Love

Ποδαρικό του νέου χρόνου και το τηλέφωνο του Μέρφι (Karl Glusman), πατέρα ενός 2χρονου παιδιού και παντρεμένου με μια γυναίκα που δεν αγαπάει, χτυπάει. Στο μήνυμα που ακούει, η μητέρα της πρώην φιλένάδας του Ηλέκτρα (Aomi Muyock), τον ενημερώνει ότι η κόρη της έχει εξαφανιστεί εδώ και μερικές μέρες και φοβάται μήπως της έχει συμβεί κάποιο κακό. Αυτή είναι η αρχή μιας ατέλειωτης βροχερής παριζιάνικης μέρας, στη διάρκεια της οποίας ο Μέρφι θα ξαναθυμηθεί με οδύνη τα δύο ομορφότερα χρόνια της ζωής του. Αυτά που έζησε με την Ηλέκτρα.

Αβάν- γκαρντ σινεμά μαζί με μια πρόκληση στις αισθήσεις – αλλά και το… μάτι-, το ασυμβίβαστο ερωτικό δράμα του Gaspar Noé, ακροβατεί μεταξύ των ορίων του καλλιτεχνικού αριστουργήματος, της σοφτ πορνογραφίας και της υπερβολής. Ως συνήθως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Πρόκειται για ένα φιλμ δυνατό, αισθησιακό και γεμάτο υποσχέσεις που όμως δεν ολοκληρώνει ως όφειλε τα πεπραγμένα του. Ο ερωτισμός ξεφουσκώνει σύντομα, το σενάριο χάνεται στην επανάληψη μαζί με τα γυμνά κορμιά των πρωταγωνιστών και η πλήξη ακολουθεί την απώλεια του πάθους. Μέσα σε μια οδύσσεια διάρκειας 135 λεπτών παρακολουθούμε σε αμέτρητες «ζωγραφιές» αληθινού σεξ, το ερωτικό παραλήρημα του γάλλου σκηνοθέτη που αναμένεται να προκαλέσει πολλές αντιδράσεις όπως και τα παλιότερα έργα του («Μη αναστρέψιμος», «Μόνος εναντίον όλων»). Η τολμηρή οπτική του γάλλου δεν έχει όρια. Θέλει να τα πει και κυρίως να τα δείξει όλα. Καμιά λογοκρισία δεν τον σταματά, κανένας κανόνας κινηματογραφικής αφήγησης δεν τον περιορίζει. Με χρήση του 3D (στις σκηνές σεξ που… λερώνουν την κάμερα όταν ο ήρωας εκσπερματώνει), ενοχλητικές επαναληπτικές λήψεις στις έντονες σεκάς όπως εκείνη του χωρισμού των Μέρφι- Ελέκτρα, διαρκείς πειραματισμούς της κάμερας, άψογη άισθηση της σκηνικής αρχιτεκτονικής και του φωτισμού, αλλά κυρίως η τέλεια απεικόνιση της κόλασης που βυθίζεται ο ήρωας όταν συνειδητοποιεί πως αυτό που έχασε ήταν όχι μόνο η ευτυχία στη ζωή του αλλά η ίδια η ζωή, μετατρέπουν αυτό το αισθησιακό κινηματογραφικό παραλήρημα σε μοναδική εμπειρία ζωής. Τα λόγια του εκκολαπτόμενου σκηνοθέτη Μέρφι στο γιατί κάνει σινεμά είναι εύκολο να τα ταυτίσουμε με την άποψη του ίδιου του Noe: «Θέλω να απεικονίσω κάτι που δεν έδειξε ποτέ κανείς μέχρι τώρα στο σινεμά. Το συναίσθημα της σεξουαλικότητας». Pardon?