Όταν έρθει το φθινόπωρο

Η Μισέλ δεν μπορεί να καταλάβει τι πήγε λάθος στο μεγάλωμα της κόρης της Βαλερί, η οποία είναι μια πικρόχολη γυναίκα που δεν βλέπει τίποτα καλό στη ζωή της. Όταν η Βαλερί μαλώνει με τη μητέρα της ύστερα από ένα άτυχο συμβάν η κατάσταση δείχνει μη αναστρέψιμη.

Δεν είναι άσχημη η νέα ταινία του άνισου και απρόβλεπτου ως προς τις καλλιτεχνικές του επιλογές Φρανσουά Οζόν. Διαθέτει ενδιαφέροντες χαρακτήρες, μια χαμηλόφωνη αφήγηση που εξυπηρετεί τις βασικές αρχές της ιστορίας (η ταυτότητα του κακού, τα όρια της ηθικής, ένα στιβαρό οικογενειακό σχήμα με επίκεντρο τη σχέση μητέρας –κόρης) και ένα παραπλανητικό ύφος που βρίσκει στόχο τις περισσότερες φορές.

Το πρόβλημα εντοπίζεται από τη στιγμή που ο Οζόν επιχειρεί να ενδυναμώσει το σενάριο, μετατρέποντας το δράμα του σε αστυνομικό θρίλερ. Η εν πολλοίς αψυχολόγητη – έως και απλοϊκή- ανατροπή δεν γίνεται αρκετά πιστευτή καθώς οι τρύπες στην υπόθεση πληθαίνουν όσο προχωρά η δράση. Επειδή όμως δεν ανεβάζει ποτέ την ένταση- πρώτη φορά συμβαίνει αυτό σε ταινία του Οζόν- το… φθινοπωρινό θρίλερ διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του έως και το κατευναστικό και συμφιλιωμένο φινάλε.