Η φωνή της Χιντ Ρατζάμπ

Λίγο πριν το Ισραήλ εξαπολύσει την επίθεση του στη Γάζα τον Ιανουάριο του 2024, οι κάτοικοι της παλαιστινιακής πόλης ειδοποιούνται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Όμως η μικρή Χιντ Ρατζάμπ με την οικογένεια της δεν προλαβαίνουν να φύγουν. Το αυτοκίνητο τους εγκλωβίζεται από τα ισραηλινά πυρά και τα μέλη της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου κάνουν ότι μπορούν για να σώσουν την 6χρονη με την οποία συνομιλούν μέσω της κινητής τηλεφωνίας.

Η «Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ» της τυνήσιας Καουτέρ Μπεν Χανιά δεν μοιάζει με καμία ταινία από αυτές που έχουν γυριστεί πρόσφατα γύρω από την γενοκτονία της Γάζας. Επιλέγοντας να μείνει μακριά από τις πολιτικές κραυγές- συνθήματα κατά του Ισραήλ και του εγκλήματος που συντελείται στη Γάζα εδώ και 2 χρόνια, η δημιουργός του «Ανθρώπου που πούλησε το δέρμα του» προτιμά να μιλήσει με αμεσότητα και λίγα λόγια.

Η τραγική ιστορία της Χιντ Ρατζάμπ είναι συγκλονιστική από μόνη της και η σκηνοθέτρια δεν χρειάζεται να προσθέτει κάτι παραπάνω σε αυτή. Χωρίς να βλέπουμε ποτέ το μικρό κορίτσι (μόνο φωτογραφίες του που αντλούν από τα μέσα μαζικής δικτύωσης οι εθελοντές της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου), ακούμε τη φωνή του– αυθεντικές οι συνομιλίες που ακούγονται στο φιλμ- να εκλιπαρεί να το «πάρουν από το αυτοκίνητο».

Οι τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ της Χιντ Ρατζάμπ και των υπευθύνων της υπηρεσίας – οι οποίοι προσπαθούν να βρουν ένα ασφαλή τρόπο για τη διάσωση της- είναι σοκαριστικές και συγκινητικές ταυτόχρονα. Πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα σε κάποια δημοσιογραφική προβολή τόσους πολλούς θεατές να κλαίνε.

Η σκηνοθεσία της Μπεν Χανιά δεν εκβιάζει τη συγκίνηση, με το ευρηματικό αφηγηματικό μείγμα φιξιόν και πραγματικότητας που δημιουργεί, να κρατά απόσταση από το μελό. Είναι όμως τόσο σκληρή και άδικη η ιστορία που πραγματεύεται, ώστε δεν μπορεί κανείς να μείνει ανεπηρέαστος από τις υπεράνθρωπες σχεδόν προσπάθειες που καταβάλλουν τα μέλη της παλαιστινιακής οργάνωσης να σώσουν τη μικρή Χιντ Ρατζάμπ.

Η ταινία εκτός από το Μεγάλο βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο φεστιβάλ της Βενετίας καταχειροκροτήθηκε από το κοινό για 23 λεπτά μετά από την ολοκλήρωση της πρεμιέρας της στη Μόστρα.