MENU
Κερδίστε Προσκλήσεις
ΣΑΒΒΑΤΟ
21
ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μπορεί το θέατρο να αμφισβητήσει τις εθνικές αφηγήσεις; Είδαμε τη «Στιγμή του Έθνους» στο Κ4

Η διαδραστική κοινωνική σάτιρα «Η Στιγμή του Έθνους» της ομάδας Κ4 Theatre Group και η ανοιχτή συζήτηση «Έθνη και Θέατρο» στο Κουκάκι ανοίγουν έναν γόνιμο διάλογο για τη συλλογική μνήμη, τα εθνικά αφηγήματα και τα όρια του πολιτικού θεάτρου.

Αριστούλα Ζαχαρίου | 21.11.2026

Βρείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζητησης

Προσθήκη του monopoli.gr στην Google

Ποια είναι η σημαντικότερη στιγμή της ελληνικής ιστορίας από το 1821 μέχρι σήμερα;

Αυτή ήταν η ερώτηση που έθεσε η ομάδα Κ4 Theatre Group και ως αποτέλεσμα μιας πολύμηνης έρευνας και των τετρακοσίων απαντήσεων που έλαβε δημιούργησε μια πρωτότυπη διαδραστική σκηνική σύνθεση με τίτλο «Η Στιγμή του Έθνους», η οποία παρουσιάζεται, αυτή την περίοδο, στον χώρο τεχνών Κ4, σε σύλληψη-σκηνοθεσία Κώστα Κουτρούλη.

Την Κυριακή που μας πέρασε βρέθηκα στο Κουκάκι για να παρακολουθήσω την παράσταση και την ανοιχτή συζήτηση που ακολούθησε με τους συντελεστές και κεντρική θεματική «Έθνη και Θέατρο». Στη συζήτηση συμμετείχαν, ως καλεσμένοι, η Ισραηλινή θεατρική δημιουργός Einat Weizman, οι σκηνοθέτες-δραματουργοί Πρόδρομος Τσινικόρης και Δανάη Λιοδάκη, καθώς και ο ηθοποιός Παύλος Ιορδανόπουλος.

Μπορεί το θέατρο να αμφισβητήσει τις εθνικές αφηγήσεις; Είδαμε τη «Στιγμή του Έθνους» στο Κ4

Φωτογραφία: Άκης Χρήστου

Εθνική ταυτότητα και συλλογική μνήμη

«Δεν βρήκαμε και δεν θέλαμε να βρούμε ποια είναι η κορυφαία στιγμή του Έθνους. Πιο σημαντικό για εμάς ήταν να δημιουργήσουμε στιγμές. Κάθε μικρή ή μεγάλη παράσταση είναι και μια «Στιγμή του Έθνούς». Με αυτά τα λόγια έκλεισε την παράσταση ο σκηνοθέτης – ηθοποιός και συν-δημιουργός Κώστας Κουτρούλης.

Και πράγματι στη σκηνή του K4 παρουσιάστηκε μια σπονδυλωτή, ετερογενής δραματουργία, ένα ζωντανό θέατρο που δεν μένει στατικό αλλά εξελίσσεται σε πραγματικό χρόνο με τον ίδιο τρόπο που η ομάδα προσέγγισε την ελληνική ιστορία, βγάζοντας την από τη στατικότητα της.

Γίνεται από νωρίς αντιληπτό στο θεατή πως στόχος τόσο της έρευνας όσο και της ίδιας της παράστασης δεν ήταν ούτε μια αξιολογική κρίση ιστορικών γεγονότων, ούτε καν τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα καθ’ εαυτά, αλλά η εξερεύνηση των τρόπων που η ελληνική ιστορία προσλαμβάνεται και εγγράφεται στη συλλογική μνήμη και το φαντασιακό του νεοέλληνα και πως η συγκεκριμένη διαδικασία οδηγεί στη (άνα)διαμόρφωση μιας εθνικής ταυτότητας και ενός ελληνοκεντρικού ιδεολογικού αφηγήματος.

Κατά τη διάρκεια της ανοιχτής συζήτησης, η Einat Weizman έδωσε ένα τέτοιο παράδειγμα από τη δική της την πλευρά. Η ίδια, όπως μας εξήγησε, γεννήθηκε στη Χαίφα και μεγάλωσε μέσα στην ιδεολογική κατήχηση του Σιωνισμού: «Γνώριζα μόνο μια πλευρά της ιστορίας, τη Σιωνιστική-Ισραηλινή πλευρά, στο σχολείο, στα ΜΜΕ, στα βιβλία, παντού. Και άπαξ και μεγαλώσεις σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν μπορείς να δραπετεύσεις εύκολα γιατί δεν έχεις πρόσβαση στην άλλη πλευρά της ιστορίας. Μεγαλώνοντας στη Χάιφα δεν γνώριζα για τους ανθρώπους που εκδιώχθηκαν από τη γη τους, δεν γνώριζα πως πατούσα στα δωμάτια σπιτιών άλλων ανθρώπων, ούτε γνώριζα για την απουσία της άλλης γλώσσας. Δεν τα γνώριζα όλα αυτά γιατί κανείς δεν μας τα έλεγε και είναι εξαιρετικά δύσκολο ως Ισραηλινή να δεις την άλλη πλευρά».

Μπορεί το θέατρο να αμφισβητήσει τις εθνικές αφηγήσεις; Είδαμε τη «Στιγμή του Έθνους» στο Κ4

Φωτογραφία:Άκης Χρήστου

Και που βρίσκεται το θέατρο σε αυτή την εξίσωση;

Για τον ηθοποιό Παύλο Ιορδανόπουλο «η τέχνη φωτίζει την ιστορία καλύτερα κι από την ίδια την ιστορία».

Η «Στιγμή του Έθνους» χωρίζεται σε τρία μέρη, «Θρησκεία-Πατρίδα-Οικογένεια» -μια μικρή αναδιάταξη του γνώριμου ιδεολογικού τρίπτυχου. Πρωταγωνιστές οι μικροί καθημερινοί άνθρωποι που βιώνουν τη «Μεγάλη Ιστορία», θέτοντας την «μικροϊστορία» έναντι των επίσημων αφηγήσεων. Ιδιαίτερα προς το τέλος όπου στη θεματική της οικογένειας επικράτησαν προσωπικές αφηγήσεις των συντελεστών, ενώ με βάση την απάντηση που έδωσαν κάποιοι κατά τη διάρκεια της έρευνας, κατονομάζοντας ως κορυφαία στιγμή του Έθνους τα γενέθλια τους, έγινε ένα μικρό γενέθλιο happening με τη συνδρομή των θεατών υπό τους ήχους του «Στη Ντισκοτέκ», αποδεικνύοντας πως ο καθένας μας κουβαλάει τη δική του ιστορία.

Το θέατρο-ντοκουμέντο

Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκονται από τη μια οι τεχνικές και τα εργαλεία του Θεάτρου-Ντοκουμέντο -αυθεντικές πηγές, τεκμήρια και συνεντεύξεις σε κειμενική, οπτικοακουστική και ψηφιακή μορφή- από την άλλη η μυθοπλασία, η διάδραση με τους θεατές, η σκηνογραφική ενσωμάτωση του δημόσιου αστικού χώρου και ο διάλογος με την πόλη και τους ανυποψίαστους περαστικούς, η ρήξη της θεατρικής ψευδαίσθησης που δημιουργεί μια μεταθεατρική και αυτοαναφορική συνθήκη.

Ο εθνικός εαυτός αποδομείται και ανασυντίθεται, η εθνική αυτογνωσία τίθεται υπό διαπραγμάτευση μέσα από μια δραματουργία ανοιχτή σε εναλλακτικές αφηγήσεις, η ιστορία γίνεται ένα νήμα που οδηγεί στο σήμερα, στις παθογένειες και αντιφάσεις της ελληνικής κοινωνίας: Στη διαφθορά στους κόλπους της εκκλησίας, στους έμφυλα στερεοτυπικούς ρόλους, στα σύγχρονα μίντια και στην καλλιτεχνική αυταρέσκεια, στην υποκρισία της αστικής ηθικής, τον τυφλό οπαδισμό, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, τη συνωμοσιολογία και την άνοδο της ακροδεξιάς, τη φτωχοποίηση και τη στεγαστική κρίση, την απληστία και την κερδοσκοπία.

Φωτογραφία:Άκης Χρήστου

Η σκηνοθετική γραμμή καθοδηγεί τον θεατή ώστε εκείνος να βιώσει την παραστασιακή διαδικασία ως θέαση που αντικατοπτρίζει τους τρόπους με τους οποίους κάποιος βλέπει την ιστορία: Άμεσος, διαμεσολαβημένος -όταν το πεζοδρόμιο χρησιμοποιείται ως σκηνικός χώρος και σε χωρίζει από τη δράση η τζαμαρία ως τέταρτος τοίχος- αμφίδρομος, καλώντας μας να εξετάσουμε τους δικούς μας απρόβλεπτους μηχανισμούς πρόσληψης τόσο της ιστορίας όσο και του ίδιου του θεατρικού γεγονότος.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το πως η πόλη, η εικόνα και οι ήχοι της, καθώς και οι άνθρωποι που περνούσαν έξω από το K4 γινόντουσαν ακούσια μέρος του θεάματος. Ήταν ενδιαφέρον να παρακολουθείς τις αντιδράσεις του κόσμου, όταν έριχναν μια ματιά σε ένα θέαμα του οποίου τα συμφραζόμενα αγνοούσαν, αλλά και να βιώνεις ως θεατής πως από υποκείμενο μετατρέπεσαι και εσύ σε αντικείμενο της θέασης κάτω από το βλέμμα αυτών των αγνώστων.

Γκροτέσκες φιγούρες και άλλα ευτράπελα

Οι ήρωες της παράστασης μοιάζουν με φιγούρες που ξεπετάγονται από κάποιο ξεχασμένο, σκονισμένο ιστορικό βιβλίο, συνοδευόμενες από τραγούδια και μελωδίες που είτε κατέχουν τη δική τους θέση στη συλλογική μνήμη –«Το Ακορντεόν», «Ο Χορός του Ζορμπά», «Αθήνα», «Ρόζα»– είτε αποτέλεσαν το soundtrack των στιγμών του προσωπικού και του συλλογικού βίου.

Στο πρώτο μέρος  οι φιγούρες είναι γκροτέσκες. Εδώ επικρατεί η βουβή σωματική κωμωδία, η παρωδία, το επιθεωρησιακό και φαρσικό στοιχείο, οι αναχρονισμοί -οι ηθοποιοί Δημήτρης Μπούρας, Νικόλας Σούλης και Χριστίνα Σιαμάγκα επιδίδονται σε λεκτικά και σωματικά γκαγκς, μεταμορφώσεις, φρενήρεις ρυθμούς, κωμική εκφραστικότητα, παρερμηνείες και ασυνεννοησία.

Η ιστορία παρουσιάζεται ως ένα σύμπαν δυσαρμονικών φαινομένων που διαδίδονται σαν σε «χαλασμένο τηλέφωνο» από γενιά σε γενιά. Πρόσωπα και γεγονότα απομυθοποιούνται -και μέσα από ευρηματικούς οπτικούς συμβολισμούς («πατατάκια μάρκας Καποδίστριας»).

Ενώ η εθνική μνήμη και ιδιοσυγκρασία σκιαγραφείται ευτράπελη, παραμορφωμένη, γεμάτη κληρονομικά κλισέ, θελκτικούς μύθους και υπεραπλουστεύσεις -το όχι που τελικά ήταν «Alors, c’est la guerre», η παρελθοντολαγνεία και η αρχαιολατρεία- με το έργο να ιχνηλατεί πως μετατοπιστήκαμε από την υπερηφάνεια του Νεοέλληνα για μεγάλα ιστορικά γεγονότα στην υπερηφάνεια για άρτο και θεάματα: Φυσικά, μιλάμε για την πρό κρίσης «Αγία Τριάδα»: Euro 2004, Ολυμπιακοί Αγώνες (2004), Έλενα Παπαρίζου πρώτη στη Eurovision (2005).

Φωτογραφία:Άκης Χρήστου

Ποιος έχει δικαίωμα να αφηγείται την ιστορία;

Καθώς περνάμε, όμως, σε γεγονότα που τραυμάτισαν τη συλλογική μνήμη, η ατμόσφαιρα της παράστασης γίνεται πιο σκοτεινή, μελαγχολική και δραματική. Οι φιγούρες, πλέον, στέκονται σχεδόν ακίνητες, πότε μας κοιτάνε βουβές, πότε μεταφέρουν τα λόγια εκείνων που η επίσημη ιστορία αποσιώπησε, πότε παίζουν με το μπουζούκι ένα αντιφασιστικό τραγούδι καθώς ξυπνά ξανά σαν υπενθύμιση το ζοφερό φάντασμα της Επταετίας, ή βρίσκονται από τη μια ή την άλλη πλευρά του Εθνικού Διχασμού στα χρόνια της Αντίστασης, του Εμφυλίου πολέμου και τον μετεμφυλιακών διώξεων.

Αν η ιστορία είναι ένα πεδίο μάχης διανοητικών και ιδεολογικών συγκρούσεων, τότε η «Στιγμή του Έθνους» γεννά το ερώτημα «Ποιος έχει δικαίωμα να αφηγείται την ιστορία»;

Η σκηνοθέτρια και δραματουργός Δανάη Λιοδάκη, με αφορμή και τη δική της παράσταση «Χρυσός Δίσκος», η οποία ολοκληρώθηκε με επιτυχία στο ΠΛΥΦΑ, εμπνευσμένη από τον Χρυσό Δίσκο που έστειλε η NASA στο διάστημα, το 1977, και περιείχε εικόνες, ήχους, μουσική, χαιρετισμούς σε 55 γλώσσες και μηνύματα από τη Γη, αναρωτήθηκε μέσα από τη δημιουργική διαδικασία για το ποιος αποφασίζει τι περιλαμβάνεται και τι αποκρύπτεται στην ιστορία της ανθρωπότητας: «Αυτό το -κατά τα άλλα πολύ ωραίο- θέμα με ενοχλούσε πόσο αμερικανοκεντρικό ήταν, διότι στην ουσία φτιάχτηκε από έξι Αμερικανούς πολίτες. Αν και θεωρώ πως είχαν καλή πρόθεση, γιατί προσπάθησαν να εντάξουν μέσα μουσικές από όλο τον κόσμο, ωστόσο δεν έπαυαν να είναι αυτοί που καθορίζουν την εικόνα του ανθρώπινου πολιτισμού».

Ο σκηνοθέτης και συνδημιουργός της «Στιγμής του Έθνους», Κώστας Κουτρούλης, από την πλευρά του πιστεύει ότι ο ρόλος του θεάτρου είναι να βρει τρόπους για να διασώσει τη μνήμη, όποια και αν είναι αυτή: «Ένα ζήτημα που μάς προβλημάτισε ήταν το πως θα παρουσιάζαμε τον Εμφύλιο. Προσπαθήσαμε, λοιπόν, να μην πάρουμε ξεκάθαρη θέση, γιατί υπήρχαν δεξιοί στρατιώτες οι οποίοι το μόνο που ήθελαν ήταν γυρίσουν στο σπίτι. Και είχε τεράστιο ενδιαφέρον να ανακαλύπτεις το ότι κάποιος βρέθηκε στην πλευρά της δεξιάς ή της αριστεράς ήταν πολλές φορές απλά μια τυχαιότητα».

Και πράγματι στην παράσταση της, η ομάδα Κ4 Theatre Group παρουσιάζει από τη μια γραπτή αφήγηση του Δημήτρη Δημητρίου ή Καπετάν Νικηφόρου του ΕΛΑΣ για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου και από την άλλη ένα αυθεντικό γράμμα ενός απλού φαντάρου του Εθνικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου.

Φωτογραφία:Άκης Χρήστου

Τι γίνεται, όμως, όταν το θέατρο παίρνει θέση;

Κατά τη διάρκεια της ανοιχτής συζήτησης όταν ο Κώστας Κουτρούλης έκανε την ερώτηση «αν μπορεί το θέατρο να αμφισβητήσει τις εθνικές αφηγήσεις με τις οποίες μεγαλώνουμε», η απάντηση, φυσικά, άνηκε στην Einat Weizman.

Η Ισραηλινή θεατρική δημιουργός ασχολείται τα τελευταία 12 χρόνια με το πολιτικό θέατρο και το Θέατρο – Ντοκιμαντέρ για την Παλαιστίνη, συνεργαζόμενη με Παλαιστίνιους καλλιτέχνες.

«Μέσα από το θέατρο κατάφερα να ξεμάθω όσα μου μάθαιναν από μικρή. Χρησιμοποίησα τη θεατρική τέχνη για να φέρω στην επιφάνεια τις ιστορίες της Παλαιστινιακής πλευράς. Κάθε έργο εμπεριέχει έρευνα για κάτι, είτε αυτό είναι κατεδάφιση σπιτιών Παλαιστινίων, οι πολιτικοί κρατούμενοι στις ισραηλινές φυλακές, ή η βαθμιαία εξάλειψη του Παλαιστινιακού πολιτισμού». Προσθέτοντας σχετικά με το πόσο αποδεκτή είναι στη χώρα της η δουλειά της: «Όταν υιοθετείς το παλαιστινιακό αφήγημα υπάρχει κύμα αντιδράσεων. Για κάθε θεατρικό έργο που παρουσίασα έπρεπε να προσλάβω δικηγόρους ώστε να ελέγξουν αν παραβιάζει τους νόμους. Η δουλειά μου για τους πολιτικούς κρατούμενους έχει απαγορευθεί ολοκληρωτικά στο Ισραήλ».

Όμως η Einat Weizman αναγνωρίζει το δικό της προνόμιο μέσα στην Ισραηλινή κοινωνία: «Έχω πολλούς Παλαιστίνιους φίλους που δεν μπορούν να ποστάρουν ούτε καν «Καλημέρα Παλαιστίνη» στο Facebook. Δεν υπάρχει χώρος μέσα στο κράτος του Ισραήλ για τους Παλαιστίνιους, και επειδή προβάλω το δικό τους αφήγημα αντιμετωπίζω απειλές και λογοκρισία».

Φωτογραφία μετά το τέλος της συζήτησης που ακολούθησε την παράσταση «Η Στιγμή του Έθνούς» | Φωτο: Αριστούλα Ζαχαρίου

Και η περίπτωση του Ελληνικού Θεάτρου;

Ο σκηνοθέτης και δραματουργός Πρόδρομος Τσινικόρης σημειώνει πως η συντηρητική στροφή που έχει πάρει η κοινωνία τα τελευταία 15-20 χρόνια, την οποία παρατηρεί και η παράσταση «Η Στιγμή του Έθνους», αντανακλάται και στο Ελληνικό Θέατρο: «Πριν από δεκαπέντε χρόνια το ελληνικό θέατρο είχε περισσότερο ενδιαφέρον από ότι έχει σήμερα. Ήμασταν καταμεσής της κρίσης και συνεπώς παίρναμε περισσότερα ρίσκα, καθώς υπήρχαν άνθρωποι που λειτουργούσαν με το σκεπτικό πως αφού χάνουμε και βυθιζόμαστε όλοι μαζί, μπορούμε να ρισκάρουμε, να πειραματιστούμε με νέες μορφές έκφρασης και θεάτρου. Η εποχή που ξεκίνησα να εφαρμόζω το Θέατρο Ντοκιμαντέρ με τον Ανέστη Αζά αισθάνομαι ότι υπήρξε πολύ πιο γόνιμη».

Και μπορεί λογοκρισία στην Ελλάδα να μην υπάρχει όπως στην περίπτωση του Ισραήλ, ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο υπάρχουν τρόποι να ελεγχθεί υποδόρια το αφήγημα στο Ελληνικό Θέατρο μέσα από τη χρηματοδότηση: «Είναι τόσο λίγα τα λεφτά για το ελεύθερο θέατρο που οι άνθρωποι συνηθίζουν να παλεύουν για ψίχουλα. Και όταν ένας δημιουργός σκέφτεται το μπάτζετ αναρωτιέται αν τον συμφέρει να στραφεί στους κλασικούς αντί να αρχίζει να κάνει άβολες ερωτήσεις μέσα από την τέχνη του».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑΗ Στιγμή του Έθνους: Μια ελληνική κοινωνική σάτιρα του Κώστα Κουτρούλη στο Θέατρο Κ412.09.2018

Ο Κώστας Κουτρούλης, όμως, έκλεισε τη βραδιά με τη δική του αισιόδοξη πινελιά: «Ένα προσωπικό μου όραμα είναι να γεμίσουμε μαζί με την ομάδα αυτό το θέατρο και κάθε θέατρο με ανθρώπους διαφορετικών ιδεολογιών και στο τέλος της παράστασης, χωρίς την ένταση του διαπληκτισμού αλλά με μια υγιή κατανόηση, να δούμε το πράγμα διαφορετικά, να πούμε «έχεις κάνει τα λάθη σου, έχω κάνει τα δικά μου, έλα να βρούμε κάπου στη μέση που είναι η αλήθεια. Αυτό επιδιώκει η ομάδα Κ4 Theatre Group σε αυτόν εδώ το χώρο». 

Και ίσως τελικά αυτό που έχει ανάγκη η ιστορία είναι η μετατόπιση από μια εθνοκεντρική αφήγηση σε μια πιο ανθρώπινη οπτική.

Βρείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζητησης

Προσθήκη του monopoli.gr στην Google
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Η Στιγμή του Έθνους: Μια ελληνική κοινωνική σάτιρα του Κώστα Κουτρούλη στο Θέατρο Κ4

Θέατρο Κ4, Βεΐκου 28, Κουκάκι

Σύλληψη – ιδέα: Κώστας Κουτρούλης. Έρευνα ανά τους αιώνες: Η ομάδα. Σκηνοθεσία: Κώστας Κουτρούλης. Μουσική teaser: Μανόλης Μπρίμπος. Φωτογραφίες: Άκης Χρήστου

Παίζουν: Δημήτρης Μπούρας, Νικόλας Σούλης, Χριστίνα Σιαμάγκα | Εμφάνιση guest: Κώστας Κουτρούλης

Παραστάσεις: Κάθε Κυριακή, στις 20:00

Τιμές Εισιτηρίων: 15€ γενική είσοδος, 12€ μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων, ΑμεΑ, άνω των 65, μέλη ΣΕΗ) | Προσφορά Κ4 Theatre Group: Το δες; Ξαναδές το!: Θες να την ξαναδείς; Έλα με το προηγούμενο εισιτήριο σου και την ταυτότητά σου και η 2η παράσταση θα είναι δωρεάν! [Η προσφορά ισχύει για μία extra παράσταση και δεν ισχύει για τους κατόχους εισιτηρίων EarlyBirds]

Προπώληση: more.com 
Προσθήκη του monopoli.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google
Περισσότερα από Art & Culture
Σχετικά Θέματα
Art & Culture
«Τάνγκο» στο Θέατρο Μουσούρη – Όταν η ελευθερία χωρίς όρια ανοίγει τον δρόμο στον αυταρχισμό (video)
Art & Culture
Γνωριμία με την Αρχαία Αρμενία στο Μουσείο Ακρόπολης
Art & Culture
«Συνάψεις» από τη Βανέσσα Αναστασοπούλου στο Μουσείο Μπενάκη: Όταν η κεραμική συνομιλεί με τα νήματα
Art & Culture
Από την οικογένεια στην εξουσία: Τι έχει να μας πει σήμερα ο «Οιδίποδας»; (video)
Art & Culture
Το θέατρο της Δευτέρας: «Ο κύριος Ζυλ»
Art & Culture
Στην πρόβα: «(Για ένα) όνειρο (καλοκαιρινής νύχτας)» στο Θέατρο Πόρτα – Χαμένοι στο δάσος
Art & Culture
Art Athina 2026: Με δύναμη από το… Ready
Art & Culture
Ο Κωστής Σταφυλάκης στήνει μια «αιματοβαμμένη πανήγυρη» στην Art Athina
Art & Culture
67ο ΦΚΘ: Ο Νίκος Γραμματικός, ακόμα και δυναμικά, παρών
Art & Culture
«People, Places and Things» στο Θέατρο Κνωσός–Εθισμένοι στη σκληρότητα του κόσμου
Art & Culture
«Χιονονιφάδες» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου - Για τους έρωτες που είναι "γραφτό" να επιλέγουμε
Art & Culture
Ο Όλιβερ Λάσε στο 67ο ΦΚΘ: «Το σινεμά με έσωσε»