Film Socialisme

 Ένα κρουαζιερόπλοιο διασχίζει τη Μεσόγειο. Ένας εγκληματίας πολέμου με την εγγονή του, ένας Γάλλος και ένας Ρώσος αστυνομικός, ένας Παλαιστίνιος πρέσβης, ο Αλέν Μπαντιού και η Πάτι Σμίθ είναι μερικοί από τους επιβάτες και δίνουν την αφορμή για διαλόγους σε διαφορετικές γλώσσες και για διαφορετικά θέματα. Η σταθερά που διατρέχει τα πάντα είναι η επίσκεψη σε τοποθεσίες πασίγνωστων μύθων – αρχαίων και πιο πρόσφατων, «αληθινών» ή «ψεύτικων»: Αίγυπτος, Παλαιστίνη, Ελλάδα, Νάπολη, Βαρκελώνη, Οδησσός… Α, και μια οικογένεια που δέχεται στο γκαράζ της την ‘εισβολή’ ενός τηλεοπτικού συνεργείου…

Η περιγραφή της υπόθεσης μάλλον δεν είναι κατατοπιστική, όπως δεν ήταν και κατατοπιστικοί οι υπότιτλοι (σε ιδιότυπα, σαρκαστικά αγγλικά) που είχε διαλέξει ο Γκοντάρ στην προβολή της ταινίας στις Κάννες. Εδώ τη βλέπουμε με ‘κανονικούς’ υπότιτλους, όμως η κινηματογραφική γλώσσα της θα βρει ανταπόκριση μόνο στους αμετανόητους οπαδούς του πάλαι ποτέ ‘τρομερού παιδιού’ του νέου κύματος, που στα γεράματα έχει ακόμα διάθεση να παίξει με τη χρήση του βίντεο. Θα μπορόυσε και θα ήθελε να είναι ένα σχόλιο για την πορεία της Ευρώπης, αλλά είναι περισσότερο ναρκισσιστική αντανάκλαση των εμμονών του Γκοντάρ, με αδιαφορία για τη γραμμική αφήγηση, βαρύγδουπες δηλώσεις να εναλλάσσονται με παιγνιώδη διάθεση, όμορφα (πάντα) κορίτσια να διαβάζουν βιβλία, κάποιες σινεφίλ αναφορές, τραχύ συμβολισμό αλλά και καλλιγραφία, και –που και που- κάποιες σπίθες ενδιαφέροντος.

Θοδωρής Τσιάτσικας