Η ορχήστρα του αδερφού μου

Διεθνούς φήμης διευθυντής ορχήστρας κλασικής μουσικής μαθαίνει ότι πάσχει από βαριά μορφή λευχαιμίας και η μόνη του ελπίδα είναι να βρεθεί συμβατός δότης για την αναγκαία μεταμόσχευση νωτιαίου μυελού. Τότε θα ανακαλύψει πως είναι υιοθετημένος και μάλιστα έχει έναν αδελφό που ζει στην γαλλική επαρχία.

Η κοινωνική σάτιρα συναντά το οικογενειακό μελόδραμα και το αποτέλεσμα φέρνει στο νου πρόσφατες γαλλικές κομεντί (πχ «Οι άθικτοι») που έκαναν θραύση στα ταμεία. Διόλου τυχαία και η «Ορχήστρα του αδερφού μου» έσκισε στις γαλλικές αίθουσες καθώς την είδαν σχεδόν 2,5 εκατομμύρια θεατές. Ο λόγος είναι προφανής: η χαρμολύπη με την οποία περιγράφεται η περιπέτεια των δύο «ξένων» αδελφών αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές των θεατών χωρίς όμως να γίνεται στιγμή μελό.

Η γοητεία της «Ορχήστρας» πηγάζει από την αμέριστη συμπάθεια και ειλικρίνεια με την οποία ο σκηνοθέτης αφηγείται την ιστορία των δύο αντρών. Επιπλέον ο Κουρκόλ χρησιμοποιεί έντεχνα το εύρημα της μουσικής σύνθεσης προκειμένου να γεφυρώσει το ταξικό χάσμα των δύο ηρώων, που είδαν τις ζωές τους να παίρνουν αντίθετη πορεία μόνο και μόνο από ένα τερτίπι της τύχης.

Υπάρχουν βέβαια στοιχεία δανεικά από άλλα έργα παρόμοιας θεματικής («Τα παιδιά της χορωδίας», «Οι βιρτουόζοι») αλλά ο ικανότατος Κουρκόλ που μας είχε χαρίσει πριν από 4 χρόνια το θεσπέσιο «Ένας θρίαμβος» τα μετατρέπει σε αφηγηματικά εργαλεία μιας ιδιαίτερης μουσικότητας στην οποία το πολιτικό σκέλος (η ανεργία που πλήττει την γαλλική επαρχία) κουμπώνει άψογα με το δραματουργικό ύφος της συγκινητικής ιστορίας.