τέλος πάντων, του Ηλία Κουνέλα για 2ο χρόνο στον Χώρο Τεχνών «Ρέει»

Με τη σκηνική σύνθεση, «τέλος πάντων», που επιστρέφει στον νεοσύστατο χώρο «Ρέει», στο Νέο Κόσμο, ο Ηλίας Κουνέλας θέτει το ερώτημα «πού πάνε οι παραστάσεις όταν τελειώνουν».

«τέλος πάντων», η σκηνική σύνθεση του Ηλία Κουνέλα, φιλοξενείται και παίζεται σε ελάχιστη επιφάνεια για 23 θεατές κάθε φορά, στον νεοσύστατο χώρο «Ρέει», στο Νέο Κόσμο, από 23 Οκτωβρίου 2026.

Μετά την τελευταία παράσταση, του «ο Νίλς Χόλγκερσον, η Λιλίκα και τα τέσσερα Πι», που παίχτηκε στο Εθνικό Θέατρο τον Χειμώνα του 2025, ένας από τους ηθοποιούς, φιλοξένησε υπό την σκέπη του, δυο πρόσωπα του έργου που θα έμεναν στο δρόμο. Η παράσταση «τέλος πάντων», έρχεται αντιμέτωπη με το ερώτημα «πού πάνε οι παραστάσεις όταν τελειώνουν» και δοκιμάζει ν’ αφεθεί στην κυριολεξία του παράδοξου αναρωτήματος.

Σημείωμα σκηνοθέτη:

«Η προτροπή των δικών μου δεν μου αρκούσε ποτέ. Έπρεπε να κοκαλώσουν τα δάχτυλά μου από την παγωνιά, για να καταλάβω, όταν έπαιζα μικρός με το χιόνι, πως το παιχνίδι τελείωνε. Και δεν έχω πειστεί ακόμα για το πότε ένα παιχνίδι τελειώνει. Η ζωή των παραστάσεων θυμίζει τη θνησιμότητα παλαιών αιώνων, όπου τουλάχιστον το σαράντα τις εκατό του πληθυσμού απεβίωνε στην τρυφερή ηλικία. Τόσο απλά σχετίζεται λοιπόν ένα παιχνίδι που διακόπτεται μ’ ένα παιδί που πεθαίνει; Είναι παράξενο κι αμήχανο και μόνο που το λέω. Μπορεί να ισχυριστεί κανείς στις μέρες μας πως φτιάχνει έργα τέχνης; Ή ακούγεται κι αυτό υπερβολή; Εισέρχεται απευθείας στη συζήτηση η ετεροντροπή. Κι όμως, εδωπέρα κάτι ακόμη πιο κρίσιμο ελλοχεύει. Με το που αρνείται κανείς ή δεν λαμβάνει όλη την ευθύνη για την παράσταση που δημιουργεί, με το που προβάλλει ρεαλιστικές συνθήκες, προβλήματα επιβίωσης και λύσεις ανάγκης, εξεγείρεται το ίδιο το δημιούργημα. Εκείνο είναι που αποκτάει τώρα ζωντανή υπόσταση και με τη λίγη πνοή που του δόθηκε εκφράζει την οργή του. Ανταποδίδει κι εκδικείται. Εμπαίζει το κοινό και του κλέβει τα λεφτά και το υποβαθμίζει. Στην πραγματικότητα κάθε προϊόν ονειρεύεται να ήταν δημιούργημα κι αυτό εξαρτάται πάντοτε από την τέλεση του τέλους. Χαριτολογώντας ακούω διαρκώς τα προϊόντα γύρω μου να κραυγάζουν: Αντί να σας απασχολεί η ημερομηνία λήξης μου, μπορείτε να σκεφθείτε πόσο ακόμα θα ζήσω; Ευτυχώς το εσχατολογικό τέλος των πάντων, ανακουφίζεται από την καθημερινή έκφραση που συμπτύσσει τις δύο λέξεις σε μία φράση …

Η παράσταση « τέλος πάντων » δίνει το λόγο στα δημιουργήματα. Στα υλικά ονείρων και στον υλικό πολιτισμό. Δοκιμάζει μ’ έναν ευφάνταστο τρόπο να διακρίνει στον πυρήνα της μετάβασης, την διαφορά, εάν υπάρχει, ανάμεσα στο τέλος και τον επικείμενο θάνατο.

[relart 1]

Κλείνοντας να πω, πως δεν θα μπορούσαμε να φέρουμε με κανέναν τρόπο εις πέρας αυτή την ξεχωριστή εμπειρία, αν δεν μας παραχωρούνταν ο χώρος τέχνης του «Ρέει». Πηγαίναμε αρκετούς μήνες, χωρίς τίποτα να μας ενοχλεί και κάναμε την πρόβα μας σαν άνθρωποι».
Ηλίας Κουνέλας / Μάρτιος 2026 – Αθήνα