Όχι, ο Akylas δεν μάς χρωστάει καμία συγγνώμη

Αν αφήσουμε στην άκρη την τεράστια συζήτηση που μπορούμε να κάνουμε (και ήδη έχει γίνει δηλαδή) σχετικά με τον ισχυρισμό της EBU περί ενός απολιτίκ μουσικού θεσμού — ένας ισχυρισμός που τίθεται συνεχώς και ολοένα περισσότερο υπό αμφισβήτηση — ας συμφωνήσουμε όλοι πως η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο, ειδικά αν κρίνουμε φέτος από την αποχώρηση αρκετών χωρών (για τους γνωστούς λόγους) και τις υποψίες για διαρκή χειραγώγηση της τηλεψηφοφορίας. Ωστόσο, εδώ θα θέσουμε προς συζήτηση κάτι διαφορετικό. Εξίσου σημαντικό. Ίσως αξίζει, παράλληλα με το γιατί δίνουμε τόση αξία σε έναν μουσικό διαγωνισμό που έχουμε πολλούς λόγους να κατηγορήσουμε, να κάνουμε και την αυτοκριτική μας σχετικά με τις δικές μας συμπεριφορές απέναντι στους ανθρώπους που εκπροσωπούν τη χώρα μας.

Ένα βίντεο που ανέβασε ο Akylas την αμέσως επόμενη ημέρα του διαγωνισμού είναι αρκετό για να μάς προβληματίσει σχετικά με αυτό. Ο ίδιος αναφέρει, εμφανώς στεναχωρημένος, πως δεν μπορούσε να κοιμηθεί από το βάρος που ένιωθε στο στήθος του, γιατί δεν ήθελε να στεναχωρήσει εμάς. Δεν μπορούσε να ανοίξει το κινητό του μετά τα αποτελέσματα, γιατί δεν ήξερε τι θα αντιμετωπίσει. Κι αυτό το τελευταίο δεν με ξενίζει καθόλου σαν δήλωση, καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που η ελληνική κοινωνία — η ίδια που λίγες μέρες πριν μπορεί να σε αποθέωνε — είναι έτοιμη να σε τραβήξει με δύναμη από το βάθρο στο οποίο πρώτα εκείνη σε ανέβασε. Ένα βάθρο πάνω στο οποίο, βέβαια, σου φόρτωσε και όλο το βάρος των προσδοκιών της, χωρίς ποτέ να στο ξεκαθαρίσει από πριν.

Δεν είναι λίγες, βέβαια, οι φορές που έχουμε δει να συμβαίνει και το αντίθετο. Σάττι, Κλαυδία… Πόσες φορές άκουσαν τα δύο αυτά κορίτσια τα χειρότερα για τους εαυτούς τους πριν καν ανέβουν στη σκηνή και δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό; Και τουλάχιστον η Κλαυδία κατάφερε να διαψεύσει όσα της προσάπτανε, φέρνοντας μια καλή θέση — μάλλον αρκετά καλή για τα δεδομένα και τις προσδοκίες των Ελλήνων. Με τη Σάττι, όμως, τι έγινε;

@akylas__eyeyeyey❤️👾❤️♬ original sound – Akylas

Φέτος βλέπουμε τον Akyla, ένα νέο παιδί που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα, να βγαίνει ενοχικά μπροστά σε μια κάμερα, αφού προηγουμένως είχε καταφέρει να πείσει το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας — αν όχι με το τραγούδι του, τότε με τη φοβερή ενέργειά του, τον χαρακτήρα του και την προσωπική ιστορία του. Και τώρα να θέτει τον εαυτό του βορά στα λυσσασμένα σκυλιά των μίντια. Ακόμη περισσότερο με θύμωσε ένα βίντεο από τις πρώτες δηλώσεις του στο αεροδρόμιο παρακολουθώντας να τον τραβολογούν (ας μου επιτραπεί) από εδώ κι από εκεί για να πει κάτι, ενώ ο ίδιος πάλευε να συγκρατήσει τα δάκρυά του.

Πόση, όμως, από την ευθύνη για το γεγονός ότι δεν κατάφερε να πετύχει ένα καλύτερο αποτέλεσμα του αναλογεί πραγματικά; Και είναι τελικά τόσο εύκολο να κατηγορήσεις, να επιτεθείς προσωπικά σε έναν άνθρωπο — γιατί μάλλον ξεχνάμε πως πρόκειται για άνθρωπο — ακόμη και με αφορμή έναν ανούσιο διαγωνισμό που έχει καταντήσει έτσι όπως έχει καταντήσει; Όχι, ο Akylas δεν οφείλει καμία συγγνώμη σε εμάς και σε κανέναν. Κι εμείς οφείλουμε να μη ξεχνάμε την ψυχική διάσταση ενός καλλιτέχνη, που τόσους μήνες έπρεπε να λειτουργεί μέσα σε ένα απίστευτα αγχωτικό πλαίσιο.

Ο Akylas βρέθηκε στη 10η θέση — μια καθόλου κακή θέση αν θέλουμε να μιλήσουμε με όρους Eurovision. Όμως, στην πραγματικότητα έχει ήδη κερδίσει, γιατί μάς δίδαξε το πιο σημαντικό: τη σημασία να κυνηγάς με πάθος τα όνειρά σου. Και γιατί στην τελική κατάφερε να κάνει την Ελλάδα να θέλει ξανά να δει Eurovision. Ο τελικός κατέγραψε από τα υψηλότερα ποσοστά τηλεθέασης της τελευταίας 15ετίας στην ΕΡΤ1 και για πρώτη φορά, μετά από πολύ καιρό, ο κόσμος παθιάστηκε πραγματικά περιμένοντας μια πιθανή νίκη. Και το να καταφέρνει κάτι τέτοιο ένας νέος καλλιτέχνης, ένα παιδί που μόλις τώρα κάνει τα πρώτα του βήματα στη μουσική σκηνή, είναι από μόνο του μια νίκη.

Akyla, συγχαρητήρια και μη σταματάς να ονειρεύεσαι!