Status Update: Νίκος Γκέλια, ηθοποιός

Το θέατρο μπήκε από νωρίς στη ζωή μου. Με θυμάμαι στη σκηνή από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού σχολείου μέχρι σήμερα. Μέχρι στιγμής δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα που να μην βρίσκομαι σε αυτή την πραγματικότητα. Κινητήριος δύναμη ήταν πάντα η αίσθηση ελευθερίας που μου δινόταν πάνω στη σκηνή.

Η Αλβανική καταγωγή μου, ειδικά στο χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου όπου θα περίμενε κάποιος ότι θα με εμπόδιζε, λειτούργησε προς έκπληξη μου θετικά. Έτσι και αλλιώς η τέχνη δεν κάνει διακρίσεις, είναι ένας χώρος που όλοι μαζί κυνηγάμε το όνειρο.

Τα διάφορα ρατσιστικά περιστατικά που συνάντησα στη ζωή μου, νομίζω πως με έκανα πιο δυνατό άνθρωπο και έπλασαν έναν πιο ακέραιο χαρακτήρα ούτως ώστε να μην διαβάλεται εύκολα από κακεντρεχείς ανθρώπους.

Προσωπικά είμαι υπέρ της λογικής ότι στη γλώσσα που ονειρεύεσαι ανήκεις. Μετέχω της ελληνικής παιδείας, μεγάλωσα εδώ, δημιούργησα φιλίες εδώ, ερωτεύτηκα εδώ, ονειρεύτηκα εδώ.

Από τις πιο κοινότυπες ερωτήσεις που μπορεί να μου κάνει κάποιος είναι για την καταγωγή μου και ειδικά στον 21ο αιώνα, σε αντιστοιχία με την δουλειά μου στην τέχνη που υπηρετώ.

Αγαπώ πολύ το θέατρο αλλά όταν κάνω σινεμά νιώθω ότι είμαι στο σπίτι μου.

Το «Xenia» του Πάνου Κούτρα ήταν για μένα ένας σταθμός και μια αφετηρία πολύ σημαντική για όσα που θέλω να πω μέσω της δουλειάς μου. Μέσα από αυτό γνώρισα και λάτρεψα τον κόσμο του σινεμά. Είχα την τύχη να συναναστραφώ με πολλούς σκηνοθέτες και γενικότερα με ανθρώπους του χώρου.

Μόλις είχαμε φτάσει στις Κάννες και προσπαθούσαμε με τον Κώστα (Νικούλη) να βρούμε την εταιρεία παραγωγής μας όταν ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι στο διπλανό τραπέζι έτρωγε η Μarion Cotillard. «Ρε, η Cotillard» μου λέει ο Κώστας και γυρίσαμε την ίδια στιγμή προς το μέρος της. Η γυναίκα με το πιρούνι στο στόμα μας κοίταξε κι εμείς από ντροπή σκύψαμε το κεφάλι και κατευθυνθήκαμε προς αντίθετη κατεύθυνση…

Με ενδιαφέρει να συνεργαστώ με αρκετούς σκηνοθέτες στην Ελλάδας. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στις παραστάσεις του Νίκου Καραθάνου και του Στάθη Λιβαθινού. Νιώθω πως η ματιά τους είναι ζωντανή και επικοινωνώ με αυτήν.

Ίσως το πιο τρελό όνειρο μου είναι να μπορέσουν οι ηθοποιοί της νέας γενιάς να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους χωρίς να χρειάζεται να δεινοπαθούν για αυτά.

Το αρχαίο δράμα μου είχε εξάψει το ενδιαφέρον από το πρώτο έτος της δραματικής σχολής. Είναι ένας κόσμος άγριος και σκληρός αλλά παράλληλα βαθιά ερωτεύσιμος.

Η ιστορία του Οιδίποδα είναι διαχρονική. Η σύγχρονη φιλοσοφία έχει θέσει πολλές βάσεις πάνω της. Όπως κάθε τραγικός ήρωας έτσι και ο Οιδίποδας κυνηγάει την τύχη του και μέσω των πράξεων του και του ίδιου του μυαλού φτάνει στο τραγικό αποτέλεσμα να γίνει παρίας και να εκδιωχθεί. Είναι συγκλονιστικό το πώς ένας άνθρωπος είναι ικανός από τις ίδιες του τις πράξεις να χάσει ολόκληρο τον κόσμο.