Η Τελευταία Ακροβάτις της Μαδρίτης
Έρωτας και αίμα, θέαμα και εκδίκηση, γκροτέσκο χιούμορ και πολιτική παραβολή, σε μία ενδιαφέρουσα όσο και αλλοπρόσαλλη ταινία από την Ισπανία.
1937, Ισπανικός Εμφύλιος: O Παλιάτσος ενός τσίρκου, επιστρατευμένος από την Πολιτοφυλακή, ηγείται με αμφίεση κλόουν του λουτρού αίματος κραδαίνοντας μια ματσέτα εναντίον των στρατιωτών της Εθνοφυλακής του Φράνκο. 1973, Μαδρίτη: Ο Χαβιέρ, ο γιος του παλιάτσου που ζητά εκδίκηση, βρίσκει δουλειά ως Λυπημένος Παλιάτσος σε ένα τσίρκο, όπου θα γνωρίσει τον Σέρχιο. Ο Σέρχιο είναι ο βίαιος αστέρας του τσίρκου ως Τρελός Παλιάτσος και ο εραστής της Νατάλια, της σαγηνευτικής αλλά και σκληρής ιπτάμενης ακροβάτιδας. Αυτή είναι και η αρχή της ιστορίας στην οποία ο Χαβιέρ και ο Σέρχιο, ωθούμενοι από έρωτα, οργή, απελπισία και λαγνεία, θα οδηγηθούν σε μια σύγκρουση μέχρις εσχάτων για να κερδίσουν την αγάπη της τελευταίας ακροβάτιδας της Μαδρίτης…
Ο Άλεξ Ντε Λα Ιγκλέσια, περισσότερο γνωστός για τις κωμωδίες του, υπογράφει εδώ την πιο φιλόδοξη και απρόβλεπτη ταινία του. Προσπαθεί να πετύχει ένα μείγμα από ερωτικό δράμα και αιματηρή ιστορία εκδίκησης σαν ιστορική παραβολή για την Ισπανία της φρανκικής δικτατορίας, με στοιχεία χιτσκοκικού θρίλερ και μαύρο χιούμορ που καθώς περνάει η ώρα γίνεται όλο και πιο γκροτέσκο. Ιδιαίτερη αν και με πλήθος αναφορές, με το στυλ της να θυμίζει μάλλον τις πιο ακραίες στιγμές του Ντε Πάλμα, στερείται μέτρου και συνοχής αλλά όχι και ενδιαφέροντος. Χαρακτηρίζεται από μια υπερβολή και ένα θράσος που μπορεί να προκαλέσει από απώθηση μέχρι θαυμασμό. Ο Ταραντίνο πάντως το εκτίμησε, οδηγώντας στη βράβευση της ταινίας στο Φεστιβάλ Βενετίας.
Θοδωρής Τσιάτσικας
