Η εκδίκηση του Ender

Μετά από μια καταστροφική επίθεση των εξωγήινων Formics που η μορφή τους προσιδιάζει σε αυτή του εντόμου, οι κάτοικοι της Γης αφυπνίστηκαν και ξεκίνησαν να προετοιμάζονται για μια ενδεχόμενη δεύτερη επίθεση. Γι’ αυτό το σκοπό συγκέντρωσαν τα πιο έξυπνα παιδιά από όλο τον κόσμο, ώστε να ανατραφούν και να εκπαιδευτούν ως πολεμιστές στο Σχολείο του Πολέμου, ένα διαστημικό σταθμό, όπου θα ανταγωνιστούν μεταξύ τους για να αναδειχθεί ο ανώτατος διοικητής των παγκόσμιων στρατιωτικών δυνάμεων. O Ender Wiggins (Asa Butterfield) είναι αυτός που ξεχωρίζει από την αρχή. Υπερτερεί έναντι των υπολοίπων, αφού διαθέτει ένα σπάνιο συνδυασμό ευφυΐας και στρατηγικών ικανοτήτων. Καθώς, όμως, το αγόρι προετοιμάζεται για την τελική δοκιμασία, εγείρονται κάποιες αμφιβολίες μέσα του για την αποστολή που καλείται να αναλάβει. Είναι αυτός, άραγε, ο πιο πρόσφορος τρόπος, για να επιτευχθεί η ειρήνη;

Το έργο προσπαθεί να γίνει πιο ώριμο από μια τυπική sci-fi περιπέτεια, αλλά δεν τα καταφέρνει, δημιουργώντας ένα αφελές αποτέλεσμα. Ένα εκνευριστικό μικρομέγαλο (Asa Butterfield) θα γίνει μέσα σε λίγες μέρες ο φοβερός ηγέτης, πάνω στον οποίο όλη η γη θα αποθέσει τις ελπίδες της για επιβίωση. Μία αδιάφορη και ρηχή ερμηνεία του “μέντορά” του στο έργο Harisson Ford, κάποιες ενδιαφέρουσες εικόνες, όπου ο ψηφιακός κόσμος μπλέκει με την πραγματικότητα και μια αδιάφορη, ηθικοπλαστικού τύπου ανατροπή στο φινάλε. Εξωγήινοι που μοιάζουν με έντομα- χωρίς να μας εξηγεί κανείς το γιατί- προσθέτουν κάτι παραπάνω σε γραφικότητα σε αυτή την εξωφρενική υπόθεση.

Η εκδίκηση του Ender μας δείχνει με αφέλεια την ιδιοφυή ηγεσία, κάτι που από μόνο είναι οξύμωρο. Επίσης, γίνεται αταίριαστα ηθικοπλαστικό, έχει μια μη πειστική ιστορία και μας λέει, τελικά, ότι οι άνθρωποι πρέπει πάντα να νικάνε, ακόμα κι αν είναι οι “κακοί”. 

Γιώργος Σμυρνής