Έκθεση του Βασίλη Βασιλακάκη

Αποκόπτοντας αντικείμενα από το φυσικό τους περιβάλλον και τοποθετώντας τα σε ουδέτερο χώρο, επιδιώκει να δώσει έμφαση στην ζωγραφική πράξη.

Με μικροαφηγήσεις, υπογραμμίζοντας την υπόσταση του ασήμαντου, ανατρέπει την αιτιοκρατική αντίληψη του ρεαλισμού, προσπαθώντας να αποτυπώσει το απειροελάχιστο φορτισμένο με ψυχική αλήθεια. Επιλέγει τη μοναξιά για να εκμαιεύσει το ουσιώδες μέσα από την εύγλωττη σιωπή της απομόνωσης, με εμμονές αλλά και επιμονή, διορατικότητα, αισθητηριακή εγρήγορση, πνευματική διαύγεια και αδιαφορία για τη μεγάλη αφήγηση.

Αμφισβητεί τα καθιερωμένα όρια του πραγματικού και σηματοδοτεί την ανίχνευση ενός χώρου πίσω και κάτω από τα φαινόμενα, προτείνοντας την αποκοπή από τη συμβατική πραγματικότητα.