Η Ολοκαίνουργια… Καινή Διαθήκη

Ο Θεός υπάρχει και μάλιστα ζει στις Βρυξέλλες. Όμως και δεν είναι τίποτα άλλο από ένας μικρόψυχος, δειλός, αντιπαθής ακόμα και στην ίδια του την οικογένεια τύπος, που προκαλεί συνεχώς δεινά στους ανθρώπους για δική του διασκέδαση. Από την άλλη, η 10χρονη κόρη του Εά (η αδελφή του Ιησού Χριστού για τον οποίο ο πατέρας του μιλάει με τα πιο απαξιωτικά λόγια: «ένας άχρηστος που το μόνο που κατάφερε ήταν να καρφωθεί σε ένα ξύλο σαν την κουκουβάγια»!), πλήττει αφόρητα στο μικρό διαμέρισμα. Μέχρι που μια μέρα επαναστατεί ενάντια στον πατέρα της, χακεύει τον υπολογιστή του και διαρρέει σε όλους τους ανθρώπους την ημερομηνία θανάτου τους. Σύντομα όλοι θα πρέπει να σκεφτούν τι θα κάνουν με τις ημέρες, μήνες, χρόνια που τους έχουν απομείνει.

Μια πρωτότυπη, έξυπνη και βέβηλη σάτιρα που όμως εξαντλείται γρήγορα και δεν αξιοποιείται όσο θα έπρεπε. Τα πιο εύστοχα και σπαρταριστά σκετς αφορούν το πρώτο ημίωρο όπου γινόμαστε μάρτυρες της σκανδαλιάρικης φύσης ενός εγωιστή και μισάνθρωπου Θεού. Όλα αυτά μέχρι να συμβεί το (ευρηματικό πάντως) τρικ της μικρής Εά -η οποία φέρνει κάπως σε «Αμελί» με την μεγαλοψυχία και την αστείρευτη φαντασία της- που φέρνει τα πάνω κάτω.

Όμως η ζημιά είναι μεγάλη κι ο Θεός τρέχει να τη διορθώσει, καθώς τρέμει τις απρόβλεπτες συνέπειες. Χαρακτηριστικά αναφέρει στη σύζυγό του (επίσης… Θεά αλλά άβουλη νοικοκυρά, με μοναδικά της χόμπι το πλέξιμο και οι αγώνες μπέιζμπολ, και αδιάφορη για όσα συμβαίνουν γύρω της): «όλο αυτόν τον καιρό κρατούσα τους ανθρώπους από τα… «μπαλάκια» τους κι ήταν ήσυχοι επειδή δεν γνώριζαν πότε θα πεθάνουν. Τώρα όμως…», τονίζοντας τη σοβαρή πιθανότητα να προκύψει χάος στη Γη τώρα που γνωρίζει ο καθένας την ημερομηνία θανάτου του.

Ο Van Dormael αντλεί την έμπνευση του από το σουρεαλιστικά αιρετικό και βέβηλο concept της αποκαθήλωσης του Θεού (τρέμω στη σκέψη του τι θα μπορούσε να συμβεί στον βέλγο σκηνοθέτη αν στη θέση του Θεού είχε βάλει τον… Μωάμεθ), για να αφηγηθεί μια ιστορία που έχει ως στόχο την αναζήτηση – αν όχι την επίτευξη- της προσωπικής ευτυχίας. Ο «μαγικός ρεαλισμός» του δεν είναι πάντα εύστοχος ή έστω… μαγικός, αλλά η διασκέδαση είναι εξασφαλισμένη σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό χάρη σε αυτό το βέβηλο, μαύρο χιούμορ, που πάντως υπάρχει πιθανότητα να ενοχλήσει ορισμένους ιδιαίτερα ευαίσθητους ή συνειδητοποιημένους στο θέμα της θρησκείας.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης