Για τον Νίκο Γιαλελή, η «αγάπη» και η «πίστη» κάνουν τον κόσμο να γυρίζει

Για τον Νίκο Γιαλελή παρά το γεγονός πως ζούμε «στην εποχή της ατομικής ευθύνης» -όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος, η αγάπη και η πίστη είναι οι δύο κινητήριες δυνάμεις που μας κάνουν να προχωράμε μπροστά, παρά τις ματαιώσεις και τα σκοτάδια της καθημερινότητας. Ο ηθοποιός, μάλιστα, μάς εξομολογείται ότι, για εκείνον, οι περίοδοι χωρίς πίστη στους ανθρώπους, το μέλλον ή τον εαυτό του υπήρξαν πραγματικά δύσκολες.

Για τους λόγους αυτούς θεωρεί πως παραστάσεις όπως το «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει», στην οποία και είναι ένας εκ των έξι πρωταγωνιστών, θα έχουν πάντα λόγο ύπαρξης σε έναν κόσμο όπου υπάρχουν άνθρωποι που «περισσεύουν», η αγάπη έρχεται με όρους ή η ισότητα δεν θεωρείται αυτονόητη.

Το «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει», σε σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου, συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του, για δεύτερη σεζόν, στο Θέατρο Μπέλλος.

“Η δουλειά μας μάς βοηθά να καλλιεργούμε την ενσυναίσθησή μας κι αυτό είναι μεγάλο δώρο για μας τους ηθοποιούς” λέει ο Νίκος Γιαλέλης

Πράγματι, στην παράστασή μας υποδύομαι 4 ρόλους. Ξεκινώ την παράσταση ως ένας αρκετά… εναλλακτικός life coach, που προσπαθεί – δεν νομίζω και πολύ επιτυχώς – να βοηθήσει τον Φάνη, έναν απ’  τους κεντρικούς ήρωες της πρώτης μας ενότητας που αφορά στο Σεξ, με… θετικές δηλώσεις και ενυδάτωση. Στη δεύτερη ενότητα, αυτήν της Βίας, είμαι ο Παύλος Νικολάου, ο πνιγμένος στα χρέη δικηγόρος και πατέρας του Τάσου, του κεντρικού ήρωα της ενότητας αυτής. Είμαι, θα έλεγα, εδώ, ένας από τους βασικούς φορείς της βίας. Στην ενότητα της Εξουσίας είμαι ο Νίκος, ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της ενότητας. Ο Νίκος, που τον ξανασυναντάμε και στην ενότητα της Αγάπης, είναι ένας πολιτευτής της κεντροαριστεράς που δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά σε ένα talk show που είναι καλεσμένος, ενώ στην τέταρτη ενότητα, την Πίστη, είμαι ένας μοναχός που νοσηλεύεται στο Κέντρο Υγείας έχοντας χάσει σε μεγάλο βαθμό την επαφή του με την πραγματικότητα.

Ναι, αισθάνομαι ότι κάτι έχει αλλάξει και εννοώ σε μένα, εσωτερικά. Έχουμε ξαναδουλέψει αρκετές σκηνές και έχουμε κάνει αρκετές μικρές και μεγαλύτερες αλλαγές αλλά το πιο ενδιαφέρον, για μένα, είναι ότι καταλαβαίνω πως έχει κάπως βαθύνει η σύνδεσή μου με τους ήρωες αυτούς, σαν να νιώθω τις αντιδράσεις και τα λόγια τους να ρέουν πολύ πιο πηγαία. Είναι μια ιδιαιτέρως ευχάριστη ανακάλυψη.

Ο Νίκος Γιαλέλης σε σκηνή της παράστασης “Απόψε κανείς δεν πεθαίνει”

Δε θα έλεγα ότι αισθάνομαι κοντά σε κανέναν από τους χαρακτήρες που παίζω στην παράσταση. Ωστόσο μέσα στα χρόνια έχω καταλάβει ότι μου είναι πολύ ευκολότερο να παίζω κάποιον που δεν είναι κοντά μου, παρά το αντίθετο. Ίσως η απόσταση από έναν χαρακτήρα να με κάνει πιο συνειδητό απέναντί του; Ίσως να μην έχω ακόμα γνωρίσει τον εαυτό μου αρκετά; Ποιος ξέρει…  Πάντως, σε ό,τι αφορά την προσέγγιση κάθε χαρακτήρα, νομίζω πως η δουλειά μας είναι να ψάχνουμε τα κίνητρα και τα «δίκια» του, όσο κι αν διαφωνούμε. Πιστεύω πως αν θυμόμαστε ότι οι άνθρωποι, όταν δρούμε, θεωρούμε, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, ότι παλεύουμε κάθε φορά για το, κατά τη γνώμη μας πάντα, καλό, σωστό, δίκαιο, ηθικό, η προσέγγιση μιας αντίθετης άποψης γίνεται κάπως ευκολότερη. Κάπως έτσι, νομίζω, η δουλειά μας μάς βοηθά να καλλιεργούμε την ενσυναίσθησή μας κι αυτό είναι μεγάλο δώρο για μας τους ηθοποιούς.

Η παράσταση έχει «υλικό» από τις ζωές όλων όσων συμμετείχαμε στην πραγματοποίησή της. Έχουμε φέρει ο καθένας βιώματα για όλους τους χαρακτήρες και όχι αποκλειστικά για όσους υποδυόμαστε.

Είναι μια αρκετά απαιτητική διαδικασία στο ουσιαστικό και βαθύ της κομμάτι, ιδίως δε κατά τη διάρκεια των προβών, θα έλεγα. Όταν φτάνει να γίνει παράσταση, οι εναλλαγές αυτές έχουν γίνει κάτι σαν σωματική μνήμη,  οπότε η διαδικασία της αλλαγής είναι μια μάλλον ευχάριστη αίσθηση. Ωστόσο, ένα μεγάλο στοίχημα, επειδή τους διαφορετικούς αυτούς χαρακτήρες τους υποδύεται ο ίδιος ηθοποιός, είναι να κρατηθεί η ισορροπία ανάμεσα αφενός στο να καταλήξουν ίδιοι μεταξύ τους και αφετέρου στο να περιοριστεί η προσπάθεια διαφοροποίησής τους σε «εξωτερικές ευκολίες». Αυτό, όση βοήθεια και αν είχα από τη σκηνοθέτριά μας, παραμένει ένα στοίχημα για μένα κάθε βράδυ που παίζουμε, και δεν είμαι σίγουρος ότι το κερδίζω πάντα.

Ο Νίκος Γιαλέλης με τον Αλέξανδρο Βάρθη

Η παράσταση έχει «υλικό» από τις ζωές όλων μας, όλων όσων συμμετείχαμε στην πραγματοποίησή της, και αυτό που βρίσκω συγκινητικό και ενδιαφέρον και που με κάνει να αγαπώ πολύ τη συγκεκριμένη παράσταση και να είμαι πολύ χαρούμενος που συμμετέχω στο ταξίδι αυτό, είναι ότι έχουμε φέρει ο καθένας βιώματα για όλους τους χαρακτήρες και όχι αποκλειστικά για όσους υποδυόμαστε. Οι χαρακτήρες που ενσαρκώνω έχουν εμπειρίες, αντιδράσεις, ακόμα και ατόφιες ατάκες, νομίζω, που και άλλοι συνάδελφοι έχουν καταθέσει στην πρόβα, και το αντίστροφο. Όταν το συνειδητοποίησα, το βρήκα υπέροχο και συγκινητικό.

Πόσο εύκολο είναι να συνδεθεί κανείς με τους άλλους, σε μια εποχή η οποία αντιλαμβάνεται τη ζωή με όρους «επιτυχίας» και «αποτυχίας»;

Δεν είχα ξαναδουλέψει έτσι, ως τώρα. Η μέθοδος αυτή έχει αρκετές διαφορές από το να δουλεύει κανείς πάνω σε μια δοσμένη δραματουργία. Το πιο ενδιαφέρον (και σε ένα βαθμό και το πιο επικίνδυνο να εξελιχθεί σε παγίδα, αλλά χωρίς ρίσκο ποιο θα ήταν το ενδιαφέρον;) είναι πως ακριβώς επειδή έχουμε όλοι συνεισφέρει ένα πρώτο «υλικό», αισθανόμαστε πολύ πιο άνετα να προτείνουμε καινούργια πράγματα, μικρά μεν αλλά όχι ασήμαντα, ακόμα και την ώρα της παράστασης, από ό,τι θα αισθανόμασταν αν το έργο προϋπήρχε. Αυτό είναι τρομερά δημιουργικό και κρατά τα πράγματα φρέσκα. Αυτό που χαρακτήρισα «ρίσκο» λίγο πριν αφορά στο ενδεχόμενο μια πρότασή μας να μην αποδειχτεί 100% σύμφωνη με τη δραματουργία – με άλλα λόγια να ακολουθήσω τη δημιουργικότητα και την έμπνευσή μου της στιγμής τόσο πολύ που να αλλάξω σημαντικά τον άξονα μιας σκηνής την ώρα της παράστασης. Αλλά νομίζω ότι ως τώρα ευτυχώς δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο σε κανέναν μας.

Βρίσκω τρομερά γοητευτικό και «προκλητικό» το γεγονός ότι η παράσταση καταπιάνεται με τα «μικρά», τα «ασήμαντα», τα «καθημερινά» της ζωής.

Βρίσκω τρομερά γοητευτικό και «προκλητικό» το γεγονός ότι η παράσταση καταπιάνεται με τα «μικρά», τα «ασήμαντα», τα «καθημερινά» της ζωής. Συνήθως στο θέατρο βλέπουμε πράξεις μεγάλες, ξεχωριστές. Εδώ έχουμε μια παράσταση που προσπαθεί να σηκώσει έναν καθρέφτη για να εξετάσουμε πόσο σεξ, βία, εξουσία, πίστη, αγάπη περιέχουν οι «μικρές» και «ασήμαντες» στιγμές και κινήσεις μας.

Ο Νίκος Γιαλέλης με την Ελίζα Σκολίδη σε σκηνή της παράστασης

Ζούμε στην εποχή της… «ατομικής ευθύνης». Νομίζω αυτή η φράση συνοψίζει όσα μας εμποδίζουν. Αν «δεν τα καταφέρουμε» σ’ αυτόν τον τόσο περίπλοκο κόσμο, φταίμε εμείς και μόνο, ατομικά. Πόσο εύκολο είναι να συνδεθεί κάποιος με τους άλλους, και, αν το επιχειρήσει, με πόση ειλικρίνεια και πίστη μπορεί πραγματικά να το κάνει, σε μια εποχή η οποία αντιλαμβάνεται τη ζωή, την κάθε πλευρά της, με όρους «επιτυχίας» και «αποτυχίας»;

Νομίζω πως μέσα από τις τρεις πρώτες αναζητούμε τις δυο τελευταίες και όσο δεν τις βρίσκουμε συνεχίζουμε να τις ψάχνουμε με τον τρόπο αυτό. Με την έννοια αυτή δεν θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάποιαν ή κάποιες από τις παραπάνω έννοιες ως την πιο επιδραστική στην εποχή μας. Εντελώς προσωπικά θα πω ότι φαινόμενα βίας ή μάχες για εξουσία με «αρρωσταίνουν» κι ότι όσες περίοδοι έχω περάσει χωρίς πίστη στους ανθρώπους, στο μέλλον, στον εαυτό μου, υπήρξαν για μένα πραγματικά και ουσιαστικά δύσκολες.

Όσες περίοδοι έχω περάσει χωρίς πίστη στους ανθρώπους, στο μέλλον, στον εαυτό μου, υπήρξαν για μένα πραγματικά και ουσιαστικά δύσκολες

Η παράσταση προσπαθεί συνειδητά να θίξει τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται χωρίς σοβαροφάνεια ή διδακτικότητα ή «δήθεν» προβληματισμό, και χρησιμοποιεί συχνά το χιούμορ, ακριβώς για να αποφορτίζει όλους μας από την σοβαρότητά των θεματικών της. Αναφορικά με την «οικογένεια επιλογής», για όσο ακόμα στην εποχή που ζούμε (και στη χώρα που ζούμε)  παραμένουν υπό συζήτηση ζητήματα όπως το αν υπάρχουν άνθρωποι που «περισσεύουν» στην κοινωνία μας, το αν έχουμε το δικαίωμα οι μεν να υπαγορεύσουμε στους δε ποια είναι και ποια δεν είναι η ευτυχία και η αγάπη ή το αν η οικογενειακή αγάπη έρχεται «με όρους», νομίζω πως παραστάσεις που αναδεικνύουν ότι τα πράγματα μπορεί να είναι κι αλλιώς θα έχουν ακόμα λόγο ύπαρξης. Μακάρι κάποτε να σταματήσει η ανάγκη να υπενθυμίζονται πράγματα που θα όφειλαν, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον, να είναι αυτονόητα, όπως, ας πούμε, η ισότητα μεταξύ των (ίσα θνητών, ας θυμόμαστε) ανθρώπων.

Η αγάπη. Κι η πίστη.

Είναι ένα μεγάλο δώρο, μια μεγάλη τύχη: παίζω σε μια σειρά με υπέροχο σενάριο, με εξαιρετικούς συντελεστές πίσω απ’ τις κάμερες, με συναδέλφους που θαυμάζω και εκτιμώ απεριόριστα, σε ένα κανάλι που την έχει αγκαλιάσει και την πιστεύει. Επίσης, μέχρι στιγμής, φαίνεται ότι και φέτος είναι πολλοί οι άνθρωποι που την παρακολουθούν και την αγαπούν. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Όσο για τον ρόλο μου, τον καημενούλη τον Παρασκευά, αγαπώ ακριβώς την καλή του πίστη, για να μην ξεχνάμε και την προηγούμενη συζήτηση μας, την πίστη του στους ανθρώπους, την επιλογή του να παίρνει αυτή τη θέση στη ζωή – και στον θάνατο, εν προκειμένω. Φυσικά αυτό είναι απολύτως κωμικό, στην εποχή που ζούμε – ίσως και σε κάθε εποχή – αλλά αυτό τον κάνει στα μάτια μου αξιαγάπητο και, συχνά, αξιοθαύμαστο.

Μεγάλη χαρά, γιατί συνεχίζουμε την συνεργασία με την Αικατερίνη και τα παιδιά της ομάδας, γιατί για την παράσταση αυτή θα συμπράξουν και άλλοι ηθοποιοί, που είναι πραγματικά «ένας κι ένας» και γιατί θα ξαναπαίξω στο Εθνικό μετά από τρία χρόνια ξανασυναντώντας  φίλους που ανήκουν στην «οικογένεια» αυτού του θεάτρου, με το οποίο είχα την τιμή να συνεργαστώ αρκετές φορές ως τώρα. Μου φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον και «προκλητικό» επίσης ότι θα επιχειρήσουμε να αφηγηθούμε στο σήμερα μια ιστορία γνωστή σε όλους μας κυρίως μέσα από μια «θρυλική» ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, με ερμηνείες τρομερές, που μετρά πάνω από 60 χρόνια ζωής! Ένα ωραίο στοίχημα που, είμαι σίγουρος, θα βάλουμε όλοι τα δυνατά μας να κερδηθεί.