Ανώνυμος

Βρισκόμαστε στην Αγγλία της Ελισαβετιανής περιόδου, σε μια εποχή όπου οι πολιτικές ίντριγκες, οι ερωτικές ατασθαλίες και οι κάθε είδους δολοπλοκίες αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητας της Βασιλικής Αυλής. Η ιστορία ξεκινάει με τη σύλληψη του θεατρικού συγγραφέα Μπεν Τζόνσον. Αυτόν είχε προσεγγίσει ο διανοούμενος Έντουαρντ Ντε Βιρ, 17ος Κόμης της Οξφόρδης, κάποτε πάμπλουτος και ευνοούμενος της βασίλισσας. Αφοσιωμένος στο πάθος του για τη συγγραφή –κάτι που όμως δεν ταιριάζει με τη θέση του- και αναγνωρίζοντας τη δύναμη που ασκεί το θέατρο στις λαϊκές μάζες και τη δυνατότητά του να επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις, ο Κόμης πείθει τον Τζόνσον να αναλάβει εκείνος την πατρότητα των έργων, όμως την ευκαιρία αρπάζει τελικά ένας άξεστος και αμόρφωτος ηθοποιός, ο οποίος ακούει στο όνομα Γουίλιαμ Σαίξπηρ…
Αν προσπεράσουμε την εμμονή σε, επιεικώς αμφισβητούμενες θεωρίες συνομωσίας, μπορούμε να δούμε μια ενδιαφέρουσα δραματική περιπέτεια εποχής. Ο Ρόλαντ Έμεριχ, γνωστός από θεαματικά αλλά κούφια μπλοκμπάστερ, αν μη τι άλλο ξέρει να στήνει μια μεγάλη παραγωγή και η ανάπλαση του ελισαβετιανού Λονδίνου είναι πολύ καλή, ενώ αξιόλογοι ηθοποιοί υποστηρίζουν το εγχείρημα. Η ιστορία δίνει μεγάλο βάρος σε πολιτικές και ερωτικές ίντριγκες (με μεγάλο βαθμό ιστορικής αυθαιρεσίας) και η παρέλαση προσώπων με διαρκή μπρος-πίσω στο χρόνο μπορεί να μπερδέψει το θεατή. Στο επίκεντρο τελικά είναι η παρουσία του Ρις Ίφανς ως Κόμης της Οξφόρδης, ενώ δευτερεύων (και εντελώς μονοδιάστατος) είναι ο χαρακτήρας του Σαίξπηρ.

Θοδωρής Τσιάτσικας