«Love Transcends All»: Μια πολυαισθητηριακή εξερεύνηση της αγάπης στο T.A.F./ the art foundation

Το T.A.F./ the art foundation παρουσιάζει την έκθεση με τίτλο «Love Transcends All». Αυτή η έκθεση αποτελεί έναν επαναλαμβανόμενο θεσμό σύγχρονης τέχνης που ενώνει καλλιτέχνες, δημιουργούς από διαφορετικά πεδία έκφρασης υπό το φως μίας κοινής θεματικής ιδέας – μία ιδέα κάθε φορά επαναπροσδιορίζεται μέσα από ένα αισθητηριακό ταξίδι – μία πολυαισθητηριακή εμπειρία («Multi-Sensory Experience»).

Σχεδιασμένη ως μία βιωματική και διακαλλιτεχνική έκθεση, αναδεικνύεται η τέχνη στην πιο πολυδιάστατη μορφή της, προσκαλώντας το κοινό να αλληλεπιδράσει, όχι μόνο μέσω της όρασης και του ήχου, αλλά και της αφής, της όσφρησης, της κίνησης και του συναισθήματος. Ενεργοποιώντας πολλαπλές αισθήσεις ταυτόχρονα, το Multi-Sensory Experience δημιουργεί έναν χώρο όπου η τέχνη δεν παρατηρείται απλώς – βιώνεται, ερμηνεύεται προσωπικά και αφήνει ένα ουσιαστικό αποτύπωμα. Η έκθεση προσκαλεί το κοινό να εξερευνήσει την αγάπη ως μία δύναμη που υπερβαίνει τα όρια του φύλου, της ταυτότητας, του σεξουαλικού προσανατολισμού, της γλώσσας, του πολιτισμού και της ανθρώπινης αντίληψης. Δημιουργείται ένα ασφαλές, συμπεριληπτικό και ανοιχτό περιβάλλον όπου ιστορίες σύνδεσης, ανθεκτικότητας, απελευθέρωσης και αποδοχής μπορούν να ιδωθούν, να ακουστούν.

Στον πυρήνα της, η έκθεση «Love Transcends All» είναι ταυτόχρονα μία γιορτή και μία δήλωση: μία γιορτή της διαφορετικότητας, της αυθεντικότητας και της ανθρώπινης σύνδεσης – μία δήλωση ότι η αγάπη, στην πιο αγνή της μορφή, είναι παγκόσμια, μεταμορφωτική και χωρίς περιορισμούς. Η φετινή έκθεση συγκεντρώνει μία επιλεγμένη ομάδα ανερχόμενων και καταξιωμένων καλλιτεχνών, οι οποίοι διερευνούν μέσα από διαφορετικές μορφές τέχνης μέσα έκφρασης της έννοιας της αγάπης, της ταυτότητας και της ελευθερίας του ανήκειν.

Μιχαήλ και Ξενοφών: Οι δύο καλλιτέχνες μέσα από τον Paracosm, εξερευνούν τη σχέση μεταξύ ανθρώπου, φύσης και εσωτερικού κόσμου, τοποθετώντας στο επίκεντρο την αγάπη ως μια δύναμη που υπερβαίνει τα όρια και ταυτότητες. Το έργο τους κινείται ανάμεσα στο αυτοβιογραφικό και το συμβολικό, αντλώντας από την προσωπική τους σύνδεση και μετατρέποντάς την σε ένα οπτικό αφήγημα οικειότητας, ευαλωτότητας και ελευθερίας. Μέσα από τις εικόνες τους επιδιώκουν να αποκαλύψουν αόρατες πτυχές της ύπαρξης και να καλέσουν τον θεατή σε μια βαθιά, βιωματική εμπειρία αγάπης και αποδοχής.

Katerina Cohen: Η Κατερίνα Κοέν είναι μία διεπιστημονική καλλιτέχνης της οποίας η πρακτική εξερευνά το γυναικείο βλέμμα, το sensuality, και την αυτοενδυνάμωση. Το έργο της εμβαθύνει στις ψυχολογικές και σωματικές διαστάσεις της γυναικείας ύπαρξης, παρουσιάζοντας τη θηλυκότητα ως πολυδιάστατη, ευάλωτη και βαθιά συνδεδεμένη με την απόλαυση και την αυθεντικότητα. Μέσα από έντονα χρώματα, απτικά υλικά και διαισθητικές χειρονομίες, δημιουργεί καθηλωτικούς χώρους που γιορτάζουν τον πλούτο, τη δύναμη και την πολυπλοκότητα της γυναικείας εμπειρίας.

Super G: Ο Γεώργιος Ουζούνης είναι αρχιτέκτονας και εικαστικός καλλιτέχνης που ενσωματώνει στη δημιουργική του πρακτική τεχνικές 3D scanning και ψηφιακής επεξεργασίας. Το έργο του κινείται ανάμεσα στο ψηφιακό και το αναλογικό, διερευνώντας θεματικές όπως το μεταανθρώπινο, η κουίρ (queer) θεωρία και η οικολογία.

Ferial: Η Ferial αναπτύσσει την πρακτική της στο αστικό τοπίο, εστιάζοντας στην εγκαταλελειμμένη ύλη και τις φυσικές διεργασίες. Μέσα από συναρμογές και χημικούς μετασχηματισμούς, δημιουργεί παρακμιακές νεκρές φύσεις και νωχελικά τοπία. Το έργο της εξερευνά μια πρωταρχική μνήμη της ύλης, συνδυάζοντας αλχημεία, αρχαιολογία και σωματικές πρακτικές.

Snappy: Εγκατεστημένος στην Αθήνα και γεννημένος το 1999, ο Παναγιώτης Αράπογλου, γνωστός και ως Snappy, προσεγγίζει θέματα όπως το γυμνό και το drag με τέτοιο τρόπο που μελετά την ανθρώπινη ταυτότητα. Όλη του η φωτογραφική δουλειά βασίζεται στην
αγάπη, καθώς υποστηρίζει ότι χωρίς την αγάπη, δεν υπάρχει μέλλον.

Chris Favios: Ο Χρήστος Φάβιος, είναι απόφοιτος της Καλών Τεχνών και εργάζεται και ζει στην Αθήνα. Πειραματίζεται στο προσωπικό του εργαστήρι με νέα και παραδοσιακά μέσα γλυπτικής, από την abstract ξυλογλυπτική μέχρι και τις ψηφιακές εκτυπώσεις με υλικά τελευταίας τεχνολογίας, συνδυάζοντας το παραδοσιακό με το νέο. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από τα στοιχεία της τελετουργίας και αποτυπώνουν έντονα τη φόρμα και τη σχέση της ύλης με τον περιβάλλοντα χώρο, τη σοφία που αντλούμε παρατηρώντας τη φύση και τα ζώα, τη σύγχρονη, δύσκολη ζωή μέσα στο αστικό τοπίο και τις αρχέγονες τελετουργικές πρακτικές μιας χαμένης θρησκευτικότητας.

Epitaphio: Ο/Το Joan David είναι καλλιτεχνικό πολλαπλών μέσων με πρακτικές που περιλαμβάνουν το Butoh, το drag (με το όνομα Epitaphio), τη μουσική και τη «menstrual art» (η τέχνη της έμμηνου ρύσεως). Τελευταία, επικεντρώνεται στους αγώνες του ως ανάπηρο τρανς άτομο που ζει με Long COVID και ΜΕ/CFS (Μυαλγική εγκεφαλομυελίτιδα). Μη μπορώντας πλέον να δημιουργήσει τέχνη με τον τρόπο που συνήθιζε και όντας 24/7 σε καραντίνα, στράφηκε στο DIY Video Art ως ένα νέο εργαλείο επικοινωνίας.

Ron Athey: Ο Ron Athey είναι αυτοδίδακτος καλλιτέχνης performance που δραστηριοποιείται στην πρωτοπορία του χώρου για περισσότερα από 2 έτη, ξεκινώντας από τις post-punk και industrial σκηνές μέσα από συνεργασίες όπως οι Premature Ejaculation, με τον Rozz Williams. Το έργο του, συμπεριλαμβανομένης της σημαντικής τριλογίας Torture Trilogy, εξετάζει θέματα όπως η πανδημία του AIDS μέσα από έντονες σωματικές περφόρμανς και φιλοσοφικό στοχασμό. Τα τελευταία χρόνια, έχει επεκταθεί σε διεπιστημονικά έργα όπως τα Gifts of the Spirit, Acephalous Monster, Willendorf, διερευνώντας την πνευματικότητα, το τραύμα και την άνοδο του νεοφασισμού μέσω
κειμένου, ήχου και ζωντανής δράσης.

Ερμής Πιττακός: Ο Ερμής Πιττακός είναι Κύπριος γλύπτης και perfomer που σπούδασε Καλές Τέχνες στο Μάντσεστερ και Prosthetics Makeup for Perfomance στο London College of Fashion, ενώ εργάστηκε σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές παράλληλα με την ανάπτυξη της προσωπικής του πρακτικής στη σκηνή του underground performance και club του Λονδίνου. Το έργο του αντλεί από τον εσωτερισμό, τη φιλοσοφία και τη μυθολογία, διερευνώντας θέματα μεταμόρφωσης, τελετουργίας και ψυχικής ίασης μέσα από γλυπτική και συνεργατικές πρακτικές. Με έδρα την Αθήνα, διατηρεί μακροχρόνια συνεργασία με τον Ron Athey από το 2011, συνδημιουργώντας έργα όπως το Acephalous Monster και Willendorf και αναπτύσσοντας performances, εργαστήρια, όπως το Darkness Visible performance bootcamp και διεπιστημονικά έργα που συνδυάζουν performance, γλυπτική και πνευματική αναζήτηση.

TAIΦ SPECTRΔ είναι το project του IVRA που επικεντρώνεται στο VJing. Το όνομα ξεκινά από τη λέξη «Taif» (طيف), την αραβική λέξη που παραπέμπει σε μία φασματική παρουσία που αναδύεται μέσα από το φως και την κίνηση. Πρόκειται για μια ποιητική αναφορά στις μεταβαλλόμενες συχνότητες, στο φασματικό φως και στην αόρατη ομορφιά που ρέει ανάμεσα στην παράδοση και τον ψηφιακό κόσμο. Για να αποκτήσει μια πιο φουτουριστική διάσταση, το όνομα εμπλουτίζεται με ελληνικούς χαρακτήρες: το Φ (phi), σύμβολο της αρμονίας και της αναλογίας, και το Δ (delta), σύμβολο της αλλαγής και της κίνησης. Το αποτέλεσμα είναι μια οπτική ταυτότητα που μοιάζει ταυτόχρονα αρχαία και πρωτοποριακή, βαθιά ριζωμένη στον πολιτισμό, αλλά εκφρασμένη μέσα από σύγχρονες ψηφιακές αισθητικές. Πολλές χρωματικές ροές μετακινούνται και μεταμορφώνονται σε όλο το φάσμα της τέχνης, δημιουργώντας μια διαρκώς εξελισσόμενη οπτική εμπειρία.

Sonrisa: Η ποίηση ως μέσο έκφρασης για την καλλιτέχνιδα αποτελεί έναν τρόπο μεταμόρφωσης της εμπειρίας σε φως. Μέσα από τους στίχους της εξερευνά συναισθήματα που πηγάζουν από προσωπικά βιώματα, αλλά και συναισθήματα που παρατηρεί στους ανθρώπους γύρω της, μέσα από μια διαφορετική οπτική, ένα άλλο πρίσμα αντίληψης και κατανόησης. Τα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση λειτουργούν ως αποτυπώματα μιας εσωτερικής διαδρομής. Γεννήθηκαν μέσα από στιγμές αναζήτησης, ευαλωτότητας και μεταμόρφωσης, όπου οι δυσκολίες και οι προκλήσεις της ζωής μετασχηματίζονται σε δημιουργική έκφραση. Η γραφή γίνεται ένα μέσο μετουσίωσης του πόνου, της αβεβαιότητας και της ανθρώπινης εμπειρίας σε έμπνευση. Με τα ποιήματά της προσκαλεί τον θεατή σε έναν χώρο ενδοσκόπησης και αναγνώρισης, όπου ακόμη και οι πιο σκοτεινές στιγμές και εμπειρίες μπορούν να μετατραπούν σε πηγή φωτός.