Hot or Not #212: Όλα όσα μας άρεσαν (ή μας χάλασαν) αυτή την εβδομάδα

Την εβδομάδα που πέρασε πήγαμε θέατρο και σινεμά, ακούσαμε μουσική, παρακολουθήσαμε την επικαιρότητα – και όσα κρατήσαμε θέλουμε να τα μοιραστούμε μαζί σας. Συγκεντρώσαμε ότι μάς κέντρισε το ενδιαφέρον και μάς ενθουσίασε ή μας απογοήτευσε!

Αν έχεις βρεθεί στο θέατρο Ήβη αυτή τη θεατρική σεζόν, τότε σίγουρα ξέρεις την απάντηση. Ναι, μπορεί, και μάλιστα καταφέρνει αβίαστα και με καλοσύνη να μάς συστήσει ξανά τον σπουδαίο Νίκο Ξυλούρη, αναβιώνοντας στιγμές αθέατες για πολλούς, ιστορίες πίσω από τα τραγούδια, τον πόνο και τον επαναστατισμό που έκρυβαν, τις μνήμες που έφεραν και ακόμα κουβαλούν με τιμή. Η παράσταση «Νίκος Ξυλούρης, Ο Αρχάγγελος της Κρήτης» δεν είναι απλώς μια μουσικοθεατρική υπερπαραγωγή προς τιμήν του αξέχαστου Κρητικού τραγουδιστή και λυράρη. Είναι μια υπενθύμιση ότι το τραγούδι του έγινε η φωνή του λαού, εκφράζοντας όσα πολλοί δεν μπορούσαν ή φοβόντουσαν να πουν σε μια εποχή που η ελευθερία διακυβευόταν. Ταυτόχρονα, μάς υπενθυμίζει ότι η ελπίδα για ελευθερία έχει πραγματική αξία μόνο όταν συνοδεύεται από τη συνεχή προσπάθεια για αλλαγή — γιατί η διεκδίκηση δεν γίνεται με τη σιωπή, αλλά με την αέναη προσπάθεια να ακουστεί η φωνή σου.

Η παράσταση κυλάει γρήγορα, ξεδιπλώνοντας με πολύ δημιουργικό και όμορφο τρόπο την ιστορία των παιδικών χρόνων του Ξυλούρη, προβάλλονται αποσπάσματα ταινίας γυρισμένα ειδικά για την παράσταση, ενώ ο θίασος αγκαλιάζει τις μελωδίες της ορχήστρας, πλαισιώνοντας την αφήγηση των βιωμάτων του. Στο άκουσμα της λύρας, ο Αιμιλιανός Σταματάκης μεταμορφώνεται – καθόλου αλαζονικά ή μιμητικά – και μάς συνεπαίρνει με τρόπο πρωτοφανή. Επιπλέον, η αγαπημένη Άλκηστις Πρωτοψάλτη προσφέρει μια αφήγηση πραγματικά μαγική, που ολοκληρώνει την εμπειρία με συγκίνηση και ένταση.
Γιώτα Ευθυμίου

Σε αίθουσα είδα μέσα στην εβδομάδα την «Τελευταία Κλήση» του Σερίφ Φράνσις, μια ταινία που προσωπικά μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος. Βασισμένη στη γνωστή αληθινή υπόθεση του Σορίν Ματέι, που συγκλόνισε την Ελλάδα πίσω στα 90s, μεταφέρει την αγωνία και την ένταση των γεγονότων που όλοι γνωρίζουμε, αφήνοντας παράλληλα τη μυθοπλασία να χτίσει μια κλειστοφοβική και ρεαλιστική ατμόσφαιρα. Οι Αυγουστίδης και Μπένος ξεχωρίζουν (για εμένα) ερμηνευτικά, αν και στο σύνολό του το καστ έχει μια πολύ καλή αλληλεπίδραση βοηθώντας την ιστορία να αποκτήσει αλήθεια και ρυθμό.

Παράλληλα, η ταινία κάνει ένα κοφτερό σχόλιο για τα ΜΜΕ και τον τηλεοπτικό «κανιβαλισμό», παρουσιάζοντας τον κακοποιό ως μέρος μιας μεγαλύτερης και πιο σκοτεινής αλυσίδας διαπλοκής. Αν και η εξέλιξη της ιστορίας είναι γνωστή, η σκηνοθεσία και το σφιχτό κλίμα κρατούν το ενδιαφέρον ζωντανό μέχρι το τέλος. Αν κάτι μου έλειψε, είναι ίσως μια πιο ανοιχτή ματιά στα δίκτυα διαφθοράς που υπαινίσσεται η ταινία, παρ΄όλα αυτά, στο σύνολό του, πρόκειται για ένα προσεγμένο και ατμοσφαιρικό αστυνομικό θρίλερ με σαφή κοινωνική ματιά. Έξτρα (χοτ) μπόνους για τα Διάφανα Κρίνα και το Μέρες Αργίας στους τίτλους τέλους!
Ευδοκία Βαζούκη

Στο Θέατρο Βέμπο παρουσιάζεται αυτή την περίοδο το πολυβραβευμένο μιούζικαλ «Η Οικογένεια Άνταμς», μια παράσταση για όλη την οικογένεια που καταφέρνει να συνδυάσει χιούμορ, μουσική και γκόθικ αισθητική, σε ένα ιδιαίτερα απολαυστικό αποτέλεσμα. Σε σκηνοθεσία της Θέμιδας Μαρσέλλου, βασίζεται στο διάσημο μιούζικαλ των Marshall Brickman και Rick Elice με μουσική του Andrew Lippa και έχει ήδη γνωρίσει μεγάλη επιτυχία διεθνώς.

Παρακολουθώντας την παράσταση, η πρώτη εντύπωση που μένει είναι η καλή ενέργεια και ο ρυθμός του μιούζικαλ. Η σκηνή γεμίζει με χορό, τραγούδι και χιούμορ, ενώ όλη η αισθητική της οικογένειας Άνταμς μεταφέρεται μέσα από τα σκηνικά, τα ρούχα και τις ερμηνείες των ηθοποιών. Οι ερμηνείες του θιάσου είναι δυναμικές και γεμάτες χαρακτήρα, με τους ηθοποιούς να καταφέρνουν να ισορροπήσουν ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και τη συγκίνηση, αποτυπώνοντας εξαιρετικά τους ήρωες που υποδύονται.

Η ιστορία επικεντρώνεται στην Wednesday (την οποία υποδύεται η Marseaux), την κόρη της οικογένειας Άνταμς, η οποία πλέον έχει μεγαλώσει και ερωτεύεται ένα “φυσιολογικό” αγόρι. Οι δύο νέοι αποφασίζουν να κανονίσουν ένα δείπνο στο σπίτι της οικογένειας Άνταμς, ώστε να γνωριστούν οι γονείς τους και να τους ανακοινώσουν τον έρωτά τους. Όταν όμως η παράξενη και σκοτεινή οικογένεια των Άνταμς συναντά την απολύτως συνηθισμένη οικογένεια του αγοριού, τίποτα δεν εξελίσσεται όπως αναμενόταν. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά από απρόβλεπτες και ξεκαρδιστικές καταστάσεις που θέτουν δύο βασικά ερωτήματα: τι σημαίνει τελικά «φυσιολογικό» και αν η δυνατή αγάπη μπορεί να ενώσει τις διαφορές.

Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο που αξίζει να αναφερθεί, είναι η πολύ καλή οργάνωση του χώρου και η εξυπηρέτηση του προσωπικού. Ως άτομο που χρησιμοποιώ αμαξίδιο, παρατηρώ πάντα την προσβασιμότητα ενός θεάτρου, γιατί δυστυχώς πολλοί χώροι δεν είναι όσο προσβάσιμοι θα έπρεπε. Στο Θέατρο Βέμπο όμως, υπάρχει φροντίδα για την πρόσβαση και την άνεση ατόμων με αναπηρία, ενώ το προσωπικό είναι πρόθυμο να βοηθήσει σε κάθε στάδιο της επίσκεψης. Προσωπικά τη χάρηκα πολύ και θα τη πρότεινα ανεπιφύλακτα! Η «Οικογένεια Άνταμς» αποτελεί μια ιδιαίτερα διασκεδαστική θεατρική πρόταση, προσφέροντας περίπου δύο ώρες γεμάτες γέλιο, μουσική, χορό και θεατρική μαγεία. Είναι μια εμπειρία που αξίζει να ζήσει κανείς από κοντά.
Άννα Μαρία Γαβριηλίδου

Η Sarah Kane έχει την τιμητική της τον τελευταίο χρόνο στη θεατρική σκηνή της Αθήνας αλλά και της Θεσσαλονίκης. Μία βόλτα στη συμπρωτεύουσα ήταν η αφορμή για να βρεθώ στο Φουαγιέ του Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, δίπλα στον Λευκό Πύργο, για την παράσταση που σκηνοθετεί η Χριστίνα Χατζηβασιλείου, το «ΛΑΧΤΑΡΩ» της Sarah Kane. Το Crave του 1998 είναι το τελευταίο που έγραψε η Βρετανίδα συγγραφέας πριν την αυτοχειρία της – και αυτό είναι κάτι που καταλαβαίνει κανείς όταν παρακολουθήσει το έργο. Τέσσερις φωνές, τέσσερις ηθοποιοί (Ιωάννης Αθανασόπουλος, Μομώ Βλάχου, Άννα Ευθυμίου, Γιάννης Παρασκευόπουλος), αλληλοσυμπληρώνονται σε μια ιδιότυπη αφήγηση — μετέωρη στον χρόνο και στον χώρο — σε ένα έργο που μιλάει για τις επώδυνες διαδρομές διαφυγής του μυαλού από τα τραύματα.

«Τρία καλοκαίρια πριν είχα πένθος. Δεν πέθανε κανένας, αλλά έχασα τη μητέρα μου». Αυτή η φράση μού έμεινε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο από εκείνα τα 55 λεπτά. Οι εξομολογήσεις, οι σκέψεις, οι κινήσεις, τα δάκρυα που δεν σταμάτησαν να τρέχουν ποτέ από το πρόσωπο της Άννας Ευθυμίου σε κρατούν σε εγρήγορση. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως συμβαίνουν όλα ταυτόχρονα και δεν προλαβαίνεις να ακούσεις τις δικές σου σκέψεις. Εγώ αντιλήφθηκα πως το συγκεκριμένο έργο της Kane, η οπτική της Χατζηβασιλείου και οι ερμηνείες των ηθοποιών βρίσκουν τον θεατή μέσα στο χάος των λέξεων και των τραυμάτων. Αν θέλετε να δραπετεύσετε από τις σκέψεις και τα σφάλματά σας, αυτή δεν είναι παράσταση για εσάς. Αν θέλετε, πάλι, να αντικρίσετε όλα όσα «λαχταράτε» (μα, τι ωραία λέξη) – όσο κι αν αυτό πονάει – κλείστε εισιτήριο.
Μαρία Βαλτζάκη

«Οι γυναίκες είναι από τη φύση τους ανταγωνιστικές». «Η γυναικεία φιλία είναι ένας μύθος». Πόσες φορές έχουμε βρεθεί αντιμέτωπες με παρόμοια στερεότυπα; Αυτά τα χιλιοειπωμένα τσιτάτα, ριζωμένα σε βαθιά μισογυνικές αντιλήψεις, προσπαθούν διαχρονικά να επιβάλουν ένα συγκεκριμένο αφήγημα: ;Oτι δεν υπάρχει χώρος για αληθινή αλληλεγγύη και ουσιαστική σύνδεση ανάμεσα στις γυναίκες. Όμως, η πραγματικότητα -όπως ακριβώς ξετυλίγεται μέσα από τη συγκλονιστική παράσταση «Η Πλεξούδα» στο Θέατρο Μεταξουργείο- είναι τελείως διαφορετική.

Το έργο, βασισμένο στο best-seller της Λετισιά Κολομπανί, αφηγείται την ιστορία τριών γυναικών που ζουν σε διαφορετικές γωνιές του πλανήτη. Μιλούν άλλες γλώσσες, πιστεύουν σε διαφορετικούς θεούς, δεν γνωρίζονται και δεν θα συναντηθούν ποτέ, ωστόσο οι ζωές τους διαπλέκονται αδιάρρηκτα. Η Γιασεμί Κηλαηδόνη, η Χρύσα Βακάλη και η Παναγιώτα Βλαντή (ερμηνεύοντας τις Σμίτα, Τζούλια και Σάρα αντίστοιχα) φέρνουν στη σκηνή μια αφοπλιστική γυναικεία δύναμη. Αντί να λυγίσουν, μένουν όρθιες. Η καθεμία ξεκινά τη δική της εξέγερση ενάντια σε πατριαρχικά και καπιταλιστικά συστήματα που ντύνονται με λέξεις όπως «πεπρωμένο», «παράδοση» ή «success story».

Η σκηνοθεσία της Κυριακής Σπανού υπογραμμίζει αυτή την αόρατη, πανίσχυρη σύνδεση: Η Σμίτα και η κόρη της Λαλίτα προσφέρουν τα μαλλιά τους ως θυσία στον θεό Βισνού. Τα μαλλιά αυτά γίνονται περούκα στη Σικελία, από την Τζούλια που παλεύει να σώσει τη βιοτεχνία της από την κατάρρευση. Τελικά, η περούκα ταξιδεύει στη Δύση και γίνεται η «πανοπλία» της Σάρα, μιας δικηγόρου που το αμείλικτο εταιρικό σύστημα απορρίπτει λόγω ασθένειας. Φεύγοντας από το θέατρο, καταλαβαίνεις πως σε πείσμα όλων, οι γυναίκες πάντα θα έχουμε η μία την άλλη.
Αριστούλα Ζαχαρίου

Σε έναν κόσμο γεμάτο spin-offs, reboots, prequels και sequels, το HBO Max τελευταία παίζει… δυνατά στο άθλημα της ανακύκλωσης. Το επιβεβαιώνει ξανά με το νέο trailer της reboot σειράς του Harry Potter, το οποίο (δικαίως) ήδη προκαλεί αντιδράσεις. Δεκαπέντε χρόνια μετά την τελευταία ταινία που έσπασε τα ταμεία θα έλεγε κανείς πως η ιστορία είχε τελειώσει εκεί που έπρεπε. Έγινε βέβαια μια προσπάθεια επέκτασης με το Fantastic Beasts and Where to Find Them, που όμως κατέληξε περισσότερο σε «ας κάνουμε ότι δεν το είδαμε».

Οπότε το ερώτημα έρχεται φυσικά: γιατί restart; Είναι απλώς θέμα χρημάτων; Η J. K. Rowling θέλει άλλη μια βόλτα στο θησαυροφυλάκιο; Ή μήπως ζούμε σε μια εποχή που το ρίσκο λέγεται «πρωτοτυπία» και η ασφάλεια λέγεται «ξαναζεσταμένο content»; Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: πέρα από το ίδιο το trailer, λείπει η σπίθα. Όλα είναι πιο σκοτεινά, πιο «κινηματογραφικά», πιο καλοτραβηγμένα αλλά και πιο άδεια. Βλέπουμε γνώριμες σκηνές, ίδιες ιδέες με διαφορετικούς ηθοποιούς. Λιγότερο συναίσθημα με περισσότερη τεχνική. Και κάπου εκεί έρχεται η απλή ερώτηση: ποιο το νόημα; Μάλλον δεν μιλάμε για επιστροφή σε έναν αγαπημένο κόσμο. Μιλάμε για ανακύκλωση με καλύτερο φωτισμό και προσωπικά; Δεν με έπεισε.
Δάφνη Τζώρτζη