Get On Up – The James Brown Story
Ο Μικ Τζάγκερ υποκλίνεται στο ταλέντο του Τζέιμς Μπράουν και αναλαμβάνει την παραγωγή της biopic του θρυλικού τραγουδιστή που μας αποκαλύπτει τον άνθρωπο πίσω από το θρύλο. Ο Τσάντγουϊκ Μπόουζμαν ενσαρκώνει το θρυλικό «Νονό» της soul funk που άλλαξε τη μουσική ιστορία, τον μοναδικό Τζέιμς Μπράουν.
Ο Μπράουν γεννήθηκε στη Νότια Καρολίνα μεσούσης της οικονομικής κρίσης, το 1933, και μεγάλωσε στο περιθώριο, δίχως κανόνες και οικογενειακά πρότυπα. Φαινόταν, όμως, εξαρχής, πως ήταν προορισμένος να ανατρέψει και τους κανόνες της μουσικής βιομηχανίας. Στη σκηνοθεσία της ταινίας που ανατρέχει τη ζωή του μουσικού ειδώλου, από τα δύσκολα και φτωχικά παιδικά του χρόνια μέχρι την ανάδειξή του σε εμβληματικό πρόσωπο του 20ου αιώνα, βρίσκουμε τον Τέιτ Τέιλορ, πρώην ηθοποιό και νυν σκηνοθέτη, τον οποίο πρωτοείδαμε στα Όσκαρ με την υποψήφια για 4 Όσκαρ ταινία του Οι Υπηρέτριες -The Help.
Το πρόβλημα με τις περισσότερες βιογραφικές ταινίες των τελευταίων ετών είναι πως αν έχει δει μία, τις έχεις δει τελικά όλες! Σε συντριπτικό ποσοστό ακολουθούν την ίδια συνταγή. Τι κι αν παρουσιάζουν τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες, από διαφορετικές χώρες, σε διαφορετικό τομέα (πολιτικούς, μουσικούς κτλ), έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς σε γενικές γραμμές την ίδια ταινία. Οικογενειακά προβλήματα, διαφορετικότητα (μαύρος, μετανάστης, ανύπαντρη μητέρα κτλ) και προκατάληψη εις βάρος, ανέλπιστη επιτυχία κόντρα στα προγνωστικά, το γκρίζο πρόσωπο της καταξίωσης, προσπάθειες να παρουσιαστούν σκοτεινές πλευρές του χαρακτήρα, ώστε να μη γίνεται αγιογραφία, κάποιες μελό στιγμές- αυτά τα βλέπεις σχεδόν σε όλες αυτές τις ταινίες, οι οποίες εστιάζουν κυρίως στα προσωπικά του χαρακτήρα. Και όταν ο κεντρικός χαρακτήρας είναι μουσικός, μπαίνουν και διάφορα τραγουδάκια, με vintage άρωμα, που μας φέρνουν σε επαφή με ξεχασμένες ή αξέχαστες μελωδίες του παρελθόντος.
Έτσι και το “Get On Up – The James Brown Story” ακολουθεί μια συγκεκριμένη συνταγή, που νομίζεις ότι βγαίνει από κάποιο εγχειρίδιο δημιουργίας biopic. Σε λίγα σημεία παρουσιάζει σκηνοθετικό ενδιαφέρον, κυρίως στον ιδιαίτερο, συχνά μη γραμμικό τρόπο, που παρουσιάζει την ιστορία του Μπράουν. Η πιο δημιουργική σκηνή του έργου είναι η μάχη των μαύρων παιδιών στην αρένα με δεμένο το ένα χέρι, για την τέρψη των πλούσιων λευκών, με την ορχήστρα να παίζει μουσική.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Προβλέψιμη βιογραφική ταινία, που απευθύνεται κυρίως στους φαν της φανκ και της σόουλ.
Γιώργος Σμυρνής
