Hot or Not #218: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο, ακούσαμε μουσική, κάναμε βόλτες στην πόλη και φυσικά παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα, η οποία – όπως πάντα – ήταν πλούσια. Σε αυτό το HotOrNot μοιραζόμαστε μαζί σας όσα ξεχωρίσαμε την εβδομάδα αυτή, δηλαδή όσα μας άρεσαν, αλλά και όσα μας δυσαρέστησαν.

Το This is Athens City Festival, που γίνεται κάθε Μάιο σε αυτή εδώ τη πόλη, είναι ίσως από τα καλύτερα happenings που συμβαίνουν μέσα στον χρόνο. Κάθε μέρα, και κυρίως κάθε νύχτα, η καρδιά της Αθήνας πάλλεται λίγο πιο δυνατά, καθώς events, πάρτι και εκθέσεις ξεπροβάλλουν από παντού — περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως. Η έκθεση του Θανάση Καρατζά, των metacosmoi και του σκηνοθέτη Βύρωνα Νικολόπουλου, με τίτλο ATHENS:AM extended, είναι ένα από αυτά τα happenings. Στο κέντρο της Αθήνας – ή για κάποιους και στο κέντρο του κόσμου – , σε ένα στενό της Ομόνοιας, στην οδό Γερανίου 44, στον πρώτο όροφο των metacosmoi the space, 15 χρόνια φωτογραφικών στιγμών της αθηναϊκής νύχτας συναντούν εμπειρίες και εικόνες επαυξημένης πραγματικότητας (AR), μία VR περιήγηση στα graffiti της πόλης, projections και installations.

Πρόκειται για μία έκθεση που δεν περιορίζεται στον φωτογραφικό φακό, αλλά δημιουργεί εκ νέου ιστορίες με τα νέα μέσα (π.χ. AI) που μας κατακλύζουν και σπάνια δημιουργούν πράγματα που φαίνονται αυθεντικά ενδιαφέροντα. Μία λιμουζίνα φεύγει βιαστικά από το κάδρο, ένας καρχαρίας κολυμπάει πίσω από έναν άνθρωπο, μία animal print κουβέρτα καλύπτει δύο ανθρώπους ένα βράδυ, αλλά δύο ζώα ξεπροβάλλουν από την οθόνη. Μία έκθεση που χρειάζεται την προσοχή σου, τη φαντασία σου και ένα tablet, για να δεις πέρα από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες της αθηναϊκής νύχτας. Μην τη χάσετε — μέχρι τις 20 Μαΐου!
Μαρία Βαλτζάκη

Σε μια εποχή που τα περισσότερα sequels μοιάζουν άψυχα, σαν να έχουν φτιαχτεί από έναν αλγόριθμο που απλώς ανακυκλώνει νοσταλγία, το The Devil Wears Prada 2 κινείται ανάμεσά σε λεπτές γραμμές του περιττού και του ωφέλιμου. Δεν υπήρχε πραγματική ανάγκη να επιστρέψουμε στον κόσμο της Runway, ειδικά αφού η πρώτη ταινία είχε ήδη πει όλα όσα είχε να πει για τη φιλοδοξία, τη μόδα και το τίμημα της επιτυχίας… και όμως εδώ βρισκόμαστε.

Η ιστορία φέρνει ξανά τους χαρακτήρες στα designer παπούτσια τους, αλλά σε έναν κόσμο που δεν θυμίζει πια το 2006. Η μόδα έχει μετακινηθεί στο digital, τα περιοδικά παλεύουν να επιβιώσουν, τα πρότυπα ομορφιάς αλλάζουν διαρκώς και η παρουσία της τεχνητής νοημοσύνης κάνει τον χώρο πιο αβέβαιο από ποτέ. Μέσα σε αυτό το νέο τοπίο, οι χαρακτήρες προσπαθούν να ξαναβρούν τη θέση τους σαν να βλέπεις μια παλιά αυτοκρατορία να προσαρμόζεται στη σύγχρονη εποχή.

Αυτό που σώζει την ταινία είναι ότι δεν προσποιείται πως είναι κάτι ριζοσπαστικό. Είναι περισσότερο ένα προσεγμένο tribute στην αρχική, με δυνατή αισθητική, εντυπωσιακά looks και μουσική από γνωστούς καλλιτέχνες που γράφτηκε ειδικά για αυτήν. Η μόδα είναι εντυπωσιακή, αν και δεν έχει πια τη raw early-2000s γοητεία της πρώτης.

Με λίγα λόγια, το Devil Wears Prada 2 δεν ήταν απαραίτητο. Αλλά είναι από εκείνα τα σίκουελ που, χωρίς να αλλάζουν τον κόσμο του σινεμά, σε κάνουν να περάσεις καλά και αυτό (κάποιες φορές) αρκεί.
Δάφνη Τζώρτζη

Η εμπειρία της παράστασης ξεκινά μόλις στην είσοδο του Cartel, ενός θαυμάσιου τεχνοχώρου -πρώην εργοστασίου- όπου το βιομηχανικό αποτύπωμα, ανεξίτηλο όπως είναι, ενδημεί ανάμεσα στα παράξενα (φαινομενικά) “εγκαταλελειμμένα” μηχανήματα και τα φθαρμένα τζάμια από όπου το φως ξεπροβάλλει. Ο χώρος αυτός ταιριάζει άψογα για το έργο, καθώς δημιουργεί την άλλοτε ασφυκτική και άλλοτε υπόνομα-αστική ατμόσφαιρα που καλείται να αποδώσει το σενάριο με έναν τρόπο μη-στερεοτυπικό και συνηθισμένο, ενώ λάτρεψα και τη διαρρύθμιση του χώρου και ειδικά την αξιοποίηση ενός, κυριολεκτικά, υπόγειου μέρους· εκεί όπου έβρισκαν καταφύγιο Άνθρωποι και Ποντίκια.

Γνωρίζουμε ανθρώπους τραγικούς, περιθωριοποιημένους, που περιφέρονται με την ελπίδα ότι θα βρουν εργασία -για να εξασφαλίσουν το εισόδημά τους και συνεπώς να βελτιώσουν τον τρόπο ζωής τους. Στην ουσία πρόκειται για ανθρώπους καθημερινούς που μοχθούν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο που τους διώκει συνεχώς, δίκαια μεν, μιας και έχουν πέσει σε πολλαπλά σφάλματα, είναι μπλεγμένοι σε υποθέσεις που δεν γνωρίζουν και κυνηγημένοι έχοντας εγκληματήσει.

Αυτούς τους ρόλους υποδύονται ο Θοδωρής Σκυφτούλης, με την τρομακτικά εύστοχη ερμηνεία ενός ιδιόρρυθμου, συναισθηματικού αλλά και βίαιου ατόμου που βρίσκεται “υπό την προστασία” του (χαρακτήρα του) Βασίλη Μπισμπίκη, του -αδελφικού- φίλου, του λαϊκού τύπου που τον προστατεύει από την κοινωνία που τον τρομοκρατεί και που καλύπτει διαρκώς τα άγρια ξεσπάσματα θυμού του -ακόμα και αν αυτό τον αναγκάζει να γίνεται φυγάς. Βέβαια κατά βάθος τον έχει ανάγκη, τουλάχιστον, συναισθηματικά αφού μόνο εκείνος τον ακούει και τον αγαπάει ανιδιοτελώς.

Η σκηνοθετική ματιά του Μπισμπίκη ήταν τόσο ιδιαίτερη που ταίριαξε απόλυτα σε ένα τόσο σκοτεινό, ωμό και ταυτόχρονα αληθινό έργο, με το φινάλε να σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά ήταν μονόδρομος η επιλογή του να χαράξει τη δική του πορεία, να “ξεφορτωθεί” τον φίλο του και να παλέψει αυτήν τη φορά για τα όνειρά του.
Γιώτα Ευθυμίου

Οι Metallica επέστρεψαν στην Αθήνα μετά από 16 χρόνια και το ΟΑΚΑ γέμισε από περίπου 80.000 θεατές, επιβεβαιώνοντας πως παραμένουν ένα από τα πιο δυνατά live acts στον κόσμο.

Για μένα, που δεν είμαι ακριβώς φαν της metal σκηνής, το ενδιαφέρον ήταν περισσότερο η εμπειρία. Είχα διαβάσει πολλά για το show της παγκόσμιας περιοδείας τους, M72 World Tour, που ξεκίνησε το 2023 και συνεχίζεται, και ήθελα να δω αν όντως όλος αυτός ο θόρυβος δικαιολογείται. Spoiler: δικαιολογείται.

Αυτό που με κέρδισε δεν ήταν μόνο ο ήχος, η σκηνή ή τα μεγάλα κομμάτια του setlist. Ήταν ο τρόπος που η μπάντα προσπάθησε να μιλήσει στο αθηναϊκό κοινό. Το doodle των Robert Trujillo και Kirk Hammett με τον «Ζορμπά» του Μίκη Θεοδωράκη ήταν από τις στιγμές που το στάδιο ξέφυγε από το αναμενόμενο. Λίγο μετά, η αναφορά στις Τρύπες και στο «Δεν χωράς πουθενά» έδωσε στη βραδιά ένα ακόμη πιο ελληνικό twist.

Και φυσικά, όταν ήρθε το “Nothing Else Matters”, το ΟΑΚΑ έγινε μία φωνή. Ο Kirk μίλησε για την Ελλάδα, τη μουσική θεωρία και τον Πυθαγόρα, ενώ ο James Hetfield ευχαρίστησε το κοινό αποκαλώντας το «οικογένεια». Ναι, είναι από εκείνες τις ατάκες που ακούς συχνά σε μεγάλα live. Αλλά εκείνη τη στιγμή λειτούργησε. Έφυγα με την αίσθηση ότι είδα μια καλοστημένη συναυλία, άψογα οργανωμένη, και αλλά μια επιστροφή που είχε πραγματικό λόγο να συμβεί.
Μάρη Τιγκαράκη

Είναι αρκετά τα χρόνια που έχω χάσει κάθε ενδιαφέρον για το Met Gala. Ίσως γιατί συνειδητοποίησα ότι με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, απλά δεν μπορώ να βρω καμία “χαρά” σε ένα gala δισεκατομμυρίων, μερικών πλούσιων ανθρώπων που ζουν στη δική τους “φούσκα”, πολύ μακριά από τη δική μας πραγματικότητα. Αυτό που κάποτε για εμένα ήταν ενδιαφέρον, πλέον με κάνει να εκνευρίζομαι – φέτος, περισσότερο από ποτέ: Σε έναν κόσμο με αλλεπάλληλες πολεμικές συγκρούσεις, με μια (συνεχιζόμενη) γενοκτονία από ενα εν ενεργεία απαρτχάιντ (που ο δυτικός κόσμος στην καλύτερη αγνοεί, στη χειρότερη στηρίζει), με ακραία φτώχεια, πανάκριβους λογαριασμούς ρεύματος, ακόμα πιο πανάκριβη βενζίνη, δεν μπορώ να δω πια τη σημασία ενός gala με εισιτήρια των 100 χιλιάδων δολαρίων, εξωφρενικά ακριβά φορέματα και κοσμήματα.

Πόσο μάλλον όταν ο κύριος χορηγός της φετινής διοργάνωσης και “τιμητικά” (!) συν-πρόεδρος ήταν ο Τζεφ Μπέζος. Ναι, ο Τζεφ Μπέζος, ο μεγιστάνας της Amazon, με τις δεκάδες καταγγελίες από τους εργαζόμενους, που έχουν φτιάξει το δικό τους, πολύ μαχητικό σωματείο (στα θετικά της υπόθεσης). Την ημέρα του Met Gala, μάλιστα, το σωματείο προέβαλε ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα σε γιγαντο-προβολή πάνω στο ρετιρέ του Μπέζος, στο οποίο μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος του σωματείου (τον οποίο πολλάκις έχουν κυνηγήσει Amazon και Μπέζος), Κρις Σμολς, έκανε λόγο για την ακραία εκμετάλλευση των εργαζομενων στην Amazon, τη σχέση του με το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ, την σύνδεση της Amazon ακόμα και με την ICE! Αξίζει να το δεις, γιατί αμέσως μετά μια 70χρονη εργαζόμενη της Amazon μοιράζεται μερικές μεγάλες αλήθειες για την εκμετάλλευση, την ταξική αλληλεγγύη, τη δύναμη της εργατικής τάξης.

Πάντως αν βγήκε κάτι “καλό” από το φετινό Met Gala, αυτό ήταν τα ξεκαρδιστικά memes και σχόλια, που κατέκλυσαν τα social media. Νομίζω σε ένα Insta Post με το look της Katy Perry, ένας χρήστης έγραψε: “Εμείς θέλουμε απλά να έχουμε να φάμε”, που νομίζω τα λέει όλα.
Τατιάνα Γεωργακοπούλου