Ντάγκο: Η ιστορία των Ελλήνων μεταναστών της Αυστραλίας μέσα από μια ηχητική εγκατάσταση της Ναταλίας Καραγιάννη
Η ηχητική εγκατάσταση της Ναταλίας Καραγιάννη, «Ντάγκο», που παρουσιάζεται στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης «Αγγελική Χατζημιχάλη», αποτελεί ένα στοχασμό γύρω από το ανείπωτο όνομα ενός Έλληνα εργάτη, που πεθαίνει στην Τασμανία το 1956, μια εποχή, όπου η πολιτική μετανάστευσης της Αυστραλίας ήταν ακόμα δημοσίως ρατσιστική.
Ο Δήμος Αθηναίων φιλοξενεί, μέσω του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ), την ηχητική εγκατάσταση «Ντάγκο» της εικαστικού και συγγραφέως Ναταλίας Καραγιάννη, από τις 20 Μαρτίου έως τις 04 Μαΐου 2025 στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης «Αγγελική Χατζημιχάλη» Δήμου Αθηναίων.
Λίγα λόγια για την έκθεσηΗ λέξη «Ντάγκο» είναι εφεύρεση και προέρχεται από την υποτιμητική ονομασία Ντέιγκο που απευθυνόταν στους Ισπανόφωνους, Πορτογάλους, Ιταλούς και, ενίοτε, Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ. Σπανίως, χρησιμοποιούνταν και στην Αυστραλία, όπου η πιο κοινή ονομασία για τους Έλληνες ήταν Ουόγκ.
Η ηχητική εγκατάσταση της Ναταλίας Καραγιάννη καταλαμβάνει δύο αίθουσες του δευτέρου ορόφου του Μουσείου, οι οποίες θα είναι ημιφωτισμένες, προκειμένου ο επισκέπτης που το επιθυμεί, κλείνοντας τα μάτια ή εστιάζοντας το βλέμμα σε ένα και μόνο, φωτισμένο αντικείμενο, να αφουγκράζεται για πενήντα περίπου λεπτά, το αφηγηματικό άκουσμα, με τις φωνές της Δήμητρας Κατιώνη και της Αγγελικής Παπούλια ενώ θα συνοδεύονται από πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις του Χρήστου Μπάρμπα και αρχειακό ηχογραφημένο υλικό.
Πρόκειται για ηχητικό έργο-στοχασμό γύρω από το ανείπωτο όνομα ενός δεκαεννιάχρονου Έλληνα εργάτη, που πεθαίνει στην Τασμανία το 1956, μια εποχή, όπου η πολιτική μετανάστευσης της Αυστραλίας ήταν ακόμα δημοσίως ρατσιστική. Το όνομά του απαντάται συνεχώς και συνεχώς αποφεύγεται να ειπωθεί στο οικογενειακό περιβάλλον, ωστόσο πριν από μερικά χρόνια, αρθρώθηκε για πρώτη φορά… Και αυτό γιατί η αποφυγή του ονόματος των νεκρών εντάσσεται στα ήθη των κατοίκων της Τασμανίας και ολόκληρης της Αυστραλίας. Πρόκειται για φαινόμενο, το οποίο οι εθνογλωσσολόγοι ονομάζουν «λόγο αποφυγής».
Εκκινώντας από τούτη τη σύμπτωση, αλλά και από άλλες που καθ’ οδόν αναδύονται από ηχητικά και οπτικά ντοκουμέντα της εποχής, το κείμενο καθίσταται, επίσης, μια εξερεύνηση της συνάντησης των σχεδόν εξοντωμένων Μαύρων της Τασμανίας και των Ελλήνων που καταφτάνουν εκεί το 1956 ως άλλοι Μαύροι.
