Criminal
O Kevin Costner παίρνει πάνω του το φιλμ, δίνοντας πνοή σε ένα ρόλο ο οποίος χωρίς την παρουσία του μπορεί και να χανόταν κάτω από το αμέτρητο ξύλο, τη πληθώρα των εφέ και το βαρύ μακιγιάζ!
Ο πράκτορας της CIA Μπιλ Πόουπ (Ryan Reynolds) σκοτώνεται προσπαθώντας να ξεσκεπάσει τα ίχνη του περίφημου «Ολλανδού» (Michael Pitt), ενός χάκερ που απέκτησε πρόσβαση στο σύνολο των οπλικών συστημάτων των Η.Π.Α. Με τον θάνατο του Πόουπ, κάθε πληροφορία γύρω από τη δράση του «Ολλανδού» εξαφανίζεται. Όμως ο επικεφαλής της CIA στο Λονδίνο Κουόκερ Ουέλς (Gary Oldman) με τη βοήθεια του νευροχειρούργου δρ. Φρανκς (Tommy Lee Jones) επιχειρούν μια ανατρεπτική ιατρική επέμβαση χωρίς προηγούμενο.
Εμφυτεύουν το DNA του Πόουπ στις εγκεφαλικές συνάψεις του Τζέρικο Στιούαρτ (Kevin Costner), ενός επικίνδυνου κακοποιού με βαρύ ποινικό μητρώο, ο οποίος ωστόσο φαντάζει ως μοναδική περίπτωση συμβατότητας για μια πρακτικά αδύνατη επέμβαση. Στόχος είναι να συλλέξουν τις τελευταίες πληροφορίες του νεκρού πράκτορα που θα οδηγήσουν στον εντοπισμό του «Ολλανδού».
Η παραπάνω περίληψη απλώς μας εισάγει στο σύμπαν της κατασκοπικής περιπέτειας του Ariel Vromen. Μια συμπαθητική αφετηρία, βασισμένη σε επιστημονικά δεδομένα που τονίζουν την πιθανότητα μιας τέτοιας εμφύτευσης στο κοντινό μέλλον, η οποία δίνει την ελευθέρας στον Costner να συνεχίσει με δυναμικό – και πρωταγωνιστικό- τρόπο στο είδος της περιπέτειας όπου επανέκαμψε πρόσφατα («3 μέρες διορία», «Τζακ Ράιαν: Πρώτη αποστολή») μετά από μακρόχρονη αποχή.
Η συνέχεια του φιλμ, χωρίς να είναι απογοητευτική, δεν δικαιώνει απόλυτα τις αρχικές προσδοκίες. Πολλά συμβάντα αρνούνται να υιοθετήσουν τους στοιχειώδεις κανόνες της λογικής, η δράση ξεχειλώνει σε παντελώς αναίτια μονοπάτια, οι περισσότεροι χαρακτήρες του έργου (που τους υποδύονται μεγάλα ονόματα όπως οι Jones και Oldman) μένουν κάπου μεταξύ φθοράς και διακόσμησης. Όλα τα λεφτά όπως προείπαμε είναι ο Costner που προφανώς πείστηκε από την υπόθεση και το ταλέντο του σκηνοθέτη – κι όμως ο Ariel Vromen είναι ο άνθρωπος που υπέγραψε προ διετίας τον υπέροχο «Iceman»- δίνοντας πολλά παραπάνω από όσα απαιτεί ο μονοδιάστατος ρόλος του. Ειδικά στις σκηνές που ο Τζέρικο – με τη σύγχυση στο μυαλό του να θολώνει τη συμπεριφορά του προσδίδοντας ανθρωπιά σε στιγμές που κι ο ίδιος απορεί με τον εαυτό του- έρχεται σε επαφή με την οικογένεια του νεκρού πράκτορα, η ταινία αποκτά μια μη συμβατή με το είδος, τρυφερότητα και δραματική υφή που ξαφνιάζει ευχάριστα.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
