Κάρλα

Μόναχο, 1962. Η 12χρονη Κλάρα βρίσκει το κουράγιο να πάει στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής της και να καταγγείλει για κακοποίηση τον πατέρα της. Όμως αρνείται να προβεί σε λεπτομέρειες γεγονός που δυσκολεύει το έργο του δικαστή που αναλαμβάνει την υπόθεση.

Είναι εντυπωσιακή η ψυχραιμία με την οποία η σκηνοθέτρια διαχειρίζεται την ιστορία της μικρής πρωταγωνίστριας. Χωρίς υπεβολές, με μια αξιοπρέπεια που αντικρούει κάθε υποψία για μελό κατάχρηση του θέματος αλλά και μια ώριμη ερμηνεία από την κεντρική πρωταγωνίστρια, το «Κάρλα» είναι ένα υπόδειγμα αποστασιοποιημένου δράματος που βρίσκει διάνα το στόχο του.

Ο προφανής σχεδιασμός του έργου έχει να κάνει με την επίκαιρη και διαχρονική διάσταση του – το ενδοοικογενειακό έγκλημα στην πατριαρχική και υποκριτική Γερμανία των 60ς δυστυχώς συνεχίζει να υφίσταται ακόμη και σήμερα σε όλο τον κόσμο- και το καλογραμμένο, ώριμο σενάριο παρουσιάζει όλες τις πλευρές του δράματος. Η ευαισθησία και η αμεσότητα με την οποία παρουσιάζεται η ιστορία της Κάρλα, αποκρυσταλλώνουν μια απέραντα βίαιη περιπέτεια που σχετίζεται με το τέλος της παιδικής αθωότητας.

Το γεμάτο θλίψη αλλά και αποφασιστικότητα βλέμμα της νεαρής Ελίζε Κριπς (κόρη της γνωστής ηθοποιού Βίκι Κριπς) θα μας στοιχειώνει για πολύ καιρό. Βραβείο σεναρίου, κριτικών και κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου τον περασμένο Νοέμβριο.