιώσεις συμπόνια για τη Μέριλιν Μονρόε, αλλά κυρίως για τη Νόρμα Τζιν Μόρτενσον.
Γιώτα Ευθυμούδη Μηνούδη
Τα ιατρικά δράματα δεν είναι καινούρια ανακάλυψη στην prime time ζώνη των international καναλιών – κάθε άλλο μάλιστα (Grey’s Anatomy, ER, Chicago Med κ.ά.). Ωστόσο, περίπου έναν χρόνο πριν έκανε πρεμιέρα ένα σόου που διαφέρει κατά κόρον από οτιδήποτε είχαμε δει μέχρι τώρα. Το The Pitt είναι ένα medical drama που διαδραματίζεται στα επείγοντα ενός νοσοκομείου στο Pittsburgh και, σε αντίθεση με ό,τι υπάρχει εκεί έξω, στηρίζεται στην αληθοφάνεια της εμπειρίας του να είσαι γιατρός, νοσοκόμα ή οτιδήποτε άλλο μέσα σε ένα νοσοκομείο στη μετά-Covid Αμερική του σήμερα.
Όταν έκανε πρεμιέρα στο HBO Max το 2025, βιντεάκια reaction από πραγματικούς εργαζόμενους στον τομέα της υγείας είχαν γίνει viral. «Το μοναδικό show που δείχνει πώς πραγματικά είναι να δουλεύεις σε νοσοκομείο» — αυτό ήταν και είναι το χαρακτηριστικό που κάνει το The Pitt να ξεχωρίζει. Αυτό, και η εξαιρετική αποτύπωση νευροδιαφορετικών ανθρώπων και ανθρώπων που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού. Από τη σκηνοθεσία μέχρι τους διαλόγους, αυτό το show είναι φτιαγμένο για ανθρώπους με διάσπαση προσοχής — τουλάχιστον αυτό μπορώ να το πω με σιγουριά από προσωπική εμπειρία. Τα επεισόδια της δεύτερης σεζόν έχουν ήδη αρχίσει να βγαίνουν (ανεβαίνει ένα κάθε Πέμπτη) και το show έχει πάρει ήδη το «οκ» για τρίτη σεζόν. Προσωπικά λατρεύω την ωμότητα των σκηνών και την κυνικότητα των διαλόγων, αλλά και το φλερτ που — ακόμη και σε καταστάσεις κρίσης, όπως ένα mass casualty event — είναι εκεί. Απλώς περιμένω την επόμενη Πέμπτη, αν με ρωτάτε, για να δω τι θα γίνει με τον Dr. Abbot και την Dr. Mohan.
Μαρία Βαλτζάκη
Βρέθηκα στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ το βράδυ της Τετάρτης 4 Μαρτίου με αρκετά βαριά διάθεση, απολύτως ακατάλληλη για την παρακολούθηση όπερας. Έφυγα έπειτα από 80 περίπου λεπτά με διάθεση ευφρόσυνη και μια αίσθηση πληρότητας τέτοια που θα έπρεπε να έχει κανείς βγαίνοντας από μια όπερα… Τι μεσολάβησε; Μα, η απίθανη παράσταση «Viva la mamma», της Σοφίας Πάσχου και του Χαράλαμπου Γωγιού, που απέδιδε (αρκετά πιστά, όπως αποδείχθηκε) το «παιγνιώδες δράμα» το Γκαετάνο Ντονιτσέτι «Θεατρικές συμβάσεις και ασυμβατότητες» («Le convenienze ed incovenienze teatrali»).
Το έργο τα έχει τα χρονάκια του: η πρώτη εκδοχή του πάτησε το πόδι στη σκηνή πριν από 200 χρόνια· όμως καμιά ρυτίδα δεν χαρακώνει αυτή την όπερα περί όπερας, χάρη στις διαρκείς μεταμορφώσεις και παραλλαγές με τις οποίες εμφανίζεται – στην παράσταση της Εναλλακτικής Σκηνής, για παράδειγμα, η δράση μεταφέρεται στην… Εναλλακτική Σκηνή, με πρωταγωνιστές τα μέλη του ΕΛΟΣΚΑ, τουτέστιν του Οπερατικού Συλλόγου Καλλιθέας. Παρά το εντελώς ελληνικό πλαίσιο (ο μαέστρος Φανούρης, που ερμηνεύει ο Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, για παράδειγμα, είναι και ιδιοκτήτης σχολής οδηγών και κανονίζει ενδιαμέσως να πάρει δίπλωμα ένας ανεπίδεκτος μαθήσεως πελάτης του), το έργο δεν «κλωτσάει» διόλου. Αντιθέτως, αυτή η επιπλέον αντίθεση επιτείνει το κωμικό αποτέλεσμα, το οποίο οικοδομείται πάνω στην αντίθεση ανάμεσα στις δύο πριμαντόνες, την πρωταγωνίστρια του ΕΛΟΣΚΑ Τάνια (Χρύσα Μαλιαμάνη) και την ελληνοναπολιτάνα Άγκατα (Μάριος Σαραντίδης), την κυριαρχική mamma που εισβάλλει στις πρόβες για να φέρει τα πάνω κάτω, προκαλώντας κύματα γέλιου στους θεατές. Τους υπόλοιπους ρόλους ερμήνευσαν οι Δάφνη Δαυίδ, Χρήστος Κεχρής, Μαρίνος Ταρνανάς και Αποστόλης Ψυχράμης, ενώ στο πιάνο ήταν ο Χρήστος Σακελλαρίδης. Η τελευταία παράσταση παρουσιάζεται απόψε, Κυριακή 7 Μαρτίου, στις 19.30. Μη τη χάσετε!
Σπύρος Κακουριώτης
Όσο ο ήχος από τις βόμβες και τις σειρήνες τραυματίζει ανεπανόρθωτα αθώες ψυχές, ο σπουδαίος Ρομπέρτο Μπενίνι είπε το αυτονόητο. Μπορεί η συνέντευξή του στο κανάλι NOVE να μην έγινε τώρα, τα λόγια του όμως που αυτήν την εβδομάδα έκαναν τον γύρο του διαδικτύου παραμένουν τρομακτικά διαχρονικά. Τραγική ειρωνεία μάλιστα αποτελεί το γεγονός ότι το ξέσπασμα αυτό γίνεται από έναν άνθρωπο που έχει μείνει χαραγμένος στη μνήμη μας ως ο κινηματογραφικός “δολοφονημένος Εβραίος” που ακόμη και λίγο πριν τον θάνατο έκανε τον πόλεμο “παιχνίδι” για χάρη της αθώας παιδικής ματιάς του γιου του, μεταφέροντάς του το μήνυμα πως «Η ζωή είναι ωραία».
Ποιος μπορεί λοιπόν να φανταστεί ότι σχεδόν έναν αιώνα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η ανθρωπότητα βιώνει την ίδια καταστροφική κρίση; Ααα ναι, συγγνώμη, κάτι έχει αλλάξει, οι μάχες τώρα δεν γίνονται πρόσωπο με πρόσωπο αλλά με “έξυπνα” όπλα, που αιματοκυλούν το ίδιο, αν όχι και περισσότερο. Στον ελλαδικό χώρο παρόλα αυτά ακούσαμε και κάτι ευχάριστο. Το μήνυμα «δεν θα περάσει ο φασισμός» ακούστηκε δυνατά μετά την τελεσίδικη απόφαση για τη Χρυσή Αυγή. Για να πούμε ότι συνέβη και κάτι καλό. Κατά τα άλλα… «ζητείται ελπίς»..
Μιλένα Αργυροπούλου
