Maria

Στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο του 1977 η Μαρία Κάλλας βρίσκεται καλά προστατευμένη στο προσωπικό μέγαρο της χάρη στη συνδρομή των πιστών οικονόμων και βοηθών της  Μπρούνα και Φερούτσιο. Όμως οι αναμνήσεις από το σκοτεινό παρελθόν και η διαπίστωση ότι η δύναμη της φωνής της έχει χαθεί, κάνουν αβάσταχτη την καθημερινότητα για την πάλαι ποτέ ντίβα της όπερας.

@Pablo Larraín

Ο Πάμπλο Λαραΐν ολοκληρώνει την τριλογία του για τις γυναίκες-σύμβολα του 20^ου αιώνα μετά από τα «Jackie» και«Spencer». Το σενάριο του Στίβεν Νάιτ επιλέγει να προσαρμοστεί στην εύθραυστη ψυχολογία και το υπερπροστατευτικό περιβάλλον της λυρικής τραγουδίστριας στις τελευταίες μέρες της, πριν φύγει από τη ζωή στις 16 Σεπτεμβρίου 1977.

@Pablo Larraín

Η μεταμόρφωση της Αντζελίνα Τζολί σε Μαρία Κάλλας είναι σπουδαία και κυρίως αποτελεσματική καθώς η αμερικανίδα σταρ τολμάει να τσαλακωθεί και πιάνει όλες τις συναισθηματικές νότες της ιδιοσυγκρασιακής συμπεριφοράς της, ενώ σε αρκετά μεγάλο βαθμό «χάνει» την ομορφιά της προκειμένου να θυμίζει έντονα την σοπράνο των τελευταίων ημερών.

Τα πιο τραυματικά γεγονότα της μυθιστορηματικής ζωής της Κάλλας τονίζονται με την αναγκαία μελαγχολία αλλά και μια ευκρίνεια που επιχειρεί να ανιχνεύσει τη μεγαλοπρέπεια και το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα της. Ειδικά στο κομμάτι που αφορά στη σχέση της με τον Ωνάση κάποια στιγμιότυπα ελέγχονται ως προς την ορθότητα τους (αλλά έχουν το άλλοθι της υποκειμενικής ερμηνείας τους από την πλευρά της Κάλλας η οποία είναι πεπεισμένη ότι ο έλληνας κροίσος την θεωρούσε ως το μεγάλο έρωτα της ζωής του) ενώ ζωηρές κουβέντες θα προκαλέσουν τα γεγονότα που φωτίζουν την σκοτεινή περίοδο της κατοχής, με την επιλογή της μητέρα της να οδηγεί την Κάλλας και την αδερφής της στην πορνεία.

Όπως και να έχει η «Maria»των Πάμπλο Λαραΐν και Αντζελίνα Τζολί είναι μια μουσική βιογραφία φτιαγμένη με αστείρευτη ευρηματικότητα, απρόσμενα χιουμοριστικά διαλείμματα αλλά και μεγαλειώδεις σκηνές όπως ακριβώς αξίζει στη θρυλική ντίβα του λυρικού τραγουδιού.