Jackie

Στις 22 Νοεμβρίου του 1963 στο Ντάλας, ο John F. Kennedy δολοφονείται και το ροζ ταγέρ της Jackie (Natalie Portman) ποτίζεται από το αίμα του συζύγου της. Ο κόσμος της και η πίστη της θρυμματίζονται. Παρά το τραύμα της καλείται να αντιμετωπίσει το αδιανόητο: να παρηγορήσει τα δυο της μικρά παιδιά, να οργανώσει την κηδεία του άντρα της και να παλέψει με την δύσκολη επόμενη μέρα.

Η ταινία βλέπει την προσπάθεια της Kennedy όχι μόνο να παλέψει επιτυχημένα με το πένθος και την αγωνία της αλλά και να διατηρήσει την αψεγάδιαστη εικόνα της Πρώτης Κυρίας. Χτισμένη στην φινέτσα και την μαγνητική προσωπικότητα της Jacqueline Kennedy που ήταν μόλις 34 ετών όταν ο σύζυγος της εκλέχθηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ, η ερμηνεία της Portman διαθέτει την ελεγκάν κομψότητα που απαιτεί ο ρόλος που σε συνδυασμό με τις αδιόρατες – αλλά καίριες- παρεμβάσεις (που αποκαλύπτουν τις αιτίες για τις οποίες η Jackie έγινε παγκόσμιο είδωλο) του Pablo Larraín το αποτέλεσμα καθηλώνει. Το βασικό σεναριακό όχημα είναι μια συνέντευξη που έδωσε η Kennedy σε δημοσιογράφο λίγο καιρό μετά από το τραγικό γεγονός και ξετυλίγεται σελίδα –σελίδα το ιστορικό τραυματικό γεγονός μαζί με φλας μπακ από τη ζωή της στο Λευκό Οίκο. Στη διάρκεια αυτής της συνέντευξης φανερώνεται η ευφυία, η ποιότητα και κυρίως η έντονη προσωπικότητα της Jackie. Ο φακός του χιλιανού πασχίζει πάντως να αποφύγει την αγιογραφία και ως ένα βαθμό (παρά το φανερό θαυμασμό του για την Jackie) τα καταφέρνει, δίνοντας ένα πολυεπίπεδο πορτρέτο, με πειραματική φόρμα που ενώνει δημιουργικά το κοφτερό πολιτικό σχόλιο με το ανθρώπινο τραύμα. Η Natalie Portman είναι απλώς καθηλωτική.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης