Ελίζα Σκολίδη: Δεν έβαλα μπροστά το «καλή» ηθοποιός, αλλά το «αληθινή»

Ο ήχος μιας ήσυχης τζαζ ρέει κάτω από τις φωνές μας. Τα λαμπόνια αναβοσβήνουν ζωηρά, δίνοντας τον τόνο αναμονής για τις γιορτές που έρχονται και, γενικά, το βράδυ κυλάει ήρεμα. Σήμερα, η Ελίζα Σκολίδη έχει ρεπό από το θέατρο «Μπέλλος» όπου παίζεται η παράσταση «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» σε σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου με την όλη την ομάδα Young Quill παρούσα. Ίσως είναι η πρώτη φορά δε, που η ομάδα είναι τόσο παρούσα, αφού έχει συνεργαστεί στη δραματουργία με τους συγγραφείς – Κωνσταντίνο Μαυρόπουλο και Βίβιαν Στεργίου – φέρνοντας προσωπικά, σύγχρονα βιώματα στη σκηνή, πάνω σε στοιχειώδη ζητήματα της ύπαρξης.

Η Ελίζα Σκολίδη πιστεύει πως η ομάδα κάνει εδώ, ένα βήμα μπροστά, ανακαλύπτοντας κάτι ακόμα στο φάσμα των δυνατοτήτων της, πάντα υπό συνθήκες ελευθερίας κι έμπνευσης. Φαίνεται πως και η ίδια, αυτόν τον καιρό, βηματίζει με παρόμοιο τρόπο, ανοιχτή να διερευνήσει περισσότερα για τον εαυτό της, τις δυναμικές και τα θέλω της, σε μια φάση που η έννοια του επαναπροσδιορισμού την περιγράφει υπαρξιακά.

Έχοντας περάσει μια λιγότερο ξέγνοιαστη ζωή από τους περισσότερους συνομήλικους της (εξαιτίας ενός ζητήματος υγείας) η Ελίζα Σκολίδη αντιμετωπίζει την ηλικία της σαν ένα βάθρο για τους επόμενους προσωπικούς αγώνες της. Ηθοποιός που έχει διακριθεί νωρίς, από τις πρώτες της εμφανίσεις στο θέατρο και στην τηλεόραση, άνθρωπος δοτικός (μάλλον περισσότερο από ότι θα ήθελε ή θα άντεχε), ψυχή που την κινεί η πίστη στα πράγματα, πλάσμα φιλόδοξο να ζήσει όσο πιο αληθινά μπορεί μέσα στην τέχνη της, πολιτικά και κοινωνικά θαλερή, ακούγεται πρόθυμη να μετακινηθεί, αφού νιώθει πως δεν έχει ανακαλύψει τίποτα.

Denim καμπαρντίνα και κάλτσες LEVI’S

Είμαι ο πιο μη σταθερός άνθρωπος που ξέρω. Πάντως, η σχέση με το «Μπέλλος» έχει εξελιχθεί στην πιο σταθερή σχέση που έχω κάνει, μέχρι στιγμής, στη ζωή μου.  Η αλήθεια είναι πως αυτή η ομάδα έχει κάτι μαγικό για να με έχει κρατήσει τόσο. Ωστόσο, υπάρχει η αναρώτηση αν η ομάδα θα υπάρχει πάντα στη ζωή μου καθώς και τι άλλο υπάρχει για μένα μετά την ομάδα. Μέχρι στιγμής, όσο αφοσιωνόμαστε ο ένας στον άλλο, όσο η λειτουργία του θεάτρου είναι ομαδική, δεν υπάρχουν πρωταγωνιστιλίκια και αψιμαχίες, ζω μια ιδανική συνθήκη. Αφήνουμε χώρο, στον καθένα και στην καθεμιά, να υπάρξει όπως είναι – και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Σίγουρα έχει δυνατότητες να εξελιχθεί, να αλλάξει μορφές, τόπο, μέσα στον ίδιο πυρήνα με τις δικές μας, ιδιαίτερες δυναμικές.

Πέρα από το τι λένε οι άλλοι για σένα, έχει να κάνει και με το αν διψάς για κάτι. Κι εγώ είμαι πολύ διψασμένη· νιώθω ότι δεν έχω κάνει τίποτα

Η συγγραφική διαδικασία και η δραματουργική επεξεργασία που κάναμε όλοι μαζί ήταν κάτι πολύ καινούργιο για εμάς και ανέδειξε μια δυνατότητα που δεν ξέρουμε ότι είχαμε: να φτιάξουμε ένα κείμενο με μεγάλη έμπνευση. Είναι ένα κείμενο που μοιάζει με γλυκό χάδι στη ζωή, απασχολεί τον καθέναν ξεχωριστά, του δίνει τη δυνατότητα να ταυτιστεί με κάποια από τις πέντε ενότητες: σεξ, βία, εξουσία, πίστη, αγάπη. Όλα ξεκίνησαν από τη σύλληψη της Αικατερίνης Παπαγεωργίου και οι συγγραφείς μας -ο Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος και η Βίβιαν Στεργίου – έγραψαν μια σκαλέτα πάνω στην οποία αυτοσχεδιάσαμε. Ήταν μια διαδικασία που μου θύμισε τις χρυσές εποχές της σχολής, όπου ένιωθα τρομερά ελεύθερη.

Μάλλινο πουλόβερ, τζην πουκάμισο και κάλτσες LEVI’S. Παπούτσια ΗARALAS

Θέλω να τα κάνω όλα· πέρα από το θέατρο, έχω μεγάλη αγάπη και για τη μουσική και για τα κείμενα και για το σινεμά. Όλα αυτά θέλω να τα χωρέσω στη ζωή μου, είμαι 29 ετών και νιώθω ότι δεν έχω ανακαλύψει τίποτα ακόμα. Είμαι αισιόδοξη θα έρθουν όλα στην ώρα τους, αρκεί κοιτάζω εκεί όπου θέλω να πάω.

Κάποια στιγμή, αναρωτήθηκα κι εγώ αν είμαι καλή σε αυτό που κάνω, αν με αντέχει κι αν το αντέχω.

Γυαλιά ηλίου Trussardi PRIME OPTICS. Κοσμήματα SANKTOLEONO

Μου φαίνεται πως δεν έβαλα ποτέ μπροστά στη λέξη ηθοποιός, το «καλή» αλλά το «αληθινή». Κι επειδή για το δεύτερο είμαι σίγουρη, μάλλον γι’ αυτό δεν έχω βασανιστεί διερωτώμενη. Η τέχνη δεν έχει να κάνει με το σωστό ή το λάθος. Τα πράγματα στην τέχνη συχνά πετυχαίνουν όταν είναι πηγαία. Το πηγαίο στα πράγματα είναι, για μένα, μια θέση.

Πέρα από το τι λένε οι άλλοι για σένα, έχει να κάνει και με το αν διψάς για κάτι. Κι εγώ είμαι πολύ διψασμένη· νιώθω ότι δεν έχω κάνει τίποτα.

Τζην παντελόνι και σορτς LEVI’S. Σουτιέν SANKTOLEONO

Φέτος, κατέθεσα την πρώτη μου σκηνοθετική πρόταση σε έναν μεγάλο και σημαντικό θεσμό. Νομίζω ήρθε, για μένα, η ώρα να δοκιμάσω και αυτό το μονοπάτι, με ενδιαφέρει πολύ, πάντα με ενδιέφερε, από την εποχή που σπούδαζα στη σχολή.

Άρα, προστίθεται ένα ακόμα ενδιαφέρον μέσα στις επιθυμίες σου: η σκηνοθεσία. Τι σε έλκει εδώ;  

Ως ηθοποιός υπηρετώ πάντα το όραμα που έχει την τελική υπογραφή κάποιου άλλου. Θέλω να φτιάξω κι εγώ έναν κόσμο από το μηδέν, βρίσκω μεγάλη γοητεία σε αυτή τη δύναμη.

Φέτος, κατέθεσα την πρώτη μου σκηνοθετική πρόταση σε ένα μεγάλο και σημαντικό θεσμό

Μπορείς να το πεις κι έτσι. Δεν στέκομαι τόσο στο αν θα μου δοθεί ένας μεγάλος ρόλος, αν θα φανώ περισσότερο ή αν θα προταθώ για ένα βραβείο.

Total look LEVI’S. Γυαλια ηλίου PRIME OPTICS. Κοσμήματα SANKTOLEONO

Από τη στιγμή που έχω αποφασίσει ότι ανήκω σε έναν χώρο και ο χώρος αυτός απαρτίζεται από κάποιους ανθρώπους και θεσμούς, ασφαλώς κάτι σημαίνει. Δεν μπορώ να λέω «δεν με νοιάζει αυτό», ενώ δουλεύω εντός του. Η πρόκληση, από εκεί και πέρα, είναι να μην εγκλωβιστείς σε ανάλογα συμβάντα. Θέλω να πω, με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο τι πιστεύω εγώ για μένα, παρά τι πιστεύουν οι άλλοι. Αυτό επιδιώκω να διερευνώ: αν ακολουθώ τις επιθυμίες μου κι αν όσα κάνω λειτουργούν θετικά για μένα και για την ηρεμία της ψυχής μου.

Η ανάγκη για πίστη είναι βαθιά ριζωμένη σε όλους τους ανθρώπους και λίγο πιο βαθιά σε εκείνους που έχουν έρθει σε επαφή από νωρίς με το φόβο του θανάτου όπως εγώ

Τα πρώτα χρόνια ήμουν πιο ανυπόμονη. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω ότι χρόνος υπάρχει, όλα θα έρθουν και αν θες κάτι πολύ θα το καταφέρεις – όσο κλισέ κι αν ακούγεται. Οπότε ναι, όσο αντέχουμε να προχωράμε βήμα-βήμα, ίσως είναι πιο σοφό. Βέβαια, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι θα είμαι πάντα θιασώτης του αυθορμητισμού και της ξαφνικής έμπνευσης. Άρα, ίσως ο συνδυασμός της μεθοδικότητας και του αυθορμητισμού είναι μια καλή συνταγή.

Denim σαλοπέτα LEVI΄S. Σουτιέν SANKTOLEONO

Να, γι’ αυτό ένιωθα έτοιμη. Ήταν ενδιαφέρον, δεν τρόμαξα καθόλου που ήμουν μόνη απέναντι τόσους ανθρώπους· αντιθέτως, τους ένιωσα σα μια αγκαλιά. Είναι και θέμα πίστης. Πόσο πιστεύεις σε ’σένα, σε αυτό που φτιάξατε με τους συντελεστές και στην ιστορία που έχεις να πεις.

Ναι, για την ακρίβεια είναι η αγαπημένη μου ενότητα.

Βιάζομαι για όλα, σαν να μην έχω χρόνο

Η πίστη με συγκινεί απεριόριστα. Η ανάγκη δηλαδή του ανθρώπου να έχει ως έρεισμα το να πιστέψει κάπου έξω απ’ τον εαυτό του για να νιώσει πιο δυνατός. Αυτό από μόνο του αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος παραδέχεται πως δεν μπορεί να πορευτεί μόνος στη ζωή, πως έχει ανάγκη τον άλλον, έχει ανάγκη από μια ιδέα , από μια έστω φανταστική ύπαρξη που θα τον δυναμώσει.  Δε με αφορά, συγκεκριμένα, η θρησκευτική πίστη. Απλώς, είναι μια μορφή πίστης. Εγώ πιστεύω στις σχέσεις· όχι σε κάτι ανώτερο ή σε κάτι που δε φαίνεται. Με συγκινεί όμως πολύ το Πάσχα που μαζεύονται οι άνθρωποι μέσα στις εκκλησίες, υπηρετώντας αυτήν τους την ανάγκη. Και είναι όλοι μαζί. Και ενώ εκείνοι πιστεύουν στο Θεό, εγώ τους βλέπω και καταλαβαίνω ότι είναι αυτοί οι θεοί, οι μικροί θεοί που όλοι μαζί είναι ικανοί για τα πάντα.

Η ανάγκη για πίστη είναι βαθιά ριζωμένη σε όλους τους ανθρώπους και λίγο πιο βαθιά σε εκείνους που έχουν έρθει σε επαφή από νωρίς με το φόβο του θανάτου όπως εγώ, και αμέσως μέσα τους γεννιούνται ερωτήματα «θα ζήσω δε θα ζήσω», «να προσευχηθώ κάπου;», «ποιος θα με σώσει;», «τι με προστατεύει;», «τι θα με κρατήσει ζωντανή;». Η πίστη είναι κινητήριος δύναμη και δε θα έπρεπε να κρίνεται από κανέναν. Εκτός βέβαια αν χρησιμοποιείται για να κάνει κακό στους άλλους όπως έχει συμβεί και στο Χριστιανισμό και σε κάθε άλλη θρησκεία.

Δεν έχω απαντήσει σε τίποτα. Απλώς ζώντας, προσπαθώ να βρω τις απαντήσεις – αλλά και πάλι δεν τις βρίσκω ακριβώς. Αρκούμαι σε καταστάσεις που βιώνω, σε σχέσεις που μου δημιουργούν ασφάλεια – φιλικές, ερωτικές, γονεϊκές – σε ταξίδια που θα βρω μια ποιητική διάσταση της ζωής, σε μια δουλειά, σε μια ομάδα. Τον τελευταίο χρόνο που κάνω με συνέπεια ψυχανάλυση έχω βοηθηθεί πολύ: εκεί ανακάλυψα πως έχω αναπτύξει μια πολύ περίεργη σχέση με το χρόνο. Βιάζομαι για όλα, σαν να μην έχω χρόνο.

Εκτός από αυτό,  έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία μου ως, μάλλον, φιλόδοξου ανθρώπου, ενός ανθρώπου που δεν ικανοποιείται εύκολα. Θέλω το ένα να φέρνει το άλλο και να μην ξέρω τι θα έρθει του χρόνου. Η ζωή και ο χρόνος θα δείξει.

Θέλω να ταξιδέψω πολύ – κάτι που προϋποθέτει χρήματα, άρα έχω ως δεδομένο ότι πρέπει να δουλέψω πολύ σκληρά.

Denim καμπαρντίνα, εσώρουχο και κάλτσες LEVI’S.  Κοσμήματα SANKTOLEONO

Φέτος, κατάλαβα πως, όντως, κάποια πράγματα δε θα τα αγγίξω ποτέ. Και είναι η πρώτη φορά που είμαι εντάξει με αυτό.

Είμαστε η γενιά που πρωτο-συνειδητοποίησε ότι πρέπει να σηκωθεί από τον ΠΑΣΟΚοκαναπέ, να φύγει από το πατρικό νωρίς, να δουλέψει δύο και τρεις δουλειές για να σταθεί στα πόδια της

Δυστυχώς, καθώς ο καπιταλισμός έχει περάσει στο dna μας, και όλα συμβαίνουν με απίστευτη ταχύτητα, η χαρά του χρόνου είναι για όλους μας ένα χαμένο παιχνίδι. Γι’ αυτό και αναρωτιέμαι για άλλα μεγάλα πράγματα: πώς θα φέρω ένα παιδί στον κόσμο; Τι θα του πω: θα ζήσεις δυστυχισμένος και όποια ευτυχία βρεις θα την ανακαλύψεις σε μικρά πράγματα; Κάπως έχουμε δεσμευτεί σε μια βιαστική ζωή – γι’ αυτό και βλέπουμε ανθρώπους που ‘επαναστατούν’, μετακομίζοντας στην επαρχία, αναζητώντας μια καινούργια ζωή όπου ο χρόνος είναι πιο ανθρώπινος. Το βέβαιο είναι πως αυτή η βιασύνη δεν προορίζεται για την ανθρώπινη φύση.

Μάλλινο πουλόβερ, τζην πουκάμισο, εσώρουχο και κάλτσες LEVI’S. Παπούτσια ΗARALAS

Προσωπικά, συνειδητοποίησα πως όλο κάτι περιμένω. Τελειώνει η μέρα και σκέφτομαι το βουνό υποχρεώσεων της επόμενης· και διαρκώς υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα έρθει η μέρα όπου θα ξεκουραστώ. Δεν γίνεται να είμαι διαρκώς σε μια αίσθηση αναμονής, πρέπει να φτιάξω τον μικρο παιδότοπο της ηρεμίας μου. Κι αυτό ασφαλώς, απαιτεί μεγάλη αντίσταση στη ζωή όπως είναι κατασκευασμένη, ακόμα και τολμώντας μικρές πράξεις. Γι’ αυτό και αρνούμαι να στριμώχνω διαρκώς υποχρεώσεις μέσα στη μέρα με το επιχείρημα «θα τα καταφέρω, μωρέ». Ε, δεν θα τα καταφέρω.

Η δική μου γενιά, οι millennials δηλαδή, έχει δυσκολευτεί πολύ στο μεγάλωμα της και κατάφερε ήδη πάρα πολλά. Είμαστε η γενιά που πρωτο-συνειδητοποίησε ότι πρέπει να σηκωθεί από τον ΠΑΣΟΚοκαναπέ, να φύγει από το πατρικό νωρίς, να δουλέψει δύο και τρεις δουλειές για να σταθεί στα πόδια της (μακάρι να μην είχε αναγκαστεί) και φυσικά να διορθώσει τα λάθη των γονέων της στα δικά της παιδιά. Κάποιοι από μας το πετύχαμε· κάποιοι άλλοι ακόμα προσπαθούν. Αλλά ζούμε μέσα στη συνειδητοποίηση αυτή. Είναι συγκινητικό, ότι σχεδόν όλοι έχουμε πέσει με τα μούτρα στην ψυχοθεραπεία και προσπαθούμε να θεραπεύσουμε τα τραύματα των προηγούμενων γενιών, τη γενιά του «εγώ έτσι είμαι και δεν αλλάζω», τη γενιά του «έτσι πρέπει, γιατί έτσι το λέω εγώ», τη γενιά του «κάνε αυτό, γιατί αλλιώς τι θα πει ο κόσμος». Είμαι περήφανη για τη γενιά μου γιατί πραγματικά έχει κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της.

Η αλήθεια είναι πως ο έρωτας σου τα δίνει όλα έτοιμα για ένα μικρό διάστημα

Και οι γενιές που έρχονται κάνουν ακόμα περισσότερα – είναι ούτως ή άλλως στοιχείο της εξέλιξης. Ελπίζω απλώς, να μη μας καταπιεί το tik tok, η εύκολη σκέψη που ελλοχεύουν σε κάθε γωνιά… Να μην σταματήσουμε να κατεβαίνουμε στους δρόμους και να διεκδικούμε όσα δικαιούμαστε, εμείς και οι επόμενοι, και να μη θεωρούμε τους εαυτούς μας αδύναμους. Κάθε μικρή μας πράξη μπορεί να κάνει τη διαφορά. Και το σημαντικότερο: όσο κι αν εξελίσσεται η τεχνολογία, δεν πρέπει να ξεχνάμε δύο πράγματα: να διαβάζουμε βιβλία και να συζητάμε τις απόψεις μας σε μεγάλες παρέες. Το μυαλό και η συλλογική σκέψη σμιλεύεται μέσα από την κουβέντα και την ενημέρωση, τον διάλογο, τη διαφωνία και την επεξεργασία της πληροφορίας. Λιγότερο κινητό, περισσότερη σκέψη.  Και να πιστέψουμε στον εαυτό μας παραπάνω.

Total look LEVI’S. Κοσμήματα SANKTOLEONO

Πιστεύω πως μπορούμε, όντως, ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Έστω 1%. Το «March to Gaza» και ό,τι άλλο αφορά στις κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη οργανώθηκε από τη δική μας γενιά και πιστεύω ότι είναι ένα από τα σημαντικότερα κινήματα που φτιάχτηκαν ποτέ. Ελπίζω σε άλλα τόσα «March to Gaza», μέχρι να σταματήσουν οι πόλεμοι. Θέλουμε «march to Τέμπη», «march to Παύλο Φύσσα», «march to Κυριακή Γρίβα» – μέχρι ο κόσμος όλος να πάρει το σήμα ότι τη δύναμη την έχει ο λαός, αυτός που αντιστέκεται στο σκοτάδι και στη βία. Και ο λαός αυτός πρέπει να αποφασίζει.

Είναι φοβερά ξεσηκωτικός ο έρωτας. Είναι υπέροχη η πλάνη, το όνειρο του έρωτα και, μέχρι πρότινος, πίστευα ότι είναι το μόνο που αξίζει πολύ στη ζωή.

Τζην παντελόνι, γιλέκο και φούστα LEVI’S. Γυαλιά Trussardi PRIME OPTICS. Κοσμήματα SANKTOLEONO

Προβληματίστηκα, τελικά, για το πως μπορεί κανείς να ερωτευτεί. Προβληματίστηκα αν είμαι έτοιμη για τον έρωτα που θα μου δώσει χαρά ή αν είμαι διατεθειμένη να μπω σε μια βασανιστική δίνη. Η αλήθεια είναι πως ο έρωτας σου τα δίνει όλα έτοιμα για ένα μικρό διάστημα. Το θέμα είναι να μπορείς, ούσα ερωτευμένη, να αναγνωρίσεις κάτι που, ακόμα, δεν έχει γεννηθεί. Οπότε, πλέον, πιστεύω πως η αγάπη, η φροντίδα, η ενσυναίσθηση, η δημιουργία είναι εξίσου σπουδαίες αξίες.

Αυτόν τον καιρό, αισθάνομαι πως έχω μεγάλη ανάγκη από αγάπη. Έχω το παράπονο ότι οι άνθρωποι δεν μου δίνουν όσα τους δίνω

Αυτόν τον καιρό, αισθάνομαι πως έχω μεγάλη ανάγκη από αγάπη. Έχω το παράπονο ότι οι άνθρωποι δεν μου δίνουν όσα τους δίνω. Συναισθηματικά, είμαι πολύ δοτική κι αυτό έμοιαζε να δίνει νόημα στη ζωή μου. Πλέον, σαν να κουράστηκα. Κι έτσι αφήνω στον καθένα να προσφέρει ό,τι μπορεί και συνταιριάζω με ανθρώπους που μας αρκούν όσα ανταλλάσσουμε.

Μάλλινο πουλόβερ, τζην πουκάμισο, εσώρουχο και κάλτσες LEVI’S. Παπούτσια ΗARALAS

Πιστεύω πως, κανείς άνθρωπος δεν αντέχει τη μοναξιά, αλλά προσωπικά, έχω πολλή ανάγκη τη μοναχικότητα. Αλλά, λίγοι αντέχουν και τη μοναχικότητα. Έχω προσέξει ότι οι περισσότεροι θέλουν παρέα να πάνε μέχρι και στο περίπτερο. Ασφαλώς και ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι τον βοηθά, αλλά έχω την εντύπωση πως, αν οι άνθρωποι έκαναν μια μικρή υπέρβαση καθημερινά ν’ αντέξουν λίγο την ύπαρξη τους, χωρίς να θέλουν συνέχεια να τη μοιραστούν, ο κόσμος θα ήταν λιγότερο πιεσμένος. Μιλάω για τη δυνατότητα να αντέξεις τον εαυτό σου – αυτόν και μόνο αυτόν – έστω λίγες ώρες χωρίς να θέλεις να γεμίσεις το κενό. Νομίζω η ζωή είναι φτιαγμένη με κενά, πάντα θα νιώθουμε ένα κενό κι αν βιαζόμαστε να το γεμίσουμε, κάποιες φορές το γεμίζουμε καταστάσεις και ανθρώπους που μπορεί τελικά να μην είχαμε ανάγκη.

Ελπίζω σε άλλα τόσα “March to Gaza”, μέχρι να σταματήσουν οι πόλεμοι. Θέλουμε march to Τέμπη, march to Παύλο Φύσσα, march to Κυριακή Γρίβα – μέχρι ο κόσμος όλος να πάρει το σήμα ότι τη δύναμη την έχει ο λαός

Νομίζω ανήκω σε μια γενιά που ήταν μοιραίο να ωριμάσει βιαστικά. Γύρω στα 12 μου χρόνια ‘έσκασε’ η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και όλα άλλαξαν, από την οικονομική δυνατότητα των ανθρώπων μέχρι τη συμπεριφορά. Μετά, πάνω στη φλόγα της νεότητας, ήρθε ο covid που άλλαξε όλη μας την οπτική για τον κόσμο, την αίσθηση της τυχαιότητας, αλλά και τις ανθρώπινες σχέσεις. Και πέρα από τα μεγάλα γεγονότα είναι και τα μικροσυμβάντα στη ζωή του καθενός που τον μετακινούν. Εγώ ξεκίνησα να δουλεύω από πολύ μικρή, τα χαστούκια στον εργασιακό χώρο είναι πολλά, οι απορρίψεις απανωτές και η εργασιακή εκμετάλλευση πρωτοστατεί.

Total look LEVI’S

Στην αρχή, όταν ήμουν άπειρη, συνάντησα χυδαίους παραγωγούς που με αντιμετώπιζαν σαν ένα κομμάτι κρέας. Και με έναν τρόπο, χαίρομαι που εμφανίστηκαν στην αρχή της πορείας μου, γιατί σαν να ξεκαθάρισε λίγο η εικόνα. Χρειάστηκε να υπενθυμίζω καθημερινά στον εαυτό μου ότι αγαπώ αυτή τη δουλειά, αφού μέχρι να τελειώσει η μέρα εμφανίζονταν πολλά εμπόδια, πολλά ερεθίσματα που θόλωναν το βλέμμα μου. Ένα από αυτά – με το οποίο βγάζω φλύκταινες – είναι οι  συμπεριφορές από συναδέλφους που νοιάζονται μόνο για την εικόνα τους και για το πώς αυτή θα προβληθεί προς τα έξω.

Έχω την εντύπωση πως, αν οι άνθρωποι έκαναν μια μικρή υπέρβαση καθημερινά ν’ αντέξουν λίγο την ύπαρξη τους, χωρίς να θέλουν συνέχεια να τη μοιραστούν, ο κόσμος θα ήταν λιγότερο πιεσμένος

Δεν ασχολήθηκα ποτέ με την ομορφιά μου. Πάντα με ένοιαζε το καλλιεργημένο πνεύμα και ευτυχώς, γιατί ειδικά στη γενιά μου υπάρχουν πάρα πολλές γυναίκες και άνδρες εγκλωβισμένοι στην εικόνα τους. Πανέμορφες γυναίκες και άνδρες που δεν συνδέθηκαν με την ψυχή ή το πνεύμα τους, δεν τα φρόντισαν. Σε αυτά τα παραδείγματα συνειδητοποιώ πως η ομορφιά κρύβεται αλλού: στη συγκίνηση, στην αδυναμία, στο χιούμορ. Η εικόνα προσφέρει χαρές για λίγο.

Denim Σαλοπέτα LEVI’S. Σουτιέν SANKTOLEONO

Οφείλω να παραδεχτώ, πως στη φάση ζωής που διανύω, αποδέχομαι γενικά αυτό που είμαι – ό,τι κι αν είμαι. Αν είναι ωραίο, ακόμα καλύτερα. Με τον ίδιο τρόπο που κι εγώ γυρίζω το βλέμμα σε ένα ωραίο πρόσωπο, έτσι χαίρομαι όταν προκαλώ μια αντίστοιχη αντίδραση. Εκεί, ωστόσο, που δεν υπολογίζω καθόλου την εξωτερική εμφάνιση είναι στο πως συσχετίζεται με τη δουλειά και την τέχνη μου. Είναι κατάρα να είσαι όμορφη γυναίκα στο θέατρο, γιατί κινδυνεύεις να σου αναθέσουν ρόλους χωρίς υποκριτικό ενδιαφέρον, να βασιστούν απλώς στην εξωτερική σου εμφάνιση. Αλλά αυτό στην τέχνη δεν αρκεί.

Από πολύ μικρή αγαπούσα τους μηχανισμούς του θεάτρου. Με την αδερφή μου, παίζαμε ζωγραφίζοντας ήρωες πάνω στα δάχτυλα μας, μεταμφιεζόμασταν συνεχώς, πλάθαμε ιστορίες. Επίσης, τραγουδούσα συνέχεια και τρελαινόμουν για σινεμά. Ήμουν, ανέκαθεν, παιδί της φαντασίας. Δεν ακουμπούσα πολύ στην πραγματικότητα – μάλλον γιατί η πραγματικότητα με είχε κλονίσει και ήθελα συνέχεια το παραμύθι.

Total look LEVI’S

Θυμάμαι τους γονείς μου να μας πηγαίνουν σε μουσεία, να κοιτάζουμε με τις ώρες πίνακες που δεν καταλάβαινα. Τελικά συνειδητοποίησα πως δεν έχει σημασία να καταλάβεις, αλλά να νιώσεις, χωρίς λογική. Η τέχνη έχει να κάνει με τη φαντασία, ένα τόπο όπου η ζωή σου φαίνεται μεγάλη ή μικρή και ο χρόνος πολύς ή λίγος. Η τέχνη μας θυμίζει πως όλοι έχουμε κάτι ποιητικό μέσα μας και πως η ζωή δεν είναι μόνο 10ωρη δουλειά, με ανεπαρκή μισθό και τέλος.

Ξέρω ότι η ζωή δεν αντέχεται χωρίς λίγη μαγεία

Με πετυχαίνεις σε μια φάση μετάβασης, δεν ξέρω πόσο πια πιστεύω στο παραμύθι. Ξέρω μόνο ότι η ζωή δεν αντέχεται χωρίς λίγη μαγεία. Η μαγεία μπορεί να βρεθεί σε έναν περίπατο, σε μια βραδιά με φίλους που θα έρθετε λίγο πιο κοντά, σε μια στιγμή όπου κάτι θα διαβάσεις και θα συγκινηθείς ή σε έναν άνθρωπο που θα μιλήσεις στο λεωφορείο και, χωρίς να τον γνωρίζεις, θα νιώσεις πως για λίγο συνεννοηθήκατε. Τι ωραίο που είναι να συνεννοούνται οι άνθρωποι, δεν είναι;

Έχω κάνει μόνη μου τον γύρο της Ισπανίας και πραγματικά αυτές οι τρεις εβδομάδες ήταν για μένα η πιο ωραία ταινία που έχει γράψει η ζωή!

Τζην παντελόνι, γιλέκο, βερμούδα και κάλτσες LEVI’S. Γυαλια ηλίου Trussandi PRIME OPTICS. Κοσμήματα SANKTOLEONO