Το Δαχτυλίδι Της Φωτιάς

Όταν λεγεώνες τρομακτικών πλασμάτων – γνωστά ως Καϊτζού – αρχίζουν να εφορμούν από την θάλασσα, ξεκινά ένας πόλεμος που θα στοιχίσει εκατομμύρια ζωές και θα εξαντλήσει τους πόρους της ανθρωπότητας. Προκειμένου να ανταπεξέλθουν οι άνθρωποι στις επιθέσεις των γιγαντιαίων Καϊτζού, κατασκεύασαν ένα ειδικό όπλο: ογκώδη ρομπότ – τα Γιάγκερ – τα οποία ελέγχονται ταυτόχρονα από δύο πιλότους των οποίων οι εγκέφαλοι είναι συνδεδεμένοι με μία γέφυρα νευρώνων. Όμως, ακόμα και τα Γιάγκερ αποδεικνύονται λίγα μπροστά στη μήνη των Καϊτζού. Λίγο πριν την οριστική ήττα, οι δυνάμεις που προασπίζονται το ανθρώπινο είδος, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να στραφούν σε δύο μάλλον απίθανους ήρωες – έναν ξεπεσμένο πρώην πιλότο (Τσάρλι Χάναμ) και μια άπειρη δόκιμη (Ρίνκο Κικούτσι). Οι δυο τους θα ενώσουν τις δυνάμεις τους για να πλοηγήσουν ένα θρυλικό και φαινομενικά ξεπερασμένο Γιάγκερ από το παρελθόν. Αυτοί οι δύο θα κληθούν να προστατέψουν την ανθρωπότητα, καθώς είναι η τελευταία της ελπίδα πριν την αποκάλυψη.

Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο είναι ένας ικανότατος σκηνοθέτης που στις καλύτερες στιγμές του (πχ «Ο Λαβύρινθος Του Πάνα») μπορεί να συνδυάσει το πραγματικό με το φανταστικό και να δέσει το δράμα με την παραμυθένια οπτική πανδαισία. Εδώ έχει μάλλον πιο ταπεινές φιλοδοξίες, θέλοντας να κάνει ένα blockbuster που εμπνέεται από τη Ασία και ειδικά αποτελεί φόρο τιμής στη γιαπωνέζικη παράδοση των anime και των ταινιών τύπου «Γκοτζίλα». Αυτό που δεν μπορούσαν να κάνουν λόγω ανεπαρκών μέσων οι παλιές ταινίες των στούντιο Toho και Daiei και πετύχαιναν μόνο με το κινούμενο σχέδιο τα anime, το καταφέρνει και με το παραπάνω το «Pacific Rim»: Ως ογκώδες θέαμα και ως τεχνικό επίτευγμα είναι εντυπωσιακό, ενδεικτικό ενός παθιασμένου ταλέντου που απέχει έτη φωτός από τους τενεκέδες του Μάικλ Μπέι. Μακάρι να υπήρχε και ένα πιο ουσιαστικό σενάριο με χαρακτήρες που δεν είναι αδιάφορα χάρτινα κλισέ…

Θοδωρής Τσιάτσικας