Χάρης Χαραλάμπους Καζέπης: Θέλω να μην φοβάμαι την περιπέτεια

Πάνε μόνο λίγες ημέρες, όπου ο Χάρης Χαραλάμπους Καζέπης επέστρεψε από το TXT Festival, προσκεκλημένος με τη σκηνοθέτρια Σοφία Αντωνίου από το Κρατικό Θέατρο της Νάπολη για να παρουσιάσουν τον «Οιδίποδα τύραννο», τον επιτυχημένο μονόλογο πάνω στην τραγωδία του Σοφοκλή – παράσταση που θα επαναληφθεί από την Άνοιξη στο Θέατρο Σφενδόνη.

Ο «Οιδίποδας» φάνηκε να είναι μια παράσταση σημείο αναφοράς στην 20ετή πορεία του ηθοποιού, όχι μόνο για την καθολική αποδοχή της, μα κυρίως γιατί συνέβη ως ένα «φτιάξ’το μόνο σου» εγχείρημα, για το οποίο δούλεψε περισσότερους από οκτώ μήνες. Τίμησε έτσι, το βάπτισμα του στο πλευρό του – γνωστού για τις εξαντλητικές πρόβες – Λευτέρη Βογιατζή παίζοντας στον Χορό της θρυλικής «Αντιγόνης» του 2006. Και φυσικά επιβεβαίωσε στον εαυτό του πως η προσωπική πρωτοβουλία, το ρίσκο, οι δικές του ιδέες δεν έχουν άλλο χρόνο να περιμένουν.

Εντούτοις, αυτό το χειμώνα, ο Χάρης Χαραλάμπους Καζέπης έγινε αποδέκτης δύο προτάσεων που δεν μπορούσε να αρνηθεί: να παίξει στον πολυσυζητημένο «Γίγαντα» του Μαρκ Ρόζενπλατ που αναφέρεται στο πραγματικό συμβάν της δημόσιας διαμάχης του συγγραφέα Ρόαλ Νταλ κατά την ισραηλινή εισβολή στο Λίβανο του 1983 – μια παράσταση σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σκεύα – αλλά και να υποδυθεί τον Έλληνα ζωγράφο Θεόφιλο σε σκηνοθεσία της ‘Ολιας Λαζαρίδου. Έργα που τον φέρνουν στην ωραία συνθήκη να ερμηνεύσει καλλιτέχνες, υπαρκτά πρόσωπα, να επεξεργαστεί τη σημασία της ηθικής πλευράς ενός δημιουργού και να απαντήσει φωναχτά για τις προσωπικές αξίες που τον οδηγούν πάνω και κάτω από τη σκηνή. Με όποιο κόστος.

Δύο ρόλοι αυτόν τον χειμώνα για τον Χάρη Χαραλάμπους Καζέπη: Στον “Γίγαντα” και στον “Θεόφιλο sold”.

Η προσπάθεια να οδηγούνται κάπως, κάπου τα πράγματα είχε ξεκινήσει πριν από τον Οιδίποδα. Όμως, πράγματι, πριν συνεργαστούμε με τη Σοφία Αντωνίου διένυα μια κρίσιμη καμπή στη ζωή και στη δουλειά μου και έπρεπε να αποφασίσω, έπρεπε να μην περιμένω. Ήθελα να κάνω τον Οιδίποδα και δεν έβλεπα να έρχεται από πουθενά. Οπότε, ήταν η στιγμή να απαντήσω ποιος ηθοποιός θέλω να είμαι, ποιο θέλω να είναι το καλλιτεχνικό μου αποτύπωμα. Έχοντας δε, δει τις πτυχιακές εξετάσεις της Σοφίας στο Εθνικό την προσκάλεσα ακαριαία να συνεργαστούμε. Ο Οιδίποδας ήταν μια τρέλα που είπαμε να κάνουμε.

Θέλω να είμαι ένας καλλιτέχνης που παίρνει ρίσκα, που δεν φοβάται να βγαίνει μπροστά, χωρίς κρατήματα, με όποιο κόστος

Θέλω να είμαι ένας καλλιτέχνης που παίρνει ρίσκα, που δεν φοβάται να βγαίνει μπροστά, χωρίς κρατήματα, με όποιο κόστος, να εξερευνώ μεγάλα ποιητικά κείμενα και να μην φοβάμαι να σηκώνω στις πλάτες μου ρόλους-τοτέμ. Κι αν αποτύχω δεν πειράζει. Για μένα η άσκηση του ηθοποιού είναι το παν κι αν έρθει ή δεν έρθει η αποδοχή είναι δευτερεύον. Εξάλλου, η αγορά κινείται με συγκεκριμένο τρόπο και δεν θέλω να περιμένω να φτάσουν σε μένα οι προτάσεις, αλλά να τις κυνηγάω κι εγώ. Θυμάμαι στους «Πέρσες» η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη μου είπε «μην περιμένεις να σου έρθουν τα πράγματα, πάρε πρωτοβουλίες». Κι αυτή η προτροπή μου σφηνώθηκε στο νου και μου έδωσε θάρρος. Δεν είχα να χάσω κάτι.

“Για μένα η άσκηση του ηθοποιού είναι το παν κι αν έρθει ή δεν έρθει η αποδοχή είναι δευτερεύον”, εξηγεί.

Βαριέμαι πολύ να είμαι ο ίδιος. Θέλω να μεταμορφώνομαι, να δοκιμάζω από την σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη έως του Γιάννη Σκουρλέτη. Ειδικά στο Γιάννη χρωστάω πολλά, γιατί αυτός κι αν δεν φοβάται. Ο ένας από τους δύο ήρωες που υποδύομαι φέτος, ο εκδότης Τομ Μάσλερ στον «Γίγαντα» λέει πως «η διαφορά είναι στην περιπέτεια». Κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο. Εξ ου και γλιστράω από το ένα στο άλλο, χωρίς ενδοιασμούς: από το αρχαίο δράμα, τον ρεαλισμό και τον ποιητικό ρεαλισμό έως τη λογοτεχνία στο θέατρο. Θέλω να μην φοβάμαι την περιπέτεια. Η΄ όπως λέει ο Σαμψών Ρακκάς δια στόματος Θεόφιλου: «δεν υπάρχει ομορφιά χωρίς φτερά».

Βαριέμαι πολύ να είμαι ο ίδιος από τη μια παράσταση στην άλλη

Τελειώνοντας τη σχολή δεν ήξερα τι ακριβώς θέλω να κάνω, αλλά το ίδιο καλοκαίρι ήρθε η «Αντιγόνη» του Λευτέρη Βογιατζή. Κι αυτό με έστρεψε προς μια κατεύθυνση: αναρωτήθηκα ποια είναι η θέση μου ανάμεσα σε τόσο σπουδαίους ηθοποιούς και συντελεστές. Και κατάλαβα πως η εμμονή στη λεπτομέρεια και η σκληρή δουλειά, μέσα σε έξι μήνες πρόβας, με ενδιαφέρει τρομερά. Από τότε άρχισε να καλλιεργείται μέσα μου αυτή η επιθυμία. Και είμαι πολύ χαρούμενος που για το εγχείρημα του Οιδίποδα δουλέψαμε με τη Σοφία επί οκτώ μήνες και μάλιστα με τα δικά μας μέσα, χωρίς υποστήριξη από πουθενά. Αυτό είχε ένα κόστος.

Για τον ντεμπούτο του στην “Αντιγόνη” του Λευτέρη Βογιατζή, το 2006 :”Με έστρεψε προς μια κατεύθυνση. Αναρωτήθηκα ποια είναι η θέση μου ανάμεσα σε τόσο σπουδαίους ηθοποιούς και συντελεστές”.

Ήταν δύο πολύ ευτυχή καλέσματα. Ο «Θεόφιλος» συνέβη αφού με πλησίασε η ‘Ολια Λαζαρίδου έχοντας δει τον Οιδίποδα. Μου εξήγησε ότι ήθελε να ανεβάσει ξανά την παράσταση και χωρίς δεύτερη σκέψη είπα αμέσως «ναι». Την ίδια ώρα, η γνωριμία με τον Γιώργο Σκεύα, που εκτιμώ βαθιά και κρατάει από τα χρόνια της «Αντιγόνης» είχε σχηματίσει μια επιθυμία να συνεργαστούμε. Το επιχειρήσαμε παλαιότερα, δεν έβγαιναν οι χρόνοι αλλά ευτυχώς, φέτος, συναντιόμαστε σε αυτό το πολύ σπουδαίο έργο.

Πράγματι! Και το φοβερό είναι πως η συγγραφή του ολοκληρώθηκε λίγο πριν την επίθεση της Χαμάς το 2023. Τρία χρόνια μετά το ανεβάζουμε εδώ.

Δεν ζούμε στη γυάλα της απρόσβλητης δημιουργίας, ζούμε στον ίδιο πλανήτη που χειμάζεται. Και οι καλλιτέχνες που έχουν την δυνατότητα να διατυπώσουν δημόσιο λόγο οφείλουν να το κάνουν. Η σιωπή δεν περιέχει καμία καλλιτεχνία

Νομίζω πως θα έκανα το ίδιο πράγμα. Ο Νταλ δεν είπε τίποτε άλλο από όσα συζητάμε όλοι για την γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Είπε ότι λένε οι σκηνοθέτες του «Naza»: ότι δεν είναι δυνατόν το Ολοκαύτωμα να λειτουργεί ως απόλυτη δικαιολογία για να διαπράξεις μια επόμενη γενοκτονία. Ο Ρόαλ Νταλ είπε πως «δεν είναι δυνατόν εσείς που υποφέρατε τόσα από τους Ναζί να γίνεστε χειρότεροι από αυτούς». Αναφερόταν φυσικά στην, τότε, εισβολή στο Λίβανο,  όπου συνέβη μια παρόμοια σφαγή με αυτή της Παλαιστίνης και θήτη πάλι την ισραηλινή κυβέρνηση. Επομένως, συμφωνώ απόλυτα με τον Ρόαλ Νταλ.

Πιστεύω ότι και οι καλλιτέχνες, αλλά και ο καθένας από εμάς πρέπει να μιλάει, να παίρνει θέση γιατί όλα αυτά τα τερατώδη που συμβαίνουν δεν μπορούν να μας αφήνουν ανεπηρέαστους. Πόσο μάλλον, όταν υπηρετούμε το αισθητήριο της Τέχνης που οφείλει να αφουγκράζεται τον κόσμο. Δεν ζούμε στη γυάλα της απρόσβλητης δημιουργίας, ζούμε στον ίδιο πλανήτη που χειμάζεται. Και οι καλλιτέχνες που έχουν την δυνατότητα να διατυπώσουν δημόσιο λόγο οφείλουν να το κάνουν. Η σιωπή δεν περιέχει καμία καλλιτεχνία – δεν γίνεται να είμαστε τόσο εγωκεντρικοί. Η τέχνη είναι πολιτική πράξη, ούτως ή άλλως.

Για τις απόψεις που τίθενται στον “Γίγαντα”: Ο Ρόαλ Νταλ δεν είπε τίποτε άλλο από όσα συζητάμε όλοι για την γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Επομένως, συμφωνώ απόλυτα μαζί του”.

Ναι, ήμουν σκεπτόμενος, παρά το ότι ήμουν νέος. Σίγουρα ήταν το θέατρο με ανάγκασε να διαβάσω πάρα πολύ, να ανοίξω τις αναγνώσεις μου σε πολλούς ορίζοντες. Και η μάθηση με έκανε να κατανοήσω καλύτερα τον κόσμο, τη ζωή και να επιθυμώ να είμαι συμμέτοχος σε ό,τι μας διαμορφώνει. Οπωσδήποτε πέρασα μια φάση όπου δεν ήξερα πως να αρθρώσω τις ιδέες μου∙ σταδιακά άρχισα να τοποθετούμαι, να νιώθω τι έχω να πω, που θέλω να σταθώ με ποιά επιχειρήματα. Μην ξεχνάμε ότι μεγάλωσα στην Κύπρο, σε μια χώρα που πλήγηκε ανεπανόρθωτα από την τουρκική εισβολή κι αυτή η μνήμη είναι πολύ νωπή.

Μεγάλωσα στην Κύπρο, μια χώρα που πλήγηκε ανεπανόρθωτα από την τουρκική εισβολή κι αυτή η μνήμη είναι πολύ νωπή

Ο πατέρας μου πολέμησε – μάλιστα αγνοούνταν για κάποιες ημέρες. Όλοι οι συγγενείς μου της ίδιας γενιάς με του πατέρα μου πολέμησαν, πολύ φίλοι μου είναι πρόσφυγες από τα Κατεχόμενα: το έζησα όλο αυτό και δεν έχει φύγει από μέσα μου, είναι βιωμένο τραύμα που φέρει και θα φέρει κάθε Κύπριος. Όσο για την επίθεση του Ισραήλ στο Λίβανο, παρότι ήμουν πολύ μικρός, θυμάμαι πως έφταναν χιλιάδες προσφύγων στη Λεμεσό, η πόλη είχε γεμίζει Λιβανέζους. Κι έχω πολλούς φίλους Λιβανέζους πια. Έζησα αυτό που σήμερα αφηγούμαστε στη σκηνή με τον «Γίγαντα».

Για τις φωνές αντίστασης των καλλιτεχνών: “Πρέπει να υπάρχουν οι φωνές αντίστασης, αυτό είναι σίγουρο. Έστω κι ένας να είναι ο αποδέκτης τους μπορεί να συμβεί κάτι πολύ χρήσιμο. Ας δούμε τη Σούζαν Σαράντον”, σημειώνει.

Ως εραστής της λογοτεχνίας, εστίασα στην προσωπικότητα που υποδύομαι: ο εκδότης Τομ Μάσλερ, αυτός ο γίγαντας της παγκόσμιας λογοτεχνίας, διευθυντής του θρυλικού οίκου Jonathan Cape, ο ιδρυτής του βραβείου Booker ήταν Εβραίος και μετριοπαθής στις αντιδράσεις του. Το ερώτημα που τίθεται φυσικά είναι αν ο καθένας που είναι Εβραίος συμφωνεί με την πολιτική πρακτική του Ισραήλ. Ο Τομ Μάσλερ, επιζών του Ολοκαυτώματος, μεγαλωμένος στο Λονδίνο λέει πως «ως Εβραίος διαφωνώ με το Ισραήλ». Ωστόσο, υιοθετεί έναν άλλο τρόπο προσέγγισης, καθώς ως διευθυντής του εκδοτικού οίκου ξέρει πως η άποψη του συγγραφέα του, του Ρόαλ Νταλ θα πυροδοτήσει συγκρούσεις.

Δυστυχώς, πολλές φορές διαχωρίζουμε τον καλλιτέχνη από το έργο του, ακριβώς γιατί δεν συμβαδίζουν ηθικά. Είναι σπουδαίο η αξία του καλλιτεχνικού έργου να ταυτίζεται με έναν ενεργό και πολιτικοποιημένο άνθρωπο

Πρέπει να υπάρχουν οι φωνές αντίστασης, αυτό είναι σίγουρο. Έστω κι ένας να είναι ο αποδέκτης τους μπορεί να συμβεί κάτι πολύ χρήσιμο. Ας δούμε τη Σούζαν Σαράντον που συνελήφθη και μίλησε για τον εργασιακό αποκλεισμό της λόγω των πολιτικών της πεποιθήσεων. Εκεί για μένα κρίνεται το μέγεθος του ανθρώπου και ειδικότερα το μέγεθος του καλλιτέχνη. Δυστυχώς, πολλές φορές διαχωρίζουμε τον καλλιτέχνη από το έργο του, ακριβώς γιατί δεν συμβαδίζουν ηθικά. Είναι σπουδαίο η αξία του καλλιτεχνικού έργου να ταυτίζεται με έναν ενεργό και πολιτικοποιημένο άνθρωπο.

Για τις ηθικές του αξίες: “Αν είσαι δίκαιος, έχεις καλοσύνη και ανεκτικότητα, μπορείς να δεις τα πράγματα πιο ανοιχτά, πιο σφαιρικά”.

Ήταν η πρώτη μου σκέψη, ότι καλούμαι να παίξω δύο ανθρώπους που υπήρξαν, έζησαν και δεν ξεπήδησαν από τον κόσμο της φαντασίας. Έκανα την έρευνα μου σε σχέση με τις βιογραφίες τους, ανακάλυψα μαρτυρίες που υπάρχουν και για τους δύο και φυσικά βασίστηκα σε δύο πολύ ωραία κείμενα για να προσεγγίσω το πνεύμα των δύο προσωπικοτήτων. Έχουν ομοιότητες, αλλά και χαοτικές διαφορές. Ο ένας έζησε μέσα στα φώτα κι άλλος στην αφάνεια και την φτώχεια, ήταν ένας περιπλανώμενος φουστανελάς τα έργα του οποίου θα κοσμούσαν κάποια καφενεία αν δεν τον ανακάλυπτε ο Γουναρόπουλος και ο Τεριάντ. Ο Θεόφιλος ήταν ένας καλλιτέχνης που ζωγράφιζε από ενθουσιασμό, δεν ακολουθούσε κανένα κανόνα ζωγραφικής.

Προσπαθώ, όσο είναι στο χέρι μου, να είμαι δίκαιος και ευγενής με τον κόσμο γύρω μου. Είναι δύο πράγματα πολύ βασικά για μένα και είναι αξίες που της διαπερνά ενός είδους πνευματικότητα. Αν είσαι δίκαιος, έχεις καλοσύνη και ανεκτικότητα, μπορείς να δεις τα πράγματα πιο ανοιχτά, πιο σφαιρικά. Κι αυτό ανοίγει μπροστά σου ένα πεδίο που δεν έχει να κάνει με τίποτα μεταφυσικό, εντούτοις τα πράγματα αιωρούνται έστω ένα εκατοστό πάνω από το έδαφος. Ξέρεις, δεν μπορώ να πατώ μόνο στη γη, θέλω τα πράγματα να αποκτούν ένα ελάχιστο ύψος.

Προσπαθώ, όσο είναι στο χέρι μου, να είμαι δίκαιος και ευγενής με τον κόσμο γύρω μου. Είναι δύο πράγματα πολύ βασικά για μένα και είναι αξίες που της διαπερνά ενός είδους πνευματικότητα

Δεν θα ήθελα η στάση μου να θεωρείται ρομαντική, αλλά ένας κοινός τόπος. Ασφαλώς, οι ρυθμοί που ζούμε είναι αμείλικτοι, έχουμε μπει σε μια κανονικότητα νεύρωσης. Προσπαθώ να αντιστέκομαι σε αυτόν τον ρυθμό, για να έχω το χρόνο να επεξεργάζομαι τα πράγματα. Αν αυτό είναι ρομαντισμός, το δέχομαι. Ίσως μάλιστα, καμιά φορά, να είμαι και υπέρ το δέον ρομαντικός. Το σίγουρο είναι πως δεν θα βλάψω κανένα, παρά μόνο εμένα. Είναι ένας τρόπος να υπάρχω.

Περί ρομαντισμού: “Έχουμε μπει σε μια κανονικότητα νεύρωσης. Προσπαθώ να αντιστέκομαι σε αυτόν τον ρυθμό, για να έχω το χρόνο να επεξεργάζομαι τα πράγματα. Αν αυτό είναι ρομαντισμός, το δέχομαι”.

Η αλήθεια είναι πως πήρα το πτυχίο για να χαροποιήσω τους γονείς μου – αν και δεν είχαν αντιρρήσεις. Θεωρούσαν, τότε, ότι το θέατρο θα μείνει στο πλαίσιο του χόμπι. Πάντως, δεν με εμπόδισαν ποτέ, αν και οι δυο τους δεν είχαν καμία σχέση με το θέατρο. Ο πατέρας μου είχε συνεργείο αυτοκινήτων, η μητέρα μου τον βοηθούσε στα λογιστικά. Κι εγώ, ομολογώ πως διάβασα το πρώτο μου θεατρικό έργο στα 23 μου χρόνια, όταν μπλέχτηκα με τις ομάδες του Πανεπιστημίου. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι η αντίληψη των θετικών επιστημών βοηθάει πάρα πολύ στο θέατρο, όλο αυτό το αέρινο στοιχείο παίρνει μια πρακτικότητα μέσα από τη λειτουργία ενός χημικού ή μηχανικού. Κι εγώ προσωπικά είμαι πολύ οργανωτικός και μεθοδικός για να τα βγάλω πέρα.

Δεν μπορώ να πατώ μόνο στη γη, θέλω τα πράγματα να αποκτούν ένα ελάχιστο ύψος

Μια ανάγκη για έκφραση. Βρήκα στο θέατρο έχω χώρο όπου μπορώ να αφήσω ελεύθερα τα συναισθήματα, τα οποία δεν είχαν, ακριβώς, ξυπνήσει μέσα μου. Υπήρχε η ρομαντική διάθεση, απλώς δεν της είχε δοθεί η ευκαιρία για να βγει προς τα έξω. Και μαζί αναπτύχθηκε η εκγύμναση του πνεύματος, του σώματος και άλλαξαν πολλά στον τρόπο ανάγνωσης της ζωής, μέσα από ένα άλλο φίλτρο. Δεν πειράζει να είσαι κι ένας μικρός σαλός, δεν πειράζει να είσαι λίγο στον κόσμο σου. Ο Θεόφιλος στο κείμενο του Σαμψών αναρωτιέται «τι είναι αυτό που δίνει χρώμα στο αίμα μας;». Στη δική μου θεώρηση η τέχνη χρωματίζει το αίμα μας∙ δηλαδή μας βοηθάει να φιλτράρουμε περισσότερο τα σκληρά ερεθίσματα που έχουμε και να απολαύσουμε τα πιο μηδαμινά μέχρι τα πιο σπουδαία. Δεν είναι τυχαίο πως ο Σαμσών Ρακκάς ονομάζει τις ζωγραφιές του Θεόφιλου «χρωματιστές προσευχές».

Η σχέση του με την κωμωδία: “Λατρεύω την κωμωδία και ο δάσκαλος μου, ο Γιώργος Αρμένης με θεωρούσε κωμικό ηθοποιό. Κι έτσι, ανυπομονώ να κάνω γνήσια κωμωδία όπως και Αριστοφάνη”.

Ήταν βιοπαλαιστές, μια οικογένεια εργατικής τάξης, μα με πολύ ανοιχτά μυαλά που ποτέ δεν μας σταμάτησαν, εμένα και τ’ αδέρφια μου, να κάνουμε αυτό που επιλέξαμε. Απεναντίας, έκαναν τα πάντα για να μας το προσφέρουν. Αλλά ναι, έχεις δίκιο, υπήρχε μια ψυχική ανοιχτοσύνη. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι στη φύση, με λαϊκά τραγούδια στο πικάπ και το ραδιόφωνο. Και από τους γονείς μου κληρονόμησα τη μεθοδικότητα στην εργασία. Ήμασταν κοινωνοί στον αγώνα τους για επιβίωση και θυμάμαι πως από μικρός αναλάμβανα ευθύνες, ήμουν συνένοχος στην προσπάθεια τους. Δούλευα από παιδί στο συνεργείο του πατέρα μου κάθε καλοκαίρι και από το Γυμνάσιο μέχρι το τέλος Λυκείου έχω μια θητεία ως υπάλληλος σε βενζινάδικα. Τότε έμαθα τι σημαίνει να κοπιάζω για να είμαι οικονομικά αυτόνομος.

Δεν ξέρω καν αν έχω αρχίσει να βιοπορίζομαι από τη δουλειά μου. Υπήρχαν πολλά σκαμπανεβάσματα. Κάποιες στιγμές έχω ικανοποιητικές απολαβές, άλλες οριακές. Αλλά εφόσον θέλω να είμαι προσεκτικός με τις επιλογές μου και να οδηγώ τα πράγματα σε μια σαφή κατεύθυνση, υπάρχει ένα τίμημα. Φυσικά,  όποιος μπει σε αυτό το επάγγελμα, έχει αυτομάτως βρεθεί σε συνθήκη εργασιακής ανασφάλειας.

Δεν ξέρω καν αν έχω αρχίσει να βιοπορίζομαι από τη δουλειά μου

Θέλω πολύ να κάνω τηλεόραση και σινεμά. Δεν υπάρχει για μένα κάτι στη μαύρη λίστα, δεν έχω στεγανά. Έχω ήδη παίξει σε δύο ταινίες και άλλες δύο μικρού μήκους, καθώς σε δύο τηλεοπτικές σειρές. Η τηλεόραση μου αρέσει ως μέσο, μπορείς κι εκεί να δείξεις τι είδους ηθοποιός είσαι, μπορείς κι εκεί να κάνεις έρευνα. Και όπως είπες παρέχει καλύτερες αμοιβές.

Αν είχα τους επιθυμητούς συνεργάτες, ασφαλώς. Ειδικά αν ήταν μια καλή κωμωδία! Λατρεύω την κωμωδία και ο δάσκαλος μου, ο Γιώργος Αρμένης με θεωρούσε κωμικό ηθοποιό. Αλλά μέχρι σήμερα δεν μου έχει τύχει ένας καθαρόαιμος κωμικός ρόλος, μόνο στοιχεία ελαφράδας μέσα σε δραματικά πρόσωπα, όπως τώρα ο Θεόφιλος ή οι παραστάσεις με τους bijoux de kant. Κι έτσι ανυπομονώ να κάνω γνήσια κωμωδία όπως και Αριστοφάνη.

Η φωτογράφιση φιλοξενήθηκε στο χώρο του “Μπαρ” της οδού Μαυρομιχάλη.