Η ολίνα πιστεύει πως έρχονται καλύτερες μέρες για την ελληνική indie σκηνή

Μιλάμε στο τηλέφωνο, λίγες μόλις ημέρες πριν από το πρώτο της μεγάλο και προσωπικό live στο ΙΛΙΟΝ Plus, την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου. Η ολίνα έχει συμβιβαστεί με το γεγονός ότι, για να πραγματοποιηθεί αυτή η συναυλία, όλα έπρεπε να περάσουν από τα χέρια της. «Έγινα μέχρι και λογίστρια», μου λέει κάποια στιγμή αστειευόμενη. Και μπορεί όλη αυτή η ευθύνη να την αγχώνει — δηλώνει άλλωστε, και τελειομανής —, όμως είναι το τίμημα που έχει επιλέξει να πληρώσει για να κάνει το όραμά της πραγματικότητα, με την ελευθερία που της δίνουν οι δικές της επιλογές μακριά από τις ευκολίες μιας μεγάλης δισκογραφικής.

Δεν απολαμβάνει ιδιαίτερα την ανάγκη να γίνεται “content creator” στα social media, παρότι γνωρίζει ότι σήμερα αυτός είναι ένας από τους τρόπους για να φτάσει η μουσική της σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Δεν έχει αφήσει, όμως, την πίεση για διαρκή παραγωγή περιεχομένου και γρήγορη κατανάλωση της μουσικής να την απομακρύνει από την ταυτότητά της. Η ολίνα γράφει ιστορίες δικές της, βγαλμένες από την καθημερινότητα και τις ανθρώπινες στιγμές που μάς φέρνουν κοντά. Κι αυτό σκοπεύει να συνεχίσει να κάνει, ακόμη κι αν κάποιες φορές σκέφτεται να κυκλοφορήσει κάτι πιο… πιασάρικο, όπως μου λέει. Ευτυχώς για την ίδια (αλλά και για εμάς) η σκέψη αυτή δεν κρατάει πολύ.

Σε σχεδόν 50 λεπτά τηλεφωνικής συζήτησης, ανατρέχουμε στην πορεία της: από τότε που μάθαινε να διαβάζει νότες πριν ακόμη μάθει να γράφει, μέχρι σήμερα, λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του πρώτου της LP, «Τι σε συγκίνησε;». Με αφορμή το επερχόμενο live της, μιλάμε για τις ιστορίες και τα συναισθήματα που γέννησαν τα τραγούδια της, τις σουρεάλ εικόνες που τα «ντύνουν», τις προκλήσεις της ανεξάρτητης δημιουργίας και την ανάγκη για περισσότερη αλληλεγγύη και εκπροσώπηση στην ελληνική μουσική σκηνή.

«Μέσα σε ένα πολύ παρεΐστικο περιβάλλον, γεννήθηκε το πρώτο μου single. Περισσότερο σαν παιχνίδι, στην αρχή», λέει ο ολίνα για το «Πριόνι».

Αρχικά να σου πω ότι εμένα ο μπαμπάς μου είναι μουσικός, οπότε από πολύ μικρή θυμάμαι να μην πηγαίνω για ύπνο νωρίς τα βράδια επειδή μαζεύονταν οι φίλοι του και έπαιζαν όλοι μαζί μουσική μέχρι το ξημέρωμα και γούσταρα κι εγώ φουλ να είμαι μέσα στην παρέα τους. Επίσης, ξεκίνησα το πιάνο από πολύ μικρή, πριν πάω σχολείο κι έτσι πριν μάθω καν να γράφω, είχα μάθει να διαβάζω νότες. Έκανα κλασικό πιάνο από τα έξι μου και συνολικά για 12 χρόνια, οπότε η πιο «σοβαρή» ας πούμε σχέση μου με τη μουσική, θα έλεγα ξεκίνησε έτσι. Στο σχολείο επίσης ήμουν σε μπάντες, σε χορωδίες. Η πρώτη μου live εμφάνιση ήταν στο Schoolwave.

Ήμουν ένα παιδί που πραγματικά άκουγα τα πάντα. Άκουγα ΖΝ, Linkin Park, από ελληνικά τότε που ήταν τύπου της μόδας, Δέσποινα Βανδή, ξέρεις τέτοια. Άκουγα, επίσης, Σιδηρόπουλο, Pink Floyd που μου έβαζαν οι γονείς μου, σε μια φάση είχα πορωθεί και με Red Hot Chili Peppers. Πραγματικά, άκουγα τα πάντα. Είχαν και οι γονείς μου πολλά βινύλια. Αλλά μια μπάντα που πραγματικά δεν είχα χάσει live τους όταν ήμουν γύρω στα 18, ήταν οι Ρόδες. Θεωρώ ότι είναι μια μπάντα που με έχει διαμορφώσει μουσικά. Πρόσφατα έβαλα να ακούσω ξανά δίσκους τους και σκεφτόμουν «τι ωραία μουσική». Εντάξει, αργότερα είχα φάει κόλλημα και με The Boy εννοείται και με Nalyssa Green, αλλά μικρότερη, όταν ξεκίνησα να πηγαίνω σε συναυλίες, ήταν για τις Ρόδες – δεν έχω χάσει ούτε μία.

Αρχικά ήμουν δημοσιογράφος. Ειδικά έγραφα για μουσική και έπαιρνα συνεντεύξεις από μπάντες και μουσικούς που μου άρεσαν. Στο Popaganda έγραφα τότε.

Ωραία ήταν. Κοίτα, όταν έφτασα στην εφηβεία που έπρεπε να επιλέξουμε κατεύθυνση, για να δούμε τι θα σπουδάσουμε κτλ, επειδή μου άρεσε πάρα πολύ να γράφω και ήμουν πολύ καλή στη έκθεση, σκεφτόμουν ότι κάτι έπρεπε να κάνω με αυτό, αλλά δεν ήξερα και τι ακριβώς. Ε, κάπως έτσι σκέφτηκα τη δημοσιογραφία και είπα αυτό θέλω να κάνω. Δυστυχώς, όμως – ή και ευτυχώς – δεν πέρασα σε σχολή. Μάλλον δυστυχώς, γιατί θα μου άρεσε. Τελικά, πέρασα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Παρ’ όλα αυτά δεν το έβαλα κάτω, λέω πρέπει να ασχοληθώ κάπως με τη δημοσιογραφία, αφού μου αρέσει τόσο πολύ να γράφω. Και κάπως έτσι, δούλεψα 4-5 χρόνια, στο Popaganda, λίγο αργότερα στο Vice. Και σπούδασα κιόλας δημοσιογραφία στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας, παράλληλα όσο ήμουν στο Πάντειο.

Η μουσική μου έδωσε κίνητρο και χαρά να δοκιμάσω να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου.

Αρχικά, όταν έδωσα Πανελλήνιες, σταμάτησα το πιάνο, οπότε δεν κατάφερα να πάρω το πτυχίο μου ποτέ. Και κάπως εκεί απογοητεύτηκα λίγο που τα παράτησα. Έκανα για λίγο μαθήματα φωνητικής για 1-2 χρόνια, αλλά μετά πάλι τα παράτησα. Κάπως ένιωθα ότι δεν το είχα βρει το τι θέλω να κάνω με τη μουσική. Και λέω, άσε, άμα είναι να έρθει, θα έρθει. Πήρα το πτυχίο μου από το Πάντειο, ξεκίνησα όπως σου είπα να δουλεύω ως δημοσιογράφος, αλλά επειδή προφανώς δεν έβγαινα οικονομικά μου είπαν τότε να πάω στη Διαφήμιση. Και ξέρεις, όταν εκεί αρχίζεις και δουλεύεις και να ανεβαίνεις και να παίρνεις και αυξήσεις, κάπως σου είναι δύσκολο να φύγεις. Οπότε έμεινα κι εκεί 4 χρόνια.

Ήταν μάλλον μοιραίο. Πιστεύω ότι ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει, απλώς περίμενα την κατάλληλη στιγμή. Τρεις πολύ καλοί μου φίλοι από το σχολείο είχαν ιδρύσει τη Mellowsophy Music, τη δική τους εταιρεία μουσικής παραγωγής, και κάποια στιγμή με κάλεσαν να δω το στούντιο που είχαν φτιάξει. Μου πρότειναν να δοκιμάσουμε να κάνουμε μουσική μαζί, αφού παλιότερα γράφαμε μαζί τραγούδια και περνούσαμε ωραία. Σκέφτηκα, λοιπόν, γιατί όχι; Ας το δοκιμάσουμε. Έτσι, μέσα σε ένα πολύ παρεΐστικο περιβάλλον, γεννήθηκε το πρώτο μου single, το «Πριόνι». Περισσότερο σαν παιχνίδι, στην αρχή.

«Δεν διανύω μια περίοδο μεγάλης έμπνευσης αυτή τη στιγμή, αλλά είμαι σίγουρη πως θα βρω πάλι τον τρόπο και την έμπνευση και τα νέα notes μου θα γίνουν πάλι τραγούδια».

Μόλις είχα γυρίσει στην Αθήνα, θυμάμαι, από ένα ταξίδι στην Αίγινα που είχα πάει. Πραγματικά ήταν απαίσια η Αθήνα τότε. Και κάπως ρε παιδί μου, βγήκε πολύ εύκολα να γράψουμε αυτόν τον στίχο, «Η Αθήνα λιώνει». Έβαλαν τη μουσική τα παιδιά και κάπως έτσι συνέχισε να γράφεται και το υπόλοιπο EP. Σε ένα χαλαρό κλίμα εντελώς, χωρίς προσδοκίες, χωρίς να πιστεύω ότι αυτό θα συνεχιστεί για πολύ.

Κατάλαβα πολύ σύντομα, στα 3 χρόνια που δούλευα full time στη Διαφήμιση, ότι δεν το πολυέχω με αυτά τα ωράρια, με αυτή την πίεση, το άγχος κτλ. Οπότε, ούτως ή άλλως, πριν πάρω την απόφαση να αφιερωθώ στη μουσική, την άφησα και έγινα freelancer. Συνέχισα να δουλεύω ως κειμενογράφος, απλά πλέον ως freelancer, και αυτό μου έδινε και την ευκαιρία και τον χρόνο να ασχοληθώ περισσότερο με τη μουσική. Οπότε, κάπως έτσι έγινε, δηλαδή το ένα έφερε το άλλο. Η μουσική μου έδωσε κίνητρο και χαρά να δοκιμάσω να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου.

Είναι τρελό να ακούς τα τραγούδια σου στο ραδιόφωνο, κάτι που με σοκάρει μέχρι σήμερα

Όχι, τραγούδια δεν έγραφα, όμως είχα τη συνήθεια να κρατάω σημειώσεις. Είχα ξεκινήσει και ψυχοθεραπεία και είχα ένα τετράδιο όπου εκεί κατέγραφα πάρα πολλές σκέψεις μου. Και με αφορμή την ψυχοθεραπεία, αλλά και γενικά επειδή μου αρέσει πάρα πολύ να παρατηρώ γύρω μου. Επομένως όταν ξεκινήσαμε να κάνουμε μουσική με τα παιδιά, άνοιξα το τετράδιο αυτό και μετέτρεψα τις σκέψεις μου σε στίχους και αυτοί έγιναν τραγούδια.

Έτσι συνεχίζω, ναι. Όμως επειδή πλέον έχω εγώ η ίδια ως άνθρωπος, αλλάξει, όλα όσα με απασχολούσαν και τα κατέγραφα στις σημειώσεις μου μέχρι σήμερα τα έχω ήδη πει. Οπότε από εδώ και πέρα μένει να δω τι έχω να πω στο επόμενο στάδιο. Δεν διανύω και μια περίοδο μεγάλης έμπνευσης αυτή τη στιγμή, αλλά είμαι σίγουρη πως θα βρω πάλι τον τρόπο και την έμπνευση και τα νέα notes μου θα γίνουν πάλι τραγούδια.

«Τα προβλήματα και οι ανησυχίες προφανώς δεν εξαφανίζονται, επειδή απλώς ωριμάζεις. Απλά αλλάζουν οι αγωνίες σου, οι ανασφάλειες και τα άγχη που έχεις».

Ήμουν 30 χρονών όταν ξεκίνησα, άρα δύσκολο να πεις ότι δεν έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα. Όταν ξεκινούσα ήμουν σε μία αναμπουμπούλα ψυχολογικά. Έψαχνα να βρω ποια είμαι, προσπαθούσα να ξεχωρίσω από τους γονείς μου, να βρω την ταυτότητά μου. Μόλις ξεκινούσα, τότε, μια καινούργια σχέση, μόλις είχα γνωρίσει κάποιες καινούργιες φίλες. Η ζωή μου ήταν λίγο σαν πειραματισμός, ας πούμε. Τώρα νιώθω πολύ πιο ήρεμη, έχω βρει τον εαυτό μου, το safe space μου, τους ανθρώπους μου. Έχω φτιάξει κάπως έναν ωραίο και ζεστό κύκλο. Τα προβλήματα και οι ανησυχίες προφανώς δεν εξαφανίζονται, επειδή απλώς ωριμάζεις. Απλά αλλάζουν οι αγωνίες σου, οι ανασφάλειες και τα άγχη που έχεις. Κι αυτό γίνεται όσο πιο πολύ, ας πούμε, σκάβεις μέσα σου. Στην αρχή νομίζω είναι πιο εύκολα. Μετά όσο πιο deep πας, τόσο πιο δύσκολο είναι. Οπότε γι’ αυτό και δεν ξέρω ακριβώς τι έχω να πω από εδώ και στο εξής, αλλά δεν έχει σημασία γιατί είμαστε ακόμα στο προηγούμενο άλμπουμ που βγήκε πολύ πρόσφατα. Ακόμη αυτό μεταβολίζω αυτή τη στιγμή και είμαι και ιδιαιτέρως χαρούμενη.

Εννοείται ότι τη θυμάμαι, έχω και βίντεο από εκείνη τη στιγμή. Είναι τρελό να ακούς τα τραγούδια σου στο ραδιόφωνο, κάτι που με σοκάρει μέχρι σήμερα. Νομίζω ότι η πρώτη φορά ήταν στον Pepper, με το «Πριόνι», αν θυμάμαι καλά. Όταν κυκλοφόρησε το πρώτο μου κομμάτι, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι υπήρχαν άνθρωποι που άκουγαν τη μουσική μου και τους άρεσε κιόλας. Μου έστελναν μηνύματα και αναρωτιόμουν: «Όντως συμβαίνει αυτό;». Ήμουν πολύ συγκινημένη και, ακόμα και σήμερα, συγκινούμαι όταν ακούω τραγούδια μου στο ραδιόφωνο. Όταν κυκλοφόρησε το νέο μου άλμπουμ και άκουσα τον Μιχάλη Καμάκα στο Kosmos 93.6 να κάνει ένα αφιέρωμα στο «Πτήσεις» και να μιλάει γενικότερα για το άλμπουμ, έβαλα τα κλάματα. Κι εκείνη τη στιγμή την έχω καταγράψει σε βίντεο.

«Στην αρχή, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι υπήρχαν άνθρωποι που άκουγαν τη μουσική μου και τους άρεσε κιόλας. Μου έστελναν μηνύματα και αναρωτιόμουν: Όντως συμβαίνει αυτό;».

Αρχικά, να σου πω ότι το ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ, το «Τι σε συγκίνησε», ήταν το τελευταίο που προστέθηκε στον δίσκο. Είχα γράψει ήδη 10-11 τραγούδια, αλλά ένιωθα ότι κάτι έλειπε. Ήθελα κάτι που να έχει 100% την ταυτότητά μου και να είναι πολύ εξομολογητικό. Έτσι γεννήθηκε αυτό το κομμάτι, του οποίου τη μελωδία έγραψα εγώ, ενώ στα περισσότερα από τα υπόλοιπα τραγούδια την παραγωγή έχει αναλάβει ο papatanice. Στο συγκεκριμένο, βρήκα εγώ τη μελωδία και εκείνος ανέλαβε στη συνέχεια την παραγωγή.

Έβλεπα μια μέρα το ντοκιμαντέρ «Summer of Soul» μαζί με τον σύντροφό μου, τον Μιχάλη. Με αφορμή το Harlem Cultural Festival, το ντοκιμαντέρ έδειχνε τι σήμαινε να είσαι μαύρος στην Αμερική το 1969. Κάποια στιγμή, η θρυλική τραγουδίστρια Mahalia Jackson άρχισε να τραγουδάει το «Take My Hand, Precious Lord» και ο κόσμος είχε ανατριχιάσει – το ίδιο κι εγώ, για να είμαι ειλικρινής. Σοκαρίστηκα με τη φωνή της και την ερμηνεία της. Γυρίζω, λοιπόν, δίπλα μου και βλέπω τον σύντροφό μου να έχει συγκινηθεί και να κλαίει. Τότε τον ρώτησα αμέσως: «Τι σε συγκίνησε; Η φωνή της ή ο πόνος που κουβαλάει και βγάζει σαν κραυγή;». Ήταν μια ειλικρινής απορία. Αναρωτιόμουν αν συγκινούμαστε απλώς ακούγοντας κάποιον, ακόμη κι αν δεν τον γνωρίζουμε ή δεν τον βλέπουμε, και πώς μπορεί να μας αγγίξει τόσο πολύ μια φωνή. Ή αν μας συγκινεί όσα έχει ζήσει ένας άνθρωπος και τα οποία μεταμορφώνονται τελικά σε τραγούδια. Πριν προλάβει να μου απαντήσει, σηκώθηκα, πήγα μέσα και είπα ότι θέλω να γράψω ένα τραγούδι που να ξεκινάει έτσι. Πήρα το μικρόφωνο, έγραψα τις φωνές και τη μελωδία στο πιάνο και στη συνέχεια άρχισα να μιλάω για όλα όσα με συγκινούσαν εμένα εκείνη την περίοδο. Τότε σκέφτηκα ότι αυτή η φράση, «Τι σε συγκίνησε;», θα μπορούσε να γίνει και ο τίτλος του δίσκου.

Δεν υπάρχει πιο ωραίο συναίσθημα και κανένα άλλο δεν μάς φέρνει πιο κοντά από τη συγκίνηση

Γιατί πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο ωραίο συναίσθημα και κανένα άλλο δεν μάς φέρνει πιο κοντά από τη συγκίνηση. Το να μπορούμε να ταυτιστούμε, να μάς αγγίζει κάτι που έχει αγγίξει και κάποιον άλλον και να μπορούμε να συνδεθούμε μαζί του. Ήθελα, βασικά, να σπάσω τον τέταρτο τοίχο και να ζητήσω από τον ακροατή να πάρει τον χρόνο του και να σκεφτεί: «Με τι από όλα αυτά που άκουσα ταυτίστηκα;». Ίσως, μέσα από αυτή την απάντηση, βρει κάτι που μάς συνδέει.

Ναι. Πραγματικά συνειδητοποίησα πως ό,τι έχω γράψει σε αυτό το άλμπουμ, από το πιο χαζούλικο μέχρι το πιο βαρύ – όπως είναι ας πούμε το «Οι φίλες μου» – έχει να κάνει με συναισθήματα που με αγγίζουν βαθιά και με επηρεάζουν και θεωρώ ότι αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε εμένα. Κάθε τραγούδι αυτού του άλμπουμ μιλάει για πράγματα ανθρώπινα κοινά.

«Συνειδητοποίησα πως ό,τι έχω γράψει σε αυτό το άλμπουμ, από το πιο χαζούλικο μέχρι το πιο βαρύ, έχει να κάνει με συναισθήματα που με αγγίζουν βαθιά», λέει η ολίνα για τον πρώτο LP της, «Τι σε συγκίνησε;».

Υπάρχουν φορές που μπορεί να γράψω κάτι και να το σβήσω αμέσως, γιατί παραείναι προσωπικό και δεν νιώθω πάντα τόσο άνετα να μιλάω τόσο προσωπικά. Υπάρχουν βέβαια και φορές που μετά το ξεπερνάω γιατί το θέμα είναι να είμαστε αυθεντικοί, να εκθέτουμε και τις πιο ευάλωτες πλευρές μας γιατί νομίζω ότι μόνο έτσι έχει νόημα και μόνο έτσι θα έρθουμε και κοντά, οπότε ναι, καμιά φορά νιώθω λίγο άβολα αλλά μετά το ξεπερνάω και μένω στην ουσία.

Ναι, εννοείται την έχω. Αυτό συμβαίνει γιατί όντως αυτές οι ιστορίες μάς αφορούν όλους. Ακόμα και δύο άνθρωποι εντελώς αντίθετοι μεταξύ τους, με αντίθετες εμπειρίες ζωής, προερχόμενοι από άλλους κόσμους, τα ίδια θέματα έχουν τελικά στο τέλος της ημέρας. Εννοείται πως υπάρχουν ταξικά θέματα που δημιουργούν διαφορετικές καθημερινές αγωνίες στους ανθρώπους, αλλά θέλω να πω συναισθηματικά βρισκόμαστε όλοι στην ίδια φάση, αντιμετωπίζουμε τα ίδια θέματα, τις ίδιες ανασφάλειες. Έχω κάνει ψυχοθεραπεία και σε ομάδες και έχω έρθει σε επαφή με ανθρώπους που ήταν άλλης ηλικίας, από εντελώς διαφορετικούς κόσμους και πρόσεξα πως κάπως ταυτιζόμασταν με τα ίδια πράγματα.

Ακόμα και δύο άνθρωποι εντελώς αντίθετοι μεταξύ τους, με αντίθετες εμπειρίες ζωής, προερχόμενοι από άλλους κόσμους, τα ίδια θέματα έχουν τελικά στο τέλος της ημέρας

Ναι, ας πούμε το «Οι φίλες μου» δεν πίστευα ποτέ ότι θα μπορεί να αγγίξει κορίτσια που πηγαίνουν να σχολείο, τύπου έφηβες, γιατί μιλάει για βαριά πράγματα όπως είναι η κακοποίηση, η αρρώστια, η κατάθλιψη, η μοναξιά. Παρ’ όλα αυτά σε μια συναυλία που το τραγούδησα, ήταν από κάτω τρεις φίλες οι οποίες πραγματικά πρέπει να ήταν 14-15 χρονών και το άκουγαν, έκλαιγαν και ήταν αγκαλιά. Δεν το είχα φανταστεί ότι μπορεί αυτό το κομμάτι να το ακούν ουσιαστικά παιδιά και να ταυτίζονται κιόλας, αλλά το θεωρώ σπουδαίο που συμβαίνει, γιατί δείχνει ότι γι’ αυτά τα μικρά κορίτσια η φιλία τους είναι τόσο δυνατή που τα συγκινεί.

Θα σου πω μια ιστορία πίσω από τους «Δείκτες». Είχα τσακωθεί με τον σύντροφό μου κι εκείνος έφυγε και πήγε να βρει τους φίλους του χωρίς να με χαιρετήσει, να μου δώσει ένα φιλί. Εγώ τότε από πείσμα και επειδή δεν ήξερα τι να κάνω με τα νεύρα, τον θυμό που ένιωθα και τη στεναχώρια, αποφάσισα μέχρι να γυρίσει να του έχω γράψει ένα τραγούδι που να του λέει ακριβώς πώς αισθάνομαι. Κι έτσι γεννήθηκαν οι «Δείκτες» κι όταν γύρισε αντί να τσακωθούμε του είπα «άκου αυτό το τραγούδι».

Επειδή έχω κάνει κάποια σεμινάρια σκηνοθεσίας κι έχω ασχοληθεί και με το γράψιμο σεναρίων κτλ, με ενδιαφέρει πάρα πολύ κάθε τραγούδι μου να έχει κι ένα βίντεο κλιπ. Στην αρχή τα έκανα όλα εντελώς DIY με ένα κινητό στο σπίτι και μια φίλη. Πλέον έχω συνεργάτες που βοηθούν σε αυτή τη διαδικασία. Όχι, δεν τα σκέφτομαι από την αρχή, όταν όμως κλείσει κάπως ο κύκλος της μουσικής δημιουργίας, απευθείας θα κάτσω να κάνω μόνη μου ένα brainstorm και να σκεφτώ πώς μοιάζει ο κόσμος αυτού του τραγουδιού. Ας πούμε για το «Οι φίλες μου» συγκεκριμένα, είχα δει πρόσφατα την ταινία Thelma & Louise, που είναι φανταστική και με το που κάθισα να σκεφτώ τι θα μπορούσε να είναι το βίντεο κλιπ, μου ήρθε απευθείας αυτό στο μυαλό μου οπότε έκανα κι ένα ομάζ σε αυτή την ταινία. Τώρα για τα υπόλοιπα βίντεο κλιπ που είναι λίγο πιο σουρεάλ, σκεφτόμουν ότι επειδή ας πούμε τα τραγούδια μου γενικά είναι αρκετά άμεσα, μιλάνε για καθημερινά πράγματα, ανθρώπινα ρε παιδί μου, ήθελα η εικόνα τους να είναι κάτι διαφορετικό, κάτι που θα σου ξυπνήσει τη φαντασία σου και θα σε κάνει να δεις λίγο αλλιώς τα πράγματα. Σε ένα δεύτερο επίπεδο.

Στο εξωτερικό αυτή η σκηνή είναι No1 αυτή τη στιγμή. Και νομίζω ότι έτσι θα γίνει σιγά, σιγά και στην Ελλάδα. Τη βλέπω, όμως, σίγουρα να δυσκολεύεται. Υπάρχουν πάρα πολλά ταλαντούχα άτομα που κάνουν μουσική, που παλεύουν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα. Όμως δεν υπάρχουν οι πόροι, δεν πέφτουν χρήματα σε αυτό το μουσικό είδος. Ό,τι κάνουμε το κάνουμε μόνοι μας, με προσωπικό κόστος, με πολλές συνεργασίες – κι αυτό είναι θετικό γιατί βοηθάμε το ένα το άλλο. Μόνοι μας δεν βγαίνει, δεν γίνεται αλλιώς. Και για τον δικό μου δίσκο έκανα κάποιες συνεργασίες, συμμετείχαν ας πούμε και η Kalliopi Mitropoulou και η Vassilina που κάνουν και οι ίδιες δική τους μουσική, και με την Matina Sous Peau συνεργάζομαι που παίζει βιολί στα live μου. Χρειάζεται λίγη αλληλεγγύη όλο αυτό, αλλιώς δεν βγαίνει. Όμως πιστεύω πάρα πολύ σε αυτή τη σκηνή και ακούω πως έρχονται καλύτερες μέρες.

Είναι πολύ αγχωτικό όλο αυτό, το να πρέπει να βρεις τρόπο να διαφημίσεις τη μουσική σου με τον τρόπο που το ζητάει ο αλγόριθμος

Χμ.. δεν ξέρω. Πιστεύω ότι στον δικό μας μουσικό μικρόκοσμο ισχύει αυτό που λες. Αλλά από την άλλη, το TikTok και γενικά ο αλγόριθμος προωθεί συγκεκριμένα άτομα και είδη κι εμείς επειδή είμαστε σε ένα κινητό όλη μέρα, ό,τι μάς φτύνει ο αλγόριθμος ακούμε. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Υπάρχουν άτομα που σίγουρα ψάχνονται και θέλουν να σαπορτάρουν κάτι διαφορετικό, αλλά δυστυχώς τα social media δεν βοηθάνε πολύ σε αυτό.

«Το θέμα είναι να είμαστε αυθεντικοί, να εκθέτουμε και τις πιο ευάλωτες πλευρές μας, γιατί νομίζω ότι μόνο έτσι έχει νόημα και μόνο έτσι θα έρθουμε και κοντά».

Ναι, τη νιώθω αυτή την πίεση. Προσπαθώ όσο γίνεται να είμαι κοντά στην εποχή μας, άνοιξα TikTok, κάνω γενικά κάποιες προσπάθειες για να είμαι up-to-date. Δεν θα σου κρύψω ότι υπάρχουν φορές που σκέφτομαι μήπως πρέπει να κάνω κάτι πιο pop, λίγο πιο πιασάρικο, αλλά σύντομα προσπαθώ να επιστρέφω στο κέντρο μου. Σε αυτό που είμαι εγώ και ποια είναι η δική μου ταυτότητα. Δεν είναι κακό να ακολουθείς την εποχή σου και τον τρόπο που προωθείται σήμερα η μουσική, αλλά από την άλλη είναι πολύ αγχωτικό όλο αυτό, το να πρέπει να βρεις τρόπο να διαφημίσεις τη μουσική σου με τον τρόπο που το ζητάει ο αλγόριθμος. Το πιο σωστό για εμένα είναι να παραμένεις πιστός στο όραμά σου και στον εαυτό σου.

Είμαι στα όρια του breakdown! (γελάει). Είναι πάρα πολύ δύσκολο και με αφορμή τώρα τη διοργάνωση του live μου, συνειδητοποίησα πόσα πράγματα πρέπει να κάνει ένας μουσικός για να προωθήσει τη δουλειά του. Αν ξεκινήσουμε τώρα να σου πω όλα αυτά που έχω κάνει τους τελευταίους τρεις μήνες, δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Από content creator, που λες κι εσύ, μέχρι λογίστρια, φωτίστρια, ηχολήπτρια, σκηνοθέτιδα. παραγωγός. Έχω περάσει από όλους τους ρόλους. Είναι πολύ κουραστικό αλλά στο τέλος της ημέρας, κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις αν έχεις επιλέξει να μην είσαι σε μια μεγάλη δισκογραφική που τα τρέχει όλα εκείνη. Εγώ έχω την ελευθερία να κάνω το όραμά μου όπως το έχω φανταστεί, αλλά θυσιάζω, ακριβώς γι΄αυτή την ελευθερία, τις ευκολίες, τον χρόνο, το χρήμα… Δεν πειράζει, όμως, γιατί τώρα όλα αυτά τα γύρω, γύρω τα ξέρω πάρα πολύ καλά και μπορώ να βοηθήσω κι άλλους να τα κάνουν (γελάει).

Υπάρχουν φορές που σκέφτομαι μήπως πρέπει να κάνω κάτι πιο pop, λίγο πιο πιασάρικο, αλλά σύντομα προσπαθώ να επιστρέφω στο κέντρο μου

Εγώ σίγουρα δεν βιοπορίζομαι από τη μουσική. Θα σου πω ότι μόλις τώρα μου ήρθε ένα μήνυμα ότι έλαβα τα 15€ μου από το Spotify, που αντιστοιχούν για έναν χρόνο αν δεν κάνω λάθος. Πιστεύω πως αν έχεις διάρκεια και κάνεις πολλά live και εξελίσσεσαι και αγαπάς αυτό που κάνεις, σιγά, σιγά μπορεί να συμβεί κι αυτό. Ο άλλος τρόπος να βγάλεις χρήματα από τη μουσική, είναι να ασχολείσαι με παραγωγές. Ή να κάνεις ένα viral τραγούδι, ή να παίξει ένα κομμάτι σου σε διαφημίσεις. Όμως πέρα από την σκληρή δουλειά που απαιτείται γενικά και να είσαι αφοσιωμένος σε αυτό που κάνεις, είναι και θέμα τύχης. Και ίσως κάποια στιγμή να δικαιωθείς.

Πραγματικά απορώ. Δεν θέλω, όμως, να είμαι απόλυτη, ας ακούει ο καθένας ό,τι θέλει. Το AI, προσωπικά εγώ προσπαθώ να μη το χρησιμοποιώ πολύ κυρίως λόγω του νερού, αλλά με έχει βοηθήσει κάποιες φορές. Για εμένα το χειρότερο που προκαλεί η χρήση του, είναι σε σχέση με το περιβάλλον, σίγουρα. Δεν είμαι σίγουρα υπέρ των ΑΙ τραγουδιών, υπάρχουν άπειρα τραγούδια εκεί έξω που μπορείτε να βάλετε στα βίντεό σας. Ας κάνει βέβαια ο καθένας ό,τι θέλει, ποια είμαι εγώ να κρίνω; (γελάει).

H oλίνα παρουσιάζει live τον πρώτο της προσωπικό δίσκο «Τι σε συγκίνησε;» στο ΙΛΙΟΝ Plus.

Κατανοώ την πλευρά των ανθρώπων που διοργανώνουν φεστιβάλ, γιατί δεν θέλουν να μπουν μέσα. Το κάνουν αυτό επειδή, προφανώς αγαπούν τη μουσική, αλλά θέλουν να βγάλουν και τα σπασμένα. Οπότε λογικό είναι να καλούν ανθρώπους που θεωρούν ότι θα τους φέρουν κόσμο. Από την άλλη, έχουν την ευθύνη να επικοινωνούν με τον κόσμο την μουσική του σήμερα. Να κάνουν μια πρόταση στο κοινό. Οπότε για εμένα πρέπει σίγουρα στα line-up τους να φροντίζουν να έχουν γυναίκες, queer… να δίνονται γενικά ευκαιρίες. Έστω και μέσα από ένα opening act. Να δούμε πιο νέους, υπάρχουν πάρα πολλοί εκεί έξω, γιατί να σερβίρουν κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια στο κοινό; Ίσως κάποια στιγμή να κάνω εγώ ένα φεστιβάλ και είναι ένα από τα όνειρά μου να ξέρεις.

Αρχικά, θα είναι guests μου η Nalyssa Green, η Vassilina και ο Digenis, με τους οποίους θα τραγουδήσω μαζί τα κομμάτια μας αλλά θα πουν και δικά τους. Επίσης, έχω φτιάξει κάποια 3D visuals, μαζί με την ομάδα μου, τα οποία είναι πολύ εντυπωσιακά και θα φτιάξουν μια ωραία ατμόσφαιρα. Πιστεύω γενικά θα είναι μια πολύ συγκινητική βραδιά, το έχω φροντίσει με διάφορους τρόπους, να έρθουμε κοντά και να μοιραστούμε όσα μας αγγίζουν και πιστεύω θα είναι πολύ ζεστό. Θέλω να γνωρίσω τα άτομα που ακούν τη μουσική μου και εκείνα να γνωριστούν με άλλα μεταξύ τους, να μιλήσουμε… Αυτή είναι η πρώτη φορά που κάνω δικό μου live, οπότε το έχω στήσει όπως ακριβώς το έχω φανταστεί.

Όλα! (γελάει). Εντάξει, επειδή είμαι και τελειομανής με αγχώνει λίγο το αποτέλεσμα, ώστε να βγει όπως το έχω φανταστεί. Αλλά περισσότερο έχω την αγωνία όσοι έρθουν να νιώσουν όμορφα.