Γκρέις του Μονακό

Η Grace Kelly έγινε η Πριγκίπισσα του Μονακό όταν παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Ρενιέ το 1956. Ήταν ήδη ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του Χόλιγουντ, έχοντας βραβευτεί με Oscar και ο γάμος της χαρακτηρίστηκε ως «ο γάμος του αιώνα». Έξι χρόνια αργότερα, ανάμεσα στις δυσκολίες της εκπλήρωσης του ρόλου της, θέλει να γυρίσει πίσω στο Χόλιγουντ, για να παίξει στη νέα ταινία του Alfred Hitchkock. Τη στιγμή εκείνη η Γαλλία απειλεί με φορολόγηση και επικρατεί ένταση στις σχέσεις των δυο κρατών. Η Grace Kelly επιστρέφει και προσπαθεί να βοηθήσει αναζητώντας όμως παράλληλα και τη δική της ταυτότητα. Ήταν ακόμα ηθοποιός ή ολοκληρωτικά πλέον η Πριγκίπισσα του Μονακό;

Παγκοσμίως η ταινία έχει λάβει πολύ αρνητικές κριτικές. Οι κριτικοί έχουν διχαστεί για το κατά πόσον η Nicole Kidman ταίριαζε ή όχι, για να παίξει την Grace Kelly. Κατά τη γνώμη μου, ταίριαζε πολύ περισσότερο από όσο η Paz Vega, μια ισπανίδα σεξοβόμβα, να παίξει την Μαρία Κάλλας, ενώ ακόμα χειρότερος ήταν ο Robert Lindsay, που κατακρεούργησε το ρόλο του Ωνάση με το τελείως επιφανειακό παίξιμο του. Οι κριτικοί δεν λυπούνται καθόλου τον Tim Roth, που παίζει τον Πρίγκιπα Ρενιέ, κατηγορώντας τον ότι περισσότερο κάπνιζε στην ταινία, παρά έπαιζε. Εμένα, πάντως, αυτά δεν με ενόχλησαν τόσο, όσο η αφέλεια, που βγάζει μια ταινία, που θέλει να μας πείσει ότι δεν είναι μια ρομαντική ιστορία για την ηθοποιό που έγινε πριγκίπισσα στην πόλη της χλιδής, αλλά είναι κι ένα πολιτικό έργο!

Δεν είναι μια τυπική βιογραφική ταινία. Δεν αφηγείται τη ζωή μιας σταρ, σε όλη της τη διάρκεια. Περιγράφει μια μικρή περίοδο μερικών μηνών στις αρχές της δεκαετίας του 60, πολιτικά ταραγμένων, προσπαθώντας να μας δείξει ότι η Grace Kelly είχε μεγάλες πολιτικές ικανότητες. Η φιλοδοξία του σκηνοθέτη Olivier Dahan, όσο και του σεναριογράφου  Arash Amel να δημιουργήσουν ένα biopic με τόσο έντονο το πολιτικό στοιχείο, γύρισε μπούμερανγκ. 

H αλήθεια είναι πως το Πριγκιπάτο του Μονακό, είναι ένα θέρετρο της παγκόσμιας ελίτ, έχει δική του πίστα για φόρμουλα ένα και είναι ένα ανεξάρτητο κρατίδιο που αριθμεί μερικές δεκάδες χιλιάδες κατοίκους. Χωρίς να θέλουμε να το μειώσουμε, πρέπει να πούμε ότι ελάχιστα τρομακτικά ή ενδιαφέροντα στοιχεία μπορούν να συμβούν στην αυλή ενός τέτοιου κρατιδίου. Πόσο μάλλον, όταν οι θρόνοι σε όλο τον κόσμο έχουν τυπικές πλέον εξουσίες κι είναι ένα φολκλόρ του παρελθόντος που διατηρείται κυρίως για τουριστικούς λόγους. 

Η παρουσίαση της διένεξης του Πριγκιπάτου με τη Γαλλία του Ντε Γκολ ως ένας μεγάλος αγώνας ανεξαρτησίας ενός Δαβίδ εναντίον του Γολιάθ, μοιάζει αφελής. Πόσο μάλλον όταν οι Αμερικάνοι- έστω και διακριτικά- παρεμβαίνουν, για να βοηθήσουν την συμπατριώτισσα τους Πριγκίπισσα και το ταλαίπωρο Μονακό, από το να χάσει την ανεξαρτησία του. Οι ίδιοι Αμερικάνοι, που λίγα χρόνια αργότερα, θα ισοπεδώσουν το Βιετνάμ.

Κι επειδή ήθελαν να μας παρουσιάσουν το Μονακό σαν ένα τυραννισμένο κρατίδιο, χάνεται σε μεγάλο βαθμό κι η ευκαιρία να χορτάσει το μάτι του θεατή με εικόνες γκλαμουριάς από την τόσο αγαπητή στο διεθνές jet set πόλη. Κι η Grace Kelly της ταινίας είναι πιο πολύ μια πονεμένη, στα όρια του μελοδραματικού, αγωνίστρια σε έναν ξένο τόπο με τόσο διαφορετική κουλτούρα, παρά μια λαμπερή πριγκίπισσα. Δηλαδή, τα βασικά που θα περίμενε κανείς να δει σε μια τέτοια ταινία (χλιδή και θέαμα) δεν τα βρίσκει, για να μάθει ανούσιες λεπτομέρειες από έναν παρασκηνιακό ψευδοπόλεμο του μικροσκοπικού κρατιδίου με τον Πρόεδρο της Γαλλίας Ντε Γκολ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Η “Γκρέις του Μονακό” κινείται στη συνήθη μετριότητα των περισσότερων biopics που εμφανίζονται στους κινηματογράφους τα τελευταία χρόνια. Τα πολιτικά ζητήματα, που θέτει, δεν ανεβάζουν επίπεδο στην ταινία, αλλά μάλλον το χαμηλώνουν, γιατί είναι αφελή και ανούσια.

Γιώργος Σμυρνής