Λίνκολν

Η ταινία παρακολουθεί τους τελευταίους τέσσερις μήνες της ζωής ενός από τους πιο σημαντικούς προέδρους της Αμερικής, του Αβραάμ Λίνκολν (Ντάνιελ Ντέι-Λιούις). Ο αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος ακόμα μαίνεται, και ο Λίνκολν αντιλαμβάνεται πόσο σημαντικό είναι να περάσει στο σύνταγμα η τροποποίηση που θα δώσει τέλος στο θεσμό της δουλείας. Σε μια μάχη ενάντια στο χρόνο, προσπαθεί με κάθε μέσο να κινητοποιήσει πολιτικούς συμμάχους και εχθρούς στην προσπάθειά του να τερματίσει την πιο αιματοβαμμένη σύγκρουση της χώρας, τον εμφύλιο πόλεμο, και ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας βάζοντας τέλος στη δουλεία και επαναφέροντας την Ένωση της Αμερικής.

Σοβαρό και φιλόδοξο, τεχνικά και ερμηνευτικά ολοκληρωμένο, το «Λίνκολν» είναι το είδος του φιλμ που είναι αναμενόμενο να συγκεντρώνει 12 υποψηφιότητες για Όσκαρ. Σε κάποιες περιπτώσεις ο Στήβεν Σπήλμπεργκ δεν αντιστέκεται στη φυσική του τάση για την εκβιαστική συγκίνηση, αλλά συνολικά υπηρετεί με σχετική αυτοσυγκράτηση το πλούσιο σε λεκτική αντιπαράθεση σενάριο του Τόνι Κούσνερ που έχει διπλό στόχο: Να δώσει ένα ανθρώπινο πρόσωπο σε μια μυθική μορφή της αμερικάνικης ιστορίας και να φωτίσει τις παρασκηνιακές πολιτικές διαδικασίες ως το μέσο που αγιάζει τον μεγάλο σκοπό – το τέλος του εμφυλίου και της δουλείας. Το έργο που έχει γίνει στους τεχνικούς και καλλιτεχνικούς τομείς είναι αναμενόμενα άψογο, ενώ και οι ερμηνείες είναι σε υψηλό επίπεδο. Εντυπωσιακός ο Ντάνιελ Ντέι-Λιούις στον τρόπο που (κυριολεκτικά) ενσαρκώνει ένα Λίνκολν με ανθρώπινες αδυναμίες όσο και με ένα μείγμα θυμοσοφίας, πολιτικού πραγματισμού και αίσθησης ιστορικής ευθύνης.

Θοδωρής Τσιάτσικας