Ρενουάρ
Μετά από το συγκινητικό «Πλάνο 75» που ήταν το σκηνοθετικό ντεμπούτο της, η γιαπωνέζα Τσι Χαγιακούα υπογράφει ακόμη μια ταινία βαθιάς ενσυναίσθησης.
Η 11χρονη Φούκι θα ήθελε να ήταν ορφανή όπως γράφει στην σχολική έκθεση της, όμως σύντομα θα διαπιστώσει ότι μερικές επιθυμίες είναι καλό να μην πραγματοποιούνται. Όταν ο πατέρας της αρρωσταίνει βαριά, η Φούκι πασχίζει να καταλάβει τους νόμους και τη λειτουργία της ενήλικης ζωής.
Η δύσκολη προεφηβεία
Μια ταινία σπάνιας ενσυναίσθησης, ενισχυμένης με απρόσμενα ηθικά διλήμματα καθώς και μια σκληρή ματιά πάνω στο δίπολο ζωής-θανάτου, είναι το φτιαγμένο με όρους ιμπρεσιονισμού «Ρενουάρ». Στη δεύτερη μόλις ταινία της, η Χαγιακάουα κερδίζει τις εντυπώσεις χάρη στον αλάνθαστο στοχασμό και την αφηγηματική κομψότητα ενός έργου που αποκτά συναισθηματική οντότητα από την αφοπλιστική πρωταγωνίστρια του. Η μικρή Γιούι Σουζούκι με την χαριτωμένη περιέργεια και το ακαταμάχητο χιούμορ της, φτιάχνει ένα αξέχαστο προφίλ, ιδανικό για να ερευνήσει το ζόρικο κομμάτι της επερχόμενης εφηβείας που διαλύει με τον κυνισμό της τα κύτταρα της αθωότητας. Με την αντίστοιχη μέριμνα η σκηνοθέτρια προβαίνει στο σχεδιασμό του ιμπρεσιονιστικού πορτρέτου της μικρής πρωταγωνίστριας θυμίζοντας την μεγαλοπρέπεια καθώς και την αιχμηρή γοητεία του σινεμά του Χιροκάζου Κόρε-Έντα («Κλέφτες καταστημάτων»).
