Shazam

Ο Μπίλι Μπάτσον, χάρη στο ξόρκι ενός μάγου, κάθε φορά που φωνάζει τη λέξη «Shazam» μεταμορφώνεται από 14χρονο έφηβο σε ενήλικα υπερήρωα. Ωστόσο, παρά το θεόρατο και γεροδεμένο σώμα του, παραμένει μέσα του ένα παιδί που διασκεδάζει με την ενήλικη έκδοση του εαυτού του. Ώσπου ένας κακός επιστήμονας εμφανίζεται στο προσκήνιο κι αναγκάζει τον ήρωα να… σοβαρευτεί!

Η παιδική ανεμελιά και ο αυθορμητισμός της φιλίας μεταξύ Μπίλι και Φρέντι (ο κολλητός του ήρωα που με τις εξυπνάδες του τον μπλέκει συνεχώς σε περιπέτειες) είναι οι κυριότερες δυνάμεις μιας ταινίας που χρησιμοποιεί ως πρόσχημα τον κόσμο των υπερηρώων για να θίξει άλλα – περισσότερο ταπεινά- ζητήματα. Πρώτα από όλα την υιοθεσία που δίνεται μέσω της ιδανικής εικόνας μιας ανάδοχης οικογένειας που εκτός του Μπίλι έχει ακόμη 4 παιδιά υιοθετήσει.

Ακόμη την απομυθοποίηση των δεσμών αίματος όπως φαίνεται στη θαυμάσια σκηνή που ο ήρωας βρίσκει επιτέλους την πραγματική του μητέρα. Και τέλος η ανακάλυψη του πραγματικού εαυτού μας (ακόμη κι αν αυτός είναι ένας συλλέκτης ελαττωμάτων) είναι το μοτίβο που δένει θαυμάσια όλα τα στοιχεία του σεναρίου.

Γύρω από αυτό το τρίπτυχο θίγονται κι άλλα ζητήματα όπως το σχολικό bulling, τα πρώτα σκιρτήματα της εφηβείας κ.α. άλλοτε με πετυχημένο κι άλλοτε με χλιαρό τρόπο. Το φιλμ δεν έχει πολύ σχέση με τις γνωστές περιπέτειες των υπόλοιπων σούπερ ηρώων που ξέρουμε. Περισσότερο είναι μια κωμωδία ενηλικίωσης παρά μια περιπέτεια μεταφυσικής δράσης.

Αυτή η διαπίστωση μπορεί να ξενερώσει κάποιους που αντί του μεγάλου θεάματος που περιμένουν να δουν θα γίνουν μάρτυρες μιας «μικρής» ιστοριούλας με περίσσευμα συναισθημάτων. Ο σκηνοθέτης του«Shazam» (ακρωνύμιο των ονομάτων Σολομώντα, Ηρακλή, Άτλαντα, Δία, Αχιλλέα, Ερμή -Solomon, Hercules, Zeus, Atlas, Achilles, Mercury) Ντέιβιντ Φ. Σάντμπεργκ, μετά από το αγροτικό του σε δύο πετυχημένα θρίλερ («Μην σβήνει το φως», «Annabelle: Creation») αποκαλύπτει ότι ξέρει πως να κάνει το θεατή να διασκεδάσει, ενώ ο πρωταγωνιστής Ζάκαρι Λίβαϊ βρίσκει τη μαγική ισορροπία μεταξύ ενήλικα-παιδιού.