Dune

Το έτος 10.191 ο άρχοντας του Οίκου των Ατρειδών δέχεται την πρόταση του Αυτοκράτορα να αναλάβει την διοίκηση του πλανήτη Αρράκις (ή αλλιώς Dune) όπου παράγεται το «μπαχαρικό των μπαχαρικών» το οποίο είναι η πολυτιμότερη ουσία του σύμπαντος. Φτάνοντας στον “πλανήτη των ερήμων” η οικογένεια των Ατρειδών έρχονται σε επαφή με ένα εχθρικό περιβάλλον καθώς οι αυτόχθονες κάτοικοι του πλανήτη, οι Φρέμεν, περιμένουν τον ερχομό του Μεσσία που θα τους απελευθερώσει από τους δυνάστες τους. Όλα τα σημάδια δείχνουν ότι ο νεαρός Πολ Ατρείδης ίσως είναι εκείνος που θα αλλάξει το πεπρωμένο του και μαζί το μέλλον της Αυτοκρατορίας.

Το 1984 ο Ντέιβιντ Λιντς ανέλαβε για λογαριασμό του Ντε Λαουρέντις τη διασκευή ενός εμβληματικού μυθιστορήματος της δεκαετίας του 1960. Το γραμμένο στα 1965 «Ντιουν» του Φρανκ Χέρμπερτ επηρέασε μια ολόκληρη γενιά που εντόπισε στα οράματα του Πολ Ατρείδη τις φοβίες αλλά και τις ενοχές μιας ολόκληρης γενιάς που μεγάλωσε μεταξύ της αγωνίας ενός πυρηνικού πολέμου και της ανησυχίας για μια παγκόσμια οικολογική καταστροφή. Το βαρυφορτωμένο με αμέτρητους χαρακτήρες και μπερδεμένη δράση φιλμ του Λιντς ήταν μια μεγαλοπρεπής αποτυχία, χαμένη στα κακόγουστα εφέ και τα αφελή ψευτοδιλήμματα.

Ο Βιλνέβ εντόπισε τις αδυναμίες του φιλμ εκείνου και πήρε τις εκ διαμέτρου αντίθετες – και σωτήριες όπως αποδείχτηκε- αποφάσεις. Η μεστή αφήγηση εστιάζει στους βασικούς χαρακτήρες κι επιτρέπει στη δράση να παίρνει ανάσες όταν οι συμβολισμοί πυκνώνουν κι απειλούν να βαρύνουν το σύνολο. Πολλά εντυπωσιακά ενσταντανέ του έργου – καταπληκτικές οι σκηνές της ερήμου με τα πελώρια υπόγεια σκουλήκια- υπογραμμίζονται από έναν μεγαλοπρεπή λυρισμό που συμπλέει αρμονικά στα ψυχεδελικά οράματα του ήρωα ο οποίος συνειδητοποιεί ότι η πολύτιμη ουσία του σύμπαντος λειτουργεί σαν παραισθησιογόνο πάνω του.

Μια σπουδαία στιγμή του φανταστικού σινεμά

Όμως το «Dune» δεν είναι απλώς ένα πολύχρωμο και εθιστικό τριπάκι που θα λατρέψουν οι φαν του είδους. Είναι μια σπουδαία στιγμή του φανταστικού που δεν ξεχνά στιγμή την αποστολή του (η εκθαμβωτική δράση με μερικά αξεπέραστα εφέ βρίσκεται πριν και πάνω από όλα) ανοίγοντας την όρεξη στο θεατή για το δεύτερο μέρος που έρχεται σύντομα καθώς φαίνεται, αφού το ανοιχτό τέλος του φιλμ εκκρεμεί από τη στιγμή που ο Πολ Ατρείδης τολμά να κοιτάξει κατάματα το φόβο που τον παραλύει. Στο κεντρικό ρόλο ο Τιμοτέ Σαλαμέ δείχνει ξεκάθαρα για ποιο λόγο πολλοί άνθρωποι του κινηματογράφου τον θεωρούν ως τον ικανότερο ηθοποιό της γενιάς του.