Κόρη: Η νέα ατομική έκθεση της Γεωργίας Σαγρή στην Γκαλερί The Breeder

Η Γκαλερί The Breeder παρουσιάζει από τις 8 Μαΐου έως τις 7 Ιουνίου 2025 τη νέα ατομική έκθεση της Γεωργίας Σαγρή με τίτλο «Η Κόρη».

«Η έκθεση περιλαμβάνει νέα έργα σε συνέχεια της έρευνας μου γύρω από την ανάρρωση, τον οπτικό πυρετό, την αντίληψη και το σώμα. Η λέξη ‘κόρη’ φέρει πολλαπλά νοήματα — είναι το γυναικείο άγαλμα, σημαίνει θυγατέρα στα ελληνικά και παραπέμπει επίσης στην κόρη του ματιού. Όλες αυτές οι σημασίες διατρέχουν την έκθεση. Κάθε έργο μπορεί να ιδωθεί ως ένα αυτοπορτρέτο — όχι με την παραδοσιακή έννοια της αναπαράστασης μιας σταθερής ταυτότητας, αλλά ως πορτρέτο καταστάσεων και μεταβαλλόμενων μορφών. Η ‘κόρη’, ως θυγατέρα και κόρη του ματιού, γίνεται μια φιγούρα μέσω της οποίας μεσολαβούνται αυτές οι καταστάσεις. Κάθε έργο εστιάζει στην πράξη του να βλέπεις και να σε βλέπουν, του να σε φροντίζουν ή να σε ξεχνούν, του να σε προστατεύουν ή να σε εγκαταλείπουν. Αν η έκθεση είναι ένα αυτοπορτρέτο, είναι ένα πορτρέτο που αντιστέκεται στην κατάληξη. Επιμένει στη διαδικασία, στην προσοχή, στη δέσμευση.

Όταν μιλώ για οπτικό πυρετό, αναφέρομαι στην κατάσταση υπερδιέγερσης και εξάντλησης που προκαλείται από τη συνεχή οπτική κατανάλωση, κυρίως μέσω των οθονών. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο τεχνοκαπιταλισμός επιταχύνει την αντίληψη, κορεσμένος από ακατάπαυστες εικόνες, καταρρίπτοντας το βάθος και την εστίαση. Σε αυτήν την κατάσταση, η πράξη της όρασης αποσυνδέεται από την προσοχή, την οικειότητα και τη φροντίδα.

Η δυαδικότητα παίζει κεντρικό ρόλο στην έκθεση. Πολλά έργα εμφανίζονται σε ζεύγη —ως διακοπές, ως παραλλαγές. Με ενδιαφέρει πώς κινείται το μάτι ανάμεσα στα δύο, πώς η όραση αποσταθεροποιείται και γίνεται προσεκτική. Αυτός ο διπλασιασμός συνδέεται με διάφορα θεωρητικά πλαίσια που με απασχολούν: το «ανοίκειο» του Φρόυντ, όπου το οικείο γίνεται ξένο [1]· Ο «Διπλός Άνθρωπος» του Ντοστογιέφσκι, όπου ο πρωταγωνιστής συναντά το alter ego του και οδηγείται σε υπαρξιακή σύγχυση [2] και η φαινομενολογία του Μερλώ-Ποντύ, όπου η όραση είναι πάντα διπλή — το βλέμμα είναι πάντα και ειδωμένο [3].

Αλλά υπάρχουν και άλλες φιγούρες στην έκθεση. Η κόρη, ως σύμβολο δυνατότητας και αλλαγής [4]. Κρατά χώρο για το νέο, φέροντας τα ίχνη του παρελθόντος. Στην έκθεση «Κόρη», εμφανίζεται επίσης εγκλωβισμένη στην προστασία της μητέρας και στη νωθρότητα του απόντα πατέρα — όχι μόνο ως μια φιγούρα που λείπει, αλλά ως παρουσία που ορίζεται από αυτή την απουσία. Αυτή η απουσία μπορεί να είναι μια κατάσταση ανεκπλήρωτη, ή ένα άνοιγμα για έναν χώρο αυτογνωσίας, αντίστασης και εν δυνάμει ανάρρωσης.

Στην ελληνική μυθολογία, η ιστορία της Δήμητρας και της Περσεφόνης αντηχεί αυτά τα θέματα. Η Περσεφόνη, που απάγεται από τον Άδη και οδηγείται στον Κάτω Κόσμο, γίνεται τόσο η κόρη που φεύγει όσο και αυτή που επιστρέφει. Η κυκλική της κίνηση ανάμεσα στους κόσμους συμβολίζει τη μεταμόρφωση και την αναγέννηση. Η θλίψη και η υπερπροστασία της Δήμητρας κατά την απουσία της Περσεφόνης αφήνουν τη γη άκαρπη, αποκαλύπτοντας την ένταση του μητρικού δεσμού. Εν τω μεταξύ, η φιγούρα του πατέρα — είτε Άδης είτε Δίας — παραμένει περιφερειακή ή συναισθηματικά απούσα, διαμορφώνοντας μια μυθική δομή όπου η ταυτότητα της κόρης χτίζεται μέσα στη μητρική κυριαρχία και την πατρική απόσταση. Αυτός ο μύθος δείχνει πώς η κόρη φέρει το βάρος του διαγενεακού τραύματος και της επιθυμίας, ενώ ταυτόχρονα ανοίγει χώρο για ρήξη, ανεξαρτησία και συναισθηματική αναγέννηση.

Κάθε έργο καλεί σε μια επιβράδυνση. Μια μορφή προσοχής που δεν στοχεύει στην κατάκτηση αλλά στη συνύπαρξη. Τα έργα δεν είναι σταθερές εικόνες, αλλά σχέσεις εν κινήσει. Αντικατοπτρίζουν την συνεχιζόμενη πρακτική μου ΙΑΣΗ, που έχω αναπτύξει τα τελευταία δέκα χρόνια μέσα από ένας προς έναν συνεδρίες στο Λονδίνο, το Άμστερνταμ, το Βερολίνο και την Αθήνα. Αυτή η εργασία — της ακρόασης, της αναπνοής, της αφής — συνεχίζει να διαμορφώνει τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την παρουσία, την αντίληψη και την θεραπεία.

Η έκθεση «Κόρη» είναι ένας χώρος για το βλέμμα να ξεκουραστεί και να αφυπνιστεί. Ζητά τον χρόνο σας. Ελπίζω να σας δω στα εγκαίνια».
Γεωργία Σαγρή

[1] Freud, Sigmund. The Uncanny, 1919.
[2] Dostoevsky, Fyodor. The Double, 1846.
[3] Merleau-Ponty, Maurice. Phenomenology of Perception, 1945.
[4] Jung, C.G. Archetypes and the Collective Unconscious, 1959.

[relart 1]

Η Γεωργία Σαγρή (γεν. 1979, Αθήνα) ζει και εργάζεται μεταξύ Αθήνας και Νέας Υόρκης. Διερευνά πολιτικά, κοινωνικά, φιλοσοφικά και οικολογικά ζητήματα, διευρύνοντας τα όρια της σωματικής εμπειρίας. Η πρακτική της περιλαμβάνει γλυπτική, ήχο και εγκατάσταση, δίνοντας έμφαση στην οικονομία των μέσων και στοχεύοντας στην αυτοΐαση και τη συλλογική φροντίδα μέσω της περφόρμανς. Έργα της έχουν παρουσιαστεί διεθνώς σε σημαντικά ιδρύματα, όπως τα Kunstmuseum Liechtenstein, Βαντούζ (2024), NEON, Αθήνα (2024), Skulpturenpark Köln, Κολωνία (2024), Palais de Tokyo, Παρίσι (2024, 2022), Castello di Rivoli Museo d’Arte Contemporanea (2023), Gropius Bau, Βερολίνο (2023), de Appel, Άμστερνταμ (2021), Mimosa House, Λονδίνο (2020), TAVROS, Αθήνα (2020), Portikus, Φρανκφούρτη (2018), Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, Αθήνα (2017), Sculpture Center, Νέα Υόρκη (2016), KW Institute for Contemporary Art, Βερολίνο (2016), Kunsthalle Basel (2014), MoMA PS1, Νέα Υόρκη (2013), Guggenheim Bilbao (2011) και MoMA, Νέα Υόρκη (2011). Έχει συμμετάσχει σε σημαντικές διεθνείς διοργανώσεις, όπως η documenta 14 (2017), η Manifesta 11 (2016), η Μπιενάλε Κωνσταντινούπολης (2015), η Μπιενάλε Λυών (2013) και το Whitney Biennial (2012). Είναι ιδρύτρια του χώρου ΥΛΗ[matter]HYLE. Έργα της βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, όπως MoMA, Kunstmuseum Liechtenstein, Ίδρυμα Ωνάση, Art Collection Telekom, Fondazione CRC και Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Αθήνα. Η Γεωργία Σαγρή εκπροσωπείται από την γκαλερί The Breeder.