Ο Αργύρης Πανταζάρας νικητής του φετινού βραβείου Χορν

Να πως μια βράβευση στον μικρό (και μέγα) κόσμο του θεάτρου γίνεται πολιτικό γεγονός. Ο φετινός νικητής του βραβείου Χορν, ο Αργύρης Πανταζάρας διάλεξε έναν τέτοιο τρόπο – τον πιο δύσκολο – για να μοιραστεί και να διαδώσει την νίκη του.

Καταγγέλλοντας την αδικία και τον πόλεμο σε κάθε μορφή, την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και τα κλειστά σύνορα και κατανείμοντας το χρηματικό έπαθλο του βραβείου (αυτό που τόσοι κάτοχοι του έχουν μνημονεύσει ως λύση σε περιόδους ανεργίας ή απληρωσιάς) σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. «Ένα μέρος του ποσού θα δοθεί σε προμήθειες για τροφή και περίθαλψη των προσφύγων που η μόνη τους πατρίδα αυτή τη στιγμή είναι η ζωή. Το υπόλοιπο ποσό θα δοθεί για την ενίσχυση και την σίτιση στα σχολεία γιατί υπάρχουν παιδιά που μετά το τελευταίο κουδούνι δεν τους περιμένει ένα πιάτο φαΐ στο σπίτι. Αλληλεγγύη είναι η ευγνωμοσύνη για την ίδια τη ζωή» δήλωνε ο Αργύρης Πανταζάρας πάνω στο πόντιουμ του ομιλητή, δικαιώνοντας την ίδια ακριβώς στιγμή τον χρυσό σταυρό του Δημήτρη Χορν που φορούσε στο λαιμό του. Και την επιλογή στο πρόσωπο του – όχι μόνο για τους ρόλους τους οποίους με αξιοσύνη υποδύθηκε.

Ο Αργύρης Πανταζάρας στα 27 του χρόνια, αξιώθηκε να είναι υποψήφιος για τρεις ερμηνείες του μέσα σε μια χρονιά, τον μπεκετικό μονόλογο «ΑΩ» (τον οποίο και σκηνοθέτησε), τον ρόλο του τρελού στον «Βασιλιά Ληρ» σε σκηνοθεσία Τομάζ Παντούρ και τον Εκτορας στον φεστιβαλικό «Ρήσο» από την Κατερίνα Ευαγγελάτου. Παρότι μνημόνευσε τους συνεργάτες του σε κάθε μια από αυτές τις παραγωγές, επέλεξε να αφιερώσει το βραβείο σε δυο πρόσωπα που του άλλαξαν την ζωή: Στον Λευτέρη Βογιατζή «γιατί μέσα στα μάτια του είδα ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει» και στην σύντροφο του Ελλη «γιατί μέσα στα δικά της μάτια είδα ότι χωρίς την αγάπη και τον έρωτα ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει».

Το σίγουρο είναι πως ο Αργύρης Πανταζάρας οραματίζεται έναν κόσμο διαφορετικό, αλλιώς. «Αν ο πολιτισμός δεν μπορεί να φέρει την “ειρήνη” στον κόσμο τότε βαδίζουμε στο τέλος του πολιτισμού. Κι επειδή το να αλλάξει ο κόσμος είναι προσωπική υπόθεση, σας εύχομαι να το πάρετε προσωπικά» σημείωσε δικαιώνοντας και την ορμή της νιότης του.

Νωρίτερα ένας άλλος, αιώνιος έφηβος, ο Γιάννης Βογιατζής θυμόταν τον Δημήτρη Χορν, τον άνθρωπο που τον «βάπτισε» στο θέατρο, που για καιρό κυνηγούσε γυρεύοντας να του αποσπάσει μια συμβουλή – αν πρέπει να γίνει ηθοποιός. «Αν ο Χορν δεν παρουσιαζόταν στη ζωή μου να μου διδάξει την μανία, το πάθος που πρέπει να διακατέχει έναν ηθοποιό ίσως να μην είχα πάρει το σωστό δρόμο στο θέατρο. Χάρη σε εκείνον συνειδητοποίησα πόσο μεγάλος μόχθος είναι να λες την αλήθεια και στη ζωή και στη σκηνή. Η αλήθεια είναι συνυφασμένη με το θέατρο, η αλήθεια μπορεί να σώσει».

Είναι η 16η χρονιά που απονέμεται το βραβείο στη μνήμη του Δημήτρη Χορν και 18 χρόνια που συμπληρώνονται από την απώλεια του. Οπως σημείωσε και ο θεσμοθέτης του βραβείου, ο Σταμάτης Φασουλής, «δεν είναι μόνο που μας λείπει, αλλά είναι και ο τρόπος ζωής του στο θέατρο που έχει εκλείψει. Ο Τάκης Χορν καταργούσε τη σοβαροφάνεια μιλώντας για ποίηση».

Οι υπόλοιποι υποψήφιοι για το «Βραβείο Δημήτρης Χορν» για τη σαιζόν 2014-2015 (Φθινόπωρο 2014-Καλοκαίρι 2015), με αλφαβητική σειρά, ήταν οι ακόλουθοι:

Κωνσταντίνος Ασπιώτης για το ρόλο του Φρανκ-ν-Φέρτερ (Frank ‘n’ Furter) στο μιούζικαλ του Richard o’ Brien «Rocky Horror Show» , σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου (Rex).

Κωνσταντίνος Γώγουλος για: το ρόλο του Φρανκ Χάντερ στην «Εκδοχή του Μπράουνινγκ» του Τέρενς Ράττιγκαν, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη (Εμπορικόν). Και το ρόλο του Τζιμ Ο΄Κόνορ στον «Γυάλινο Κόσμο» του Τεννεσσή Ουίλλιαμς, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη (Εμπορικόν)

Γιώργος Παπαγεωργίου για το ρόλο του Babe (Μπέμπης) στο έργο του Τζεζ Μπάτεργουορθ «Mojo», σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου (Πόρτα).