Κρυφή Ομορφιά

Όταν ένας επιτυχημένος διαφημιστής βιώνει βαθιά θλίψη ύστερα από την απώλεια της 6χρονης κόρης του, αποσύρεται από την καθημερινή του ζωή. Την ώρα που οι συνάδελφοι και φίλοι του προσπαθούν να τον πλησιάσουν, ο ίδιος αναζητεί απαντήσεις στο σύμπαν, γράφοντας γράμματα στην Αγάπη, τον Χρόνο και τον Θάνατο.

Καμιά 20αριά Όσκαρ και Χρυσές Σφαίρες παρευλάνουν εδώ – τέτοιο καστ ούτε ο Woody Allen δεν μπορεί να συγκεντρώσει- αλλά το πρεστίζ των σταρ δεν αρκεί ώστε να απογειώσει την ταινία στα επίπεδα μιας ξεκάθαρης κινηματογραφικής «ομορφιάς». Είναι τόσο έντονη η αίσθηση της προσωπικής τραγωδίας του κεντρικού ήρωα (ο Will Smith αρκούντως αποτελεσματικός σε ένα ρόλο που του πάει γάντι) ώστε ισοπεδώνει όλα τα υπόλοιπα. Ποια είναι αυτά;

Φιλοσοφικά ερωτήματα γύρω από τα μεγάλα μυστήρια της ζωής, οι απροσδόκητες ανατροπές που φέρνουν τα πάνω κάτω στην διαδρομή του κάθε ανθρώπου, η εσωτερική ομορφιά και δύναμη ως πηγή αντίστασης ακόμη και για την πιο βαθιά απώλεια. Για να μην μιλήσουμε για τις τύχες των υπόλοιπων ηρώων (ο Norton είναι ο αποτυχημένος πατέρας και σύζυγος, η Winslet η γυναίκα καριέρας που έχει «παντρευτεί» τη δουλειά της κ.α) που από ένα σημείο και μετά είναι διακοσμητικοί στο σενάριο.

Όλα αυτά ακούγονται – και είναι- υπερβολικά στυλιζαρισμένα στοιχεία. Κλισέ κομμάτια κατάλληλα για μια ρομαντική κομεντί αλλά όχι για την «Κρυφή ομορφιά». Ο σκηνοθέτης δεν μπορεί να αποφασίσει ως προς το που θα οδηγήσει την ταινία του αφήνοντας ανάμεικτα συναισθήματα στο θεατή. Ο τελευταίος αρχικά πιστεύει ότι παρακολουθεί μια ανάλαφρη δραμεντί με στοιχεία φαντασίας, όμως από ένα σημείο και ύστερα παρακολουθεί ένα βαρύ ψυχόδραμα που τον κολλάει στον τοίχο και δεν τον αφήνει να πάρει ανάσα. Υπάρχουν πάντως κι αυτοί που γουστάρουν τα μελό αυτής της κατηγορίας καθώς το κλάμα λειτουργεί λυτρωτικά και διώχνει τις τοξίνες τους!

Κωνσταντίνος Καϊμάκης