Οργουελ: 2+2=5

Ο γεννημένος στη Βιρμανία βρετανός συγγραφέας αφού αρχικά εργάστηκε ως αστυνομικός – κατά άλλους ήταν πράκτορας- της βρετανικής αυτοκρατορίας, στο τέλος αφιέρωσε το λογοτεχνικό έργο του στο να αποκαλύψει και να καυτηριάσει τους μηχανισμούς χειραγώγησης και προπαγάνδας των απολυταρχικών καθεστώτων.

Είναι δύσκολο να δεις το φιλμ και να μην αναλογιστείς όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Άλλωστε κι οίδιος ο αϊτινός σκηνοθέτης Ραούλ Πεκ, φτιάχνοντας το ντοκιμαντέρ του για τον σπουδαίο Τζορτζ Όργουελ μάλλον κάποιους άλλους είχε στο μυαλό του. Το φιλμ έπεσε σαν κομήτης πέρσι και καθήλωσε τις Κάννες.

Το «Orwell: 2+2=5» δεν είναι μια τυπική βιογραφική ταινία-  παρότι στο μεγαλύτερο μέρος της είτε βλέπουμε σπάνιο αρχειακό υλικό από την ζωή του Όργουελ είτε ακούμε τον ηθοποιό Ντέιμιαν Λιούις να αφηγείται αποσπάσματα του βρετανού συγγραφέα από τα προσωπικά ημερολόγια του- αλλά ένα πολιτικό μανιφέστο. Μάλιστα η ταινία κλείνειαριστουργηματικά με ένα απόσπασμα από το τελευταίο μήνυμα του Όργουελ στο ημερολόγιο του.

Το ντοκιμαντέρ ξεχωρίζει για την αμεσότητα και τον επίκαιρο χαρακτήρα των προφητείων του βρετανού πουεντόπισε τα σημάδια για την μελλοντική παγκόσμια κυριαρχία του αυταρχισμού ακόμη και σε «προηγμένες χώρες της Δύσης που θεωρούνται δημοκρατικές».

Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα σε μια ταινία που συνδέει υποδειγματικά τα κινηματογραφικά στιγμιότυπα που αντλούν έμμεση ή άμεση έμπνευση από τα εμβληματικά βιβλία του Όργουελ («1984», «Ηφάρμα των ζώων»)με την καταγραφή μιας ζοφερής σύγχρονης πραγματικότητας όπου ο αυταρχισμός και η αλαζονεία κάποιων «δυνατών ηγετών» συνδιαλλέγεται αποτελεσματικά με τον λαϊκισμό και την ψηφιακή χειραγώγηση των απλών ανθρώπων.