Πρόσωπα

Άλμπουμ#2: Κατερίνα Διδασκάλου

Η Κατερίνα Διδασκάλου ξεχωρίζει αγαπημένους ρόλους της και μοιράζεται μαζί μας όμορφες αναμνήσεις.

08.11.2015

Για κάποιες γυναίκες ο χρόνος είναι σύμμαχος που στο πέρασμά του προσθέτει πινελιές γοητείας στην εμφάνισή τους. Η Κατερίνα Διδασκάλου είναι σίγουρα μια από αυτές. Το διαπιστώσαμε κοιτάζοντας φωτογραφίες από παλαιότερους ρόλους που η ίδια ξεχωρίζει και σχολιάζει…

ΑΠΟΛΥΜΕΝΗ (2015-2016) του Αντώνη Τσιπιανίτη, στο θέατρο ΒΡΕΤΑΝΙΑ σε σκηνοθεσία του Κώστα Γάκη. Αρχίζει η πορεία της Μαριέττας μετά την Ερατώ… Η φωτογραφία τραβήχτηκε από το Νίκο Καρανικόλα το φωτογράφο της παράστασης στη διάρκεια της γενικής πρόβας 25 Οκτωβρίου. Χαρά, κούραση και αγωνία…

ΑΣΚΗΤΙΚΗ (Χειμώνας 2015-2016) του Νίκου Καζαντζάκη στο θέατρο ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ.
Αναμέτρηση με ένα τεράστιο φιλοσοφικό ποιητικό κείμενο. Το όραμα του σκηνοθέτη Πάνου Αγγελόπουλου που απλόχερα στάθηκε δίπλα μας σε όλες τις πρόβες, αρωγός στην πορεία της αναζήτησης, προσπάθησα να δώσω σ’ αυτή τη φωτογραφία που έγινε στα πλαίσια της επίσημης φωτογράφισης. Μάλλον προτιμώ τις φωτογραφίες “ΕΝ ώρα δράσης”!

ΤΡΩΑΔΕΣ του Ευρυπίδη στην Επίδαυρο Καλοκαίρι του 2013 σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Αμπαζή. Είχα το ρόλο της Ελένης. Μια υπέροχη συνεργασία! Μετά από τη συγκεκριμένη πρόβα ένας από τους φύλακες μου είπε: “ακουστήκατε ως το Λυγουριό!”

Στο καμαρίνι του θεάτρου ΣΗΜΕΙΟ ως Γιουλιάνε στην ΕNTA ΓΚΑΜΠΛΕΡ του Κωνσταντίνου Ρήγου. Η εξαιρετική συνάδελφος Μαριέττα Σγουρδαίου μου έκανε επίσκεψη για να “παίξουμε” λίγο μπροστά στον καθρέφτη. Ανοιξη 2015. Πέρασα υπέροχα και στις πρόβες και στις παραστάσεις!

Με την παράσταση Η ΠΟΡΝΗ ΑΠΟ ΠΑΝΩ του Αντώνη Τσιπιανίτη περιόδευσα σε όλη την Ελλάδα ! Εδώ μια φωτογραφία τραβηγμένη από έναν ερασιτέχνη φωτογράφο στην Ικαρία όπου έπαιξα το καλοκαίρι του 2015 σε ένα πετρόχτιστο θεατράκι μέσα στον αμπελώνα του Αφιανέ!

Η πρώτη φωτογραφία είναι στο απόγειο του πάθους της Ερατούς και η επόμενη μετά την κάθαρση με το κόκκινο φουστάνι να φεύγω μέσα στα αμπέλια!

Μοναδική εμπειρία! Την επόμενη μέρα περπάτήσαμε μαζί με τη φωτίστρια Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου 7 χιλ. μέχρι τον αμπελώνα όπου ήπιαμε ένα από τα ωραιότερα κρασιά του κόσμου που γίνεται με τον αρχαιοελληνικό τρόπο σε πιθάρια θαμμένα στη γη!

Μια σκηνή από την ταινία που έκανα με τον Eric Rohmer στο Παρίσι το 2005. Ο τίτλος της: ΤΡΙΠΛΟΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ και οι αναμνήσεις πολλές και υπέροχες. Αυτή η συνεργασία άνοιξε το δρόμο για τις επόμενες ξένες ταινίες που ήρθαν και έρχονται… Ο μεγάλος αυτός κύριος του ευρωπαϊκού κινηματογράφου μου έδωσε φτερά!