Hot or Not #219: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο, ακούσαμε μουσική, κάναμε βόλτες στην πόλη και φυσικά παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα, η οποία – όπως πάντα – ήταν πλούσια. Σε αυτό το HotOrNot μοιραζόμαστε μαζί σας όσα ξεχωρίσαμε την εβδομάδα αυτή, δηλαδή όσα μας άρεσαν, αλλά και όσα μας δυσαρέστησαν.

Το Half Man είναι η απόδειξη ότι ο Richard Gadd δεν ήρθε απλώς για να γίνει “ο τύπος από το Baby Reindeer”. Μετά το παγκόσμιο obsession, τα βραβεία και τις ατέλειωτες συζητήσεις για το πόσο ανατριχιαστική ήταν η αληθινή ιστορία του, επιστρέφει με κάτι fictional, αλλά προφανώς τόσο συναισθηματικά φορτισμένο που δύσκολα πιστεύεις ότι δεν έχει αφήσει κομμάτια του εαυτού του μέσα εκεί.

Το Half Man ακολουθεί δύο εφήβους που αναγκάζονται να συγκατοικήσουν επειδή οι μητέρες τους είναι ζευγάρι: ο Ruben, ένας closeted “καλός μαθητής”, και ο Niall, ένα βίαιο και προβληματικό παιδί που μοιάζει έτοιμο να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.

Παράλληλα, η σειρά κάνει flashbacks και flashforwards, δείχνοντας έναν ενήλικο Ruben να εισβάλλει στον γάμο του ενήλικου Niall, ενώ εμείς προσπαθούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη ανάμεσά τους και γιατί ο ένας δείχνει διαλυμένος ενώ ο άλλος έτοιμος να τα τινάξει όλα στον αέρα.

Δεν είναι μόνο “βαρύ δράμα”. Είναι από αυτές τις σειρές που σε κάνουν να νιώθεις άβολα επειδή δεν σου δίνουν εύκολους κακούς της υπόθεσης. Μιλά για τοξική αρρενωπότητα, καταπίεση, επιθυμία, ντροπή και ανάγκη για αποδοχή, αλλά με εκείνο το Gadd-style discomfort που σε κάνει να αλλάζεις πλευρές κάθε επεισόδιο. Σε αυτό το σημείο καταλαβαίνεις ότι ίσως ο χαρακτήρας που «πρέπει» να μισήσεις να μην είναι τελικά ο μόνος ένοχος.
Δάφνη Τζώρτζη

Ένα φεστιβάλ μπύρας -και μάλιστα το μεγαλύτερο στην Ελλάδα- αποτέλεσε αιτία να γνωρίσω τους 1550 (Δεκαπέντε Πενήντα). Ένα ποπ-ροκ συγκρότημα που σίγουρα ξέρει πώς να αναστατώνει, όπως και το έκανε στο φετινό World of Beer Festival στην Τεχνόπολη. Από Scorpions, Guns N’ Roses και Nirvana μέχρι ελληνικές ροκ μπαλάντες των 90s και τη δική τους “σύγχρονη” μουσική, οι 1550 πράγματι μπορούν να παίξουν τα πάντα και να σου ανεβάσουν τη διάθεση με το που βγουν στη σκηνή.

Μπορεί να μην είμαι τόσο φαν της μπύρας αλλά -εκτός του ότι τίμησα το φαγητό- παρασύρθηκα και εγώ στην εποχή της κλασικής ροκ, εκεί που μας μετέφεραν οι 1550. Το συγκρότημα αποτελείται από τον Μηνά Τσίγκο, τον front-man, τον εκρηκτικό Ρουσσέτο Δημητρόγλου στην ηλεκτρική κιθάρα, τον Τάσο Σταύρακα στα πλήκτρα, τον Κώστα Μαραγκό στο μπάσο και τον Χάρη Γρυπαίο στα τύμπανα. Φυσικά, έπειτα από τη συναυλία τους, άκουσα ξανά τα δικά τους κομμάτια και συγκεκριμένα το καινούργιο “Μόνο θυμήσου” (σε επανεκτέλεση) μια ρομαντική μπαλάντα με ζεστή, οικεία μελωδία και μια φωνή γεμάτη συναίσθημα.
Γιώτα Ευθυμίου

Από την εβδομάδα που μάς πέρασε κρατάω τη βράβευση του ντοκιμαντέρ «Gaza: Doctors Under Attack» στα BAFTA-TV Awards. Το ντοκιμαντέρ αποτελεί μια τεκμηριωμένη έρευνα σχετικά με τις επιθέσεις του Ισραήλ στα νοσοκομεία της Γάζας και τη στοχοποίηση του υγειονομικού προσωπικού. Ένα χρόνο πριν, τον Φεβρουάριο του 2025, το BBC είχε αποφασίσει να μην προβάλλει το ντοκιμαντέρ επικαλούμενο κίνδυνο «να δημιουργηθεί η εντύπωση μεροληψίας» στην κάλυψη του «πολέμου στη Γάζα», μεταβιβάζοντας την κυριότητα του πρότζεκτ στην ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής που το δημιούργησε. Το «Gaza: Doctors Under Attack» τελικά προβλήθηκε από το βρετανικό Channel 4. Την Κυριακή, όταν οι δημιουργοί βρέθηκαν στη σκηνή για να παραλάβουν το βραβείο, δεν παρέλειψαν να αναφέρουν τη λάθος διαχείριση από την πλευρά του BBC, συγκεκριμένα ο παραγωγός του ντοκιμαντέρ Ben De Pear ανέφερε στην ευχαριστήρια ομιλία του: «Τέλος, ένα ερώτημα προς το BBC: αφού αποσύρατε την ταινία μας, θα μας αποσύρετε και από την αποψινή προβολή των Bafta»;

Αν το BBC θεώρησε το ντοκιμαντέρ «μεροληπτικό» τι έχει να πει άραγε για πρόσφατη έκθεση του ΠΟΥ σύμφωνα με την οποία: Το 2025 καταγράφηκαν 449 επιθέσεις στην υγειονομική περίθαλψη στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, με 125 νεκρούς και 357 τραυματίες, εκ των οποίων οι περισσότερες απώλειες σημειώθηκαν στη Λωρίδα της Γάζας. Στη Γάζα, όλα τα 36 νοσοκομεία και οι περισσότερες πρωτοβάθμιες δομές υγείας υπέστησαν ζημιές, ενώ στο τέλος του έτους λειτουργούσαν μερικώς μόνο τα μισά νοσοκομεία και δεν υπήρχε κανένα λειτουργικό νοσοκομείο στον βορρά. Οι εντολές εκκένωσης επιβάρυναν ακόμη περισσότερο τις δομές εκτός των ζωνών εκκένωσης, προκαλώντας μαζική μετακίνηση ασθενών και σοβαρές δυσκολίες στη συνέχιση της θεραπείας τους. Παράλληλα, οι ελλείψεις σε βασικά φάρμακα και αναλώσιμα στη Γάζα, καθώς και οι περιορισμοί μετακίνησης στη Δυτική Όχθη, έχουν οδηγήσει σε δραματική υποβάθμιση της πρόσβασης των Παλαιστινίων σε υγειονομική περίθαλψη.
Αριστούλα Ζαχαρίου

Το έτος είναι 2016 και κατά λάθος βλέπει το φως της δημοσιότητας μια λίστα της EBU με τις σημαίες που απαγορεύει ρητά να κυματίζουν κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού στην αρένα. Ανάμεσα στις σημαίες αυτές εκείνη της Παλαιστίνης – δίπλα σε σημαίες όπως εκείνη του ισλαμικού κράτους… Ο λόγος που τότε επικαλέστηκαν; Φυσικά, το No Politica, που μέχρι σήμερα επικαλούνται. Τι κι αν η απαγόρευση αυτή είναι φύσει πολιτική; Τι κι αν η σημαία του απαρτχάιντ του Ισραήλ επιτρεπόταν (και επιτρέπεται) κανονικά; Τι κι αν ο μεγαλύτερος χορηγος τους εδώ και χρόνια είναι Ισραηλινών συμφερόντων;

Όλα αυτά, αρκετά χρόνια πριν την έναρξη του “πολέμου” (όπως τους αρέσει να αποκαλούν την γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ), τότε που ήδη υπήρχε ένα βάρβαρο καθεστώς εναντίον των Παλαιστινίων, ένα κανονικότατο απαρτχάιντ. Και τότε και τώρα, όλοι αυτοί που φωνάζουν ότι “η μουσική ενώνει” δεν νοιάζονται καθόλου για έναν ολόκληρο λαό που βιώνει μαρτύρια. Κάνουν πως δεν βλέπουν καν τα εγκλήματα του Ισραήλ. Την ώρα που έχουν αποκλειστεί άλλες χώρες λόγω του πολέμου. Να ‘ναι καλά το pink washing, δηλαδή, που πλέον έχει γίνει ολόκληρη “τέχνη” – υπό αυτή την έννοια αξίζει σίγουρα ένα βραβείο στην Eurovision. Πάντως όσα χρόνια κι αν περάσουν, παραμενει δυστοπική η εικόνα των ανέμελων συμμετεχόντων του Ισραήλ, που χορεύουν και τραγουδούν, “αγωνιούν ” για το 12άρι, την στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι χάνουν τα σπίτια τους, παιδιά αγωνιούν γιατί χάνουν τους γονείς τους, γονείς αγωνιούν γιατί χάνουν τα παιδιά τους…
Τατιάνα Γεωργακοπούλου