Παβαρότι

Περιλαμβάνοντας σπάνιες συνεντεύξεις με την οικογένειά του αλλά και σπουδαίους μουσικούς ή συνεργάτες, ακυκλοφόρητο υλικό και τελευταίας τεχνολογίας ηχητική επεξεργασία, ο Χάουαρντ σκηνοθετεί ένα φιλμ φόρο τιμής σε έναν θρύλο της μουσικής.

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κάποιος στο φιλμ είναι η απόφαση του Χάουαρντ – μετά το ντοκιμαντέρ «The Beatles: Eight Days a Week» ο πάλαι ποτέ χολιγουντιανός σκηνοθέτης καταπιάνεται με ένα ακόμα μουσικό φαινόμενο – να μοιράσει ισόποσα στο χρόνο μεταξύ του ανθρώπου και του καλλιτέχνη Λουτσιάνο Παβαρότι.

Έχοντας το ψευδώνυμο «ο τενόρος του λαού», ο Παβαρότι ήταν ένας ιδιοφυής καλλιτέχνης που χρησιμοποιούσε το ταλέντο του για να διαδώσει την όπερα σαν τρόπο διασκέδασης που μπορεί να απολαύσει όλος ο κόσμος που λατρεύει τη μουσική. Κάποια εποχή ήταν ο σταρ που κυριαρχούσε στις μεγάλες σκηνές του κόσμου και έκλεψε τις καρδιές του κοινού όπου και να πήγαινε, ενώ κάθε σημαντικός μουσικός ήθελε να συνεργαστεί μαζί του.

Το φιλμ δεν πρωτοτυπεί ούτε αποκαλύπτει πράγματα που δεν γνωρίζαμε για τον Παβαρότι. Όμως παρακολουθείται με ζωηρό ενδιαφέρον, έχει το ατού του άγνωστου αρχειακού υλικού ενώ διατηρεί τη συγκίνηση σε υψηλά επίπεδα κάθε φορά που ο ίδιος ο Παβαρότι υπερασπίζεται την απόφαση του να πάει κόντρα σε όλα (το διαζύγιο του, η απόφαση του να δώσει συναυλία με τους U2 στο βομβαρδισμένο Σαράγεβο το 1994) επικαλούμενος το ταπεινό παρελθόν του ή τη βαθιά πίστη του για τον άνθρωπο.