Ο Εκλεκτός της Νύχτας

Ένας πατέρας (Michael Shannon) είναι αναγκασμένος να ζει σαν φυγάς, προκειμένου να προστατέψει τον γιο του Άλτον (Jaeden Lieberher). Οι ειδικές δυνάμεις του μικρού έχουν γίνει γνωστές σε κάποιες ομάδες φανατικών θρησκόληπτων που τον καταδιώκουν με πείσμα. Στα χνάρια τους όμως βρίσκονται και οι αστυνομικές αρχές- με τη συμμετοχή ανώτατων κυβερνητικών κλιμάκιων να ενσωματώνονται στις έρευνες- προκειμένου να αποκαλυφθεί η αλήθεια γύρω από τον Άλτον. Ο πατέρας με τη βοήθεια ενός φίλου θα ρισκάρει με την ίδια τη ζωή του και θα κάνει τα πάντα, όχι απλώς για να προστατέψει τον Άλτον, αλλά κυρίως για να τον βοηθήσει να εκπληρώσει το πεπρωμένο του…

Η ατμόσφαιρα που έχει χτίσει ο σπουδαίος storyteller Jeff Nichols στην τέταρτη ταινία του («Το καταφύγιο», «Ένα καλοκαίρι») είναι το ισχυρό ατού του. Πιο ισχυρό ακόμη κι από τις μεταφυσικές δυνάμεις του πιτσιρικά πρωταγωνιστή που ως άλλος κόμικ ήρωας εκτοξεύει μια εκτυφλωτική δεσμίδα φωτός από τα μάτια του, που τα προφυλάσσει φορώντας σχεδόν μόνιμα γυαλιά ηλίου. Όπως και στις προηγούμενες δουλειές του αμερικανού σκηνοθέτη, το ζητούμενο είναι το ανέφικτο, το ανεξήγητο, το μυστηριώδες και η γοητεία που ασκεί στις μάζες.

Είτε πρόκειται για μια παραβολή γύρω από το τέλος του κόσμου («Το καταφύγιο») είτε για μια ιστορία αγάπης χωρίς happy end («Ένα καλοκαίρι»), ο Nichols συνήθως αφηγείται τα θέματα του με όρους ρεαλισμού, σε συνθήκες καθημερινότητας και με γερά θεμέλια όπου πάνω τους χτίζονται οι διαπροσωπικές σχέσεις των ηρώων του.

Όλα αυτά μέχρι πρότινος. Ενώ στα αριστουργηματικά 2 τελευταία φιλμ του, το «κακό» ή το «μοιραίο», δεν αποκτούσε σχεδόν ποτέ μορφή ή έντονα χαρακτηριστικά, συντείνοντας στη διαμόρφωση μιας ακαταμάχητης, όπως προείπαμε, ατμόσφαιρας μυστηρίου, εδώ η συνταγή χαλάει. Στην προσπάθεια του ο σκηνοθέτης να δώσει ψήγματα αυθεντικότητας ή πειστικά τεκμήρια στην ούτως ή άλλως προβληματική (στα όρια της αφέλειας) ιστορία του, αναγκάζεται να προβεί σε βιαστικές επιλογές και σπασμωδικές κινήσεις.

Το φιλμ που ξεκινάει υπέροχα και γεμάτο πλούσιες ιδέες, ξεμένει γρήγορα από καύσιμα, με το δεύτερο μέρος να προδίδει αμηχανία και άγχος. Ο Nichols ως άλλος M. Night Shyamalan (δυστυχώς όχι της «Έκτης αίσθησης» αλλά των ανεκδιήγητων «Το συμβάν», «Lady in the water» και «After earth»), με θεματική που θυμίζει «Οιωνό» (μια άλλη ταινία του Shyamalan) και χωρίς σενάριο στο β μέρος, οδηγείται σε ένα φινάλε-παρωδία.

Είναι η φυσική κατάληξη όλης της προηγούμενης κατάστασης, που θυμίζει το κερασάκι μιας τούρτας η οποία ενώ απ΄ έξω δείχνει… λαχταριστή, στην πραγματικότητα όμως το εσωτερικό της είναι άγευστο και χωρίς μεράκι φτιαγμένο.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης